De legende van een zelfmoord is net zo ingewikkeld als zelfmoord zelf

Wildernis kan vaak worden gebruikt als theater, en als metafoor voor emotionele perikelen. In Legende van een zelfmoord is de wildernis voor beiden belangrijk.

Metaforen zijn iets dat romans uniek, diepzinnig, en vaak ook vreselijk ingewikkeld kan maken. En de natuur is uitermate geschikt voor metaforen in zowel literatuur als poëzie. Wat is er niet huiveringwekkender dan ongetemde wildernis, waar onderkoeling en verhongering op de loer liggen? En staat er nou een beer achter die boom?

Natuur
De wildernis is een aspect dat David Vann graag in zijn boeken gebruikt, en zo ook in Legende van een zelfmoord, dat zich voor 90% afspeelt in de verlaten bossen van Alaska. Een plaats voor avonturiers, die het niet erg vinden om ingesneeuwd te worden, en die weten hoe ze met de natuur om moeten gaan als het gaat om overleven. Recht tegenover de natuur als wildernis en bedreiging, staat de mens en diens kennis en logica. Als de mens dan ineens niet in staat is om de natuur te verslaan, omdat diens kennis faalt ontstaat er een metaforische instorting waarvan je vanaf pagina één al weet dat er iets vreselijk mis zal gaan. Er is één ding duidelijk: Vann’s personages hebben geen enkel verstand van overleven in de wildernis, zelfs niet met de juiste materialen, en daarom weet je vanaf pagina 10 van Legende van een zelfmoord dat er iets vreselijk mis zal gaan. De vraag is alleen: ‘wat?’

Absurd
De personages van Legende van een zelfmoord zijn in het grootste gedeelte van het boek volledig op elkaar aangewezen, terwijl ze niet alles van zichzelf prijsgeven aan de lezer. Daardoor is Vann in staat om een gedeelte van zijn boek volledig te verdraaien, zonder dat later besluit later uit te leggen. Want als één van de twee personages bekend staat als depressief en suïcidaal, dan kun je diens perceptie ook makkelijk vervormen en veranderen zonder dat dat consequenties heeft voor het einde. Het zorgt voor een haast absurd middenstuk, dat maar lastig te rijmen is met het begin en het einde van het boek en dat vooral geen vrolijke noot heeft.

Legende van een zelfmoord is dan ook niet geschreven om te lachen, maar wel een beetje om te shockeren met het concept van verwarring, depressie, vervreemding, en met het gevoel van mislukking en opgeslotenheid dat kan leiden tot zelfmoord.

Legende van een zelfmoord
Roy Fenn is nog jong wanneer zijn vader – een mislukte tandarts en een matige visser – op zijn geliefde boot de loop van zijn geweer in zijn mond steekt en de trekker overhaalt. De rest van zijn leven komt Roy altijd weer uit bij die ene, allesbepalende gebeurtenis die een schaduw over zijn jeugd werpt.

In het semi-autobiografische Legende van een zelfmoord keert David Vann na dertig jaar terug naar het Alaska van zijn jeugd. Hij vertelt scherpzinnig en met een ongekende precisie over het tragische huwelijk van zijn ouders, hun onvermijdelijke scheiding en de beslissende momenten van zijn leven. Het resultaat is een opmerkelijk teder verhaal over verlies, overleving en een ontgoochelende liefde.

David Vann. Legende van een zelfmoord / De Bezige Bij / 9789023467991

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected!!