Tag: vaders

Omringd door de Avondvierdaagse

De Avondvierdaagse is weer gaande. Sommige kinderen zijn al klaar met het lopen, anderen verschijnen nu pas aan de startstreep. Wat nog erger is dan de afstand lopen, is de mensenmassa tegenkomen terwijl je de andere kant op moet.

Het gegil komt me al op meters afstand tegemoet stromen. Het dringt moeiteloos door mijn helm heen richting mijn oren. Ik kijk wat verstoord op. Wat is er gaande? Dit stuk van de stad is normaal uitgestorven rond zes uur ‘s avonds, als iedereen ongeveer aan tafel zit.
Ze overvallen me bijna, ik moet vol op de rem. Te hard reed ik niet maar kennelijk wel hard genoeg om ongeveer over mijn stuur heen te schieten als ik mijn scooter plotseling tot stilstand komt. Kinderen! Tientallen! Joelend, duwend, trekkend, rennend, gillend. Shit! Het is Avondvierdaagse! Voor ik het weet ben ik omringd door kinderen en nog erger: door overmoedige vaders. “Hé! Rij eens een beetje rustig joh!” Het scheelt werkelijk een millimeter of de verontwaardig zwaaiende vent had me vol tegen mijn helm geslagen. Woedend kijk ik hem aan maar besluit niet te gaan schelden. Als ik nog langzamer rij val ik om en bovendien is mijn huidige snelheid (nog geen 10 kilometer per uur) geen enkele reden om me bijna van mijn brommer te slaan! Grommend rij ik, stapvoets met mijn benen aan de zijkant om niet echt om te vallen, door. Kinderen hebben kennelijk de man gezien die kwaad op mij werd en beginnen hem na te doen. “Rustig aan joh! Heb je haast of zo?” De jongen die in de eerste instantie voor mijn scooter blijft staan is waarschijnlijk een jaar of 10 en voelt zich duidelijk heel stoer. Is over hem heenrijden een optie? Zijn moeder moet de irritatie in mijn ogen (het enige deel van mij dat je ziet als ik mijn helm op heb) gezien hebben want ze trekt haar zoon snel voor mijn wielen weg.

Wat me vooral opvalt aan de mensenmenigte waar ik me met moeite doorheen weet te werken, zijn de kinderen met mobiele telefoons in hun hand en de vaders. Drie kwart van de lopende kids loopt naar het scherm van een smartphone te staren en wordt af en toe bijgestuurd door een moeder. De vaders daarentegen hangen bij elkaar, lopen joviaal met frisdrank en bier in de hand en hebben outfits aan alsof ze de meest sportieve prestatie ooit afleggen. Kan iemand ze vertellen dat ze de 5 kilometer lopen en ze op deze plek nog geen kilometer hebben afgelegd? Kan iemand die kinderen vertellen dat de Avondvierdaagse is bedoeld om juist eens achter dat scherm vandaan te komen? En mag ik nu alsjeblieft doorrijden?!

Boeken, vaders en baby’s

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

Het is rustig in de winkel. Dat gebeurt wel vaker op zondagen dus het is niet vreemd dat ik maar een beetje om me heen sta te kijken. Twee klanten staan door boeken te bladeren die ik ze net heb aangeraden, een ander kijkt nog zoekend rond. Alle drie zijn het vaders met een baby in een draagconstructie tegen hun borst hangend. Ineens valt het me op dat één man een beetje heen en weer schommelt, de tweede ‘stuitert’ en een derde blijft maar steeds kleine stukjes heen en weer lopen. Wat is hier nou weer aan de hand?

De schommelende man verschijnt als eerste aan de kassa, waar hij eindelijk eens stil staat. In de draagdoek op zijn borst opent de baby zijn ogen, die groot en bruin zijn en ergens lijken op enorme puppy-ogen. Zacht gemurmel klinkt langs een speen en terwijl ik het boek van de man inpak als cadeautje begint hij weer heen en weer te schommelen. Het gemurmel stopt en tevreden sluit het kleintje zijn ogen weer.
De stuiteraar volgt een paar minuten nadat de schommelende man de winkel verlaten heeft. Hij stopt niet met bewegen. Ik kijk er even naar. “Sorry, maar mag ik iets vragen. U beweegt de hele tijd, is dat vanwege de baby?” De man knikt en trekt een wat vermoeid gezicht. “Ja, als ik stop met bewegen gaat ze wurmen hoewel ze meestal niet gaat huilen.” Ik knik, dat verklaart een hoop. Als de man even stopt om zijn portemonnee uit zijn binnenzak te halen en af te rekenen begint het kind inderdaad met haar armpjes te zwaaien. Snel maakt hij de betaling af, stopt de portemonnee weer weg en beweegt weer rustig door. “Echt, als je een kind hebt kun je je abonnement op de sportschool wel opzeggen.” Met een dramatische zucht en het boek vertrekt hij.
De derde man loopt nog steeds kleine rondjes, maar zijn kind houdt zich heel rustig. Dus kennelijk werkt het. Zou deze gaan brommen, of wurmen als hij stopt met bewegen? Hij is duidelijk niet van plan dat uit te vinden.

Boeken, studies en ouders

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Ja, mijn zoon begint nu met zijn tweede jaar geneeskunde. Dat is erg zwaar, ze stellen hele hoge eisen. Zo moet hij elke week wel essays schrijven, en om binnen te komen moest hij gemiddeld een acht hebben.” De man kijkt er tevreden bij. Kennelijk heeft hij hoge eisen voor zijn zoon, de toekomstig dokter. De andere heer kijkt ernstig. “Ja, mijn dochter studeert geschiedenis. Dat is ook al zo zwaar.”

Ik frons verbaasd mijn wenkbrauwen. Hoe zijn geschiedenis, en geneeskunde in enig opzicht met elkaar te vergelijken? Maar de heren zijn nog niet klaar. “Ja, mijn jongste dochter gaat naar Brighton. We verwachten niets anders van haar, ze haalt zulke hoge cijfers. En Brighton opent vele deuren voor haar.” Ik doe ondertussen alsof ik niets hoor, dat maakt mijn leven een stuk makkelijker. Voor mijn neus worden een Le Monde en een Financial Times op de toonbank gelegd. De man wiens dochter het ‘zeer zware geschiedenis’ studeert grijnst naar zijn vriend. “Tja, je kunt wel zien dat we verschillende smaken hebben, hè?” Met een vriendelijke uitstraling rond hen beiden verlaten ze de winkel binnen. “Brighton dus? Leuk! Mijn oudste zoon heeft net toelating gedaan voor een master aan Harvard.” Ik weet niet met welk van hun kinderen ik het meeste medelijden heb…

© 2019 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!