ANWB to the rescue!

Gestrand… Thuis of aan de kant van de weg. Op een scooter, met de motor, of gewoon een kapotte auto. Rook uit de motor, of een lekke band. ANWB komt je redden! En niets dan lof voor hen.

“Goedemiddag mevrouw, waarmee kunnen we u helpen?” Nou, we staan midden in Frankrijk en de auto is naar de knoppen. Er druipt vloeistof uit de voorkant van de auto, en hoewel we niet weten wat het precies is doet het ons een beetje denken aan bloed. Het hoort  in de auto te zitten, en daar vooral te blijven. Want zonder die vloeistof is de auto vrij snel aan zijn einde toe. Dus hangen we aan de telefoon met de ANWB, in de hoop dat die ons kunnen helpen. Ze kunnen ons helpen, maar het gaat mogelijk even duren. De ANWB is namelijk een beetje zoals de cavalerie in Lucky Luke: altijd op tijd, maar eigenlijk net iets te laat. Toch mogen we niet klagen, aan onze (kapotte) auto hangt namelijk ook onze (niet kapotte) caravan. Boeken, bedden, en een fornuis staan volledig tot onze beschikking.

Dus klappen we de stoeltjes uit, bakken we een eitje en zoeken we ondertussen in het boekje van de auto eens nieuwsgierig op wat voor vloeistof er nou uit het voertuig lekt. De enige conclusie die we kunnen trekken is dat het geen olie is (daarvoor is de vloeistof lang niet dik genoeg) en ook geen benzine (want het heeft geen geur). We hopen ernstig op de ruitenwisser vloeistoof. Ook irritant als dat stuk is, maar dat betekent in ieder geval dat we kunnen doorrijden.
“Hallo, daar zijn we weer!” De ANWB-centrale in Lyon blijkt uit drie mensen te bestaan, die ons inmiddels alle redelijk goed kennen en met wie we grappen maken over de situatie. “Nou het gaat prima hoor, maar we zijn een beetje in slaap aan het vallen. Weten jullie al iets van jullie Franse collega’s?” Als je de ANWB vergelijkt met Luke’s cavalerie, dan bestaan de Fransen vermoedelijk uit Hannibal’s leger. Ze zijn traag! Hoewel dit allemaal als een spannend avontuur begon, begint het nu toch wel een beetje te vervelen. De auto is nog steeds stuk, de broodjes zijn op, en de dutjes zijn gedaan. Bovendien is het warm op zo’n parkeerterrein naast de weg. Het is niet ideaal, daar komt het op neer. Dan ineens rinkelt de telefoon weer! “Bonjour madame, kunt u naar de volgende afslag rijden? Ik kan de snelweg niet op met de takelwagen, want dan moet ik tol betalen.” Ja hoor, denken we nog. We weten niet precies wat er stuk is aan de auto, we weten niet precies wat voor vloeistof eruit lekt maar natuurlijk rijden we nog wel een paar kilometer. Niet dat we veel keuze hebben.

Het resultaat: de radiator naar zijn grootje en de auto total loss. Hij is in Frankrijk veranderd in een prachtige, metallic-lila-kleurige kubus. En de ANWB had binnen een dag een leen-auto voor ons geregeld waar de caravan zelfs achter kon. Waar alle vloeistof gewoon in bleef zitten zoals het hoorde.

De moderne cavalerie is wel iets groter dan die uit Lucky Luke.
De moderne cavalerie is wel iets groter dan die uit Lucky Luke.

“Aah, de bobine is stuk!” De.. wat? Is dat een auto-onderdeel, of een fancy toetje? De ANWB-man staat over de auto heen gebogen, dit keer naast ons huis in Nederland. Ik zoek ondertussen maar eens op wat een bobine is. Ook dit keer was het wachten geen straf. Er was immers een bed voor een dutje, een fornuis voor een gebakken ei, en een boekenkast vol met entertainment.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected!!