De Grote Emoe oorlog – Vandaag In

Vandaag in 1932 eindigde de Grote Emoe oorlog. Dit was een strijd tussen het Australische leger en… een groep vogels. De emoe’s wonnen.

Hoewel Australië in 1901 onafhankelijk was geworden van Groot-Britannië, was het land als onderdeel van de Gemenebest wel betrokken bij de oorlog. Vele Australische soldaten vertrokken naar Europa om samen met de Britse troepen te strijden, en vele kwamen er ook weer terug. Als dank voor hun dienst kregen al deze soldaten een stuk land toegewezen waar ze als boer door de depressie heen konden komen. Er was echter één probleem: veel van deze boerderijen lagen op de vaste migratie-route van de Australische emoe populatie.

Migratie
De emoe ziet er misschien een beetje raar en hulpeloos uit, met zijn logge lichaam en doordat hij niet kan vliegen, maar het is één van de meest gevaarlijke vogels op aarde. Net als andere grote loopvogels zoals de nandoe, de casuaris en de struisvogel is de emoe gewapend met klauwachtige teennagels en zeer krachtige benen. Daarmee kunnen ze schoppen uitdelen die makkelijk botten kunnen breken, terwijl de klauw in staat is om vrijwel moeiteloos door vlees heen te snijden. Van struisvogels is het bekend dat ze in staat zijn om met hun schoppen zelfs leeuwen te doden. Alle vier de vogels rennen sneller dan de gemiddelde mens, en hoewel de nandoe bekend staat om diens vluchtgedrag kunnen de andere drie vogels zeer agressief reageren wanneer je te dichtbij komt. Dit gedrag werd echter een groot probleem nadat de Australische boeren op grote schaal tarwe begonnen te verbouwen. Voor dit product was een uitgebreid irrigatie systeem nodig, wat ervoor zorgde dat de emoe’s tijdens hun vaste migratie op een nieuw gebied met veel water en eten stuitten. Bijna 20.000 vogels besloten daarop dat ze niet verder hoefden te trekken naar de kust maar dat ze in dit landbouwgebied konden bivakkeren. En eten.

Leger
De komst van de emoe bleek een groot probleem toen een flink deel van de oogst door de vogels werd vertrapt en opgegeten. Gezien het grootste deel van de Australische tarwe-industrie op deze manier dreigde te vergaan besloot de Australische overheid al snel zelf in te grijpen, om een hongersnood te voorkomen. De vogels moesten in zeer korte tijd worden afgemaakt, en wat kon daar beter voor worden gebruikt dan de machinegeweren die tijdens de oorlog zo effectief waren gebleken? Gewapend met twee Lewis geweren en 10.000 kogels vertrok een legerbataljon naar het landbouwgebied in west Australië, waar ze de bedachte methode uitprobeerden op een groep van 50 vogels. Daar ging het al mis: toen de boeren de vogels naar de geweren toe probeerden te drijven braken de dieren op in kleinere groepjes die een stuk sneller renden dan hun menselijke belagers. Een andere poging werd gedaan bij een groep van 1000 vogels, maar het machinegeweer liep na 12 dode dieren al vast waardoor de rest wist te ontkomen. Bovendien begonnen de vogels elkaar op afstand te waarschuwen. De gedachte dat het emoe-probleem snel opgelost zou zijn werd al snel een illusie.

De strijd met de emoe’s duurde uiteindelijk een maand, en in die tijd werden er nog niet eens 1000 emoe’s gedood. De soldaten stelden dat ze de vogels zouden moeten vangen en trainen als legeronderdeel omdat ze zo goed bestand leken te zijn tegen kogels. Zelfs zwaargewond bleken emoe’s nog in staat te rennen en aan te vallen. Om de strijd te winnen zou een andere tactiek nodig zijn, meer gericht op individuele vogels en preventie in plaats van ronde na ronde kogels op de dieren af te schieten. En met dat besluit trok het leger zich officieel terug en wonnen de vogels de oorlog.

Premie
De nieuwe tactiek hield in dat iedereen die een dode emoe kon afleveren een beloning kreeg. Waar het leger in een maand nog geen 1000 vogels doodde zouden in de zes maanden na de verloren oorlog 57.034 dode emoe’s worden afgeleverd, waarmee de boeren hun verloren inkomsten terugverdienden. Dit premie-systeem is niet vreemd, in de geschiedenis werd dit het over de hele wereld gehanteerd wanneer een gebied dreigde te bezwijken onder plagen en anno nu wordt het onder andere toegepast in de Everglades in Florida, waar de exoot Birmese python zorgt voor een slachtpartij onder inheemse diersoorten. Elke dode python levert geld op.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected!!