Tag: trein (page 1 of 2)

De toekomstig student in de trein

“Dit is toch een stilte-coupe?” Ik kijk verbaasd op van mijn boek. De jonge vrouw voor mijn neus kijkt me vragend aan, ik knik, waarop zij naar de zeer luidruchtige mensen achter ons kijken. “Ik weet alleen dat ze Duits spreken, en geen Engels. Iemand sprak ze net al aan.” Ze blijft afwachtend naar mij kijken. “Ik spreek geen Duits,” zeg ik er dus maar snel achteraan. “Hm, Ich spreche ein bisschen Deutsch,” gaat zij daarop verder, maar ze blijft wel zitten en spreekt de herrieschoppers niet aan. “Maar dat is ook logisch. Zoals je wel kunt zien ben ik Oosters.” Volgens mij is het tijd om het boek weg te leggen. Met een frons kijk ik naar haar, nu ik beter kijk zie ik ook dat ze jonger is dan ik in de eerste instantie dacht. Misschien net 20 jaar oud? In ieder geval had ik niets “oosters” aan haar gezien. “Ja, ik krijg daar best vaak opmerkingen over, maar  ja, ik kan het niet ontkennen want je hoort het toch wel een beetje aan me.” Ik geef het op…

Continue reading

Bagage in de spits

Spits in de Utrecht-Amsterdam treinverbinding betekent één ding: drukte. Het is een wonder als je een plaatsje bemachtigd en terwijl de trein steeds verder volstroomt kijk ik zoekend rond. Verderop is een plek vrij. Of… nee, toch niet. Op de stoel naast de man, die strak in pak gekleed is, staat een duur ogende leren aktetas en aan zijn blik te zien is hij niet erg van plan die op de grond te zetten of op zijn schoot te nemen. Ik laat het maar zitten maar om een hele andere reden: er hangt een sterke sigarenlucht rond de man.
Verderop zie ik ook twee lege plekken, naast elkaar in een vier-zits. De andere twee plekken zijn bezet door een man en vrouw die heel gezellig tegen elkaar aan. Hun tassen en jassen staan op de twee eerdergenoemde plekken en ze negeren zeer bewust iedereen die bij de stoelen stopt en hen vragend aankijkt. Ongeschreven treinregels stellen dat je niet eens zou hoeven vragen dat iemand zijn tas of jas weghaalt als het druk is. Maar het stel reageert zelfs niet als iemand hardop vraagt of hij op die plek mag zitten. Het is de moeite niet waard dus loop ik, net als vele anderen, door. Verderop haalt iemand wel zijn jas voor me weg en ik neem plaats. Tegenover me haalt een vrouw haar tas weg om een ander te laten zitten. De trein begint ondertussen te rijden.

Om te voorkomen dat ik in slaap val zit ik een spelletje te spelen op mijn telefoon als de conducteur binnenkomt. Ze komt zo vrolijk binnen dat ik even opkijk en net als enkele anderen moet glimlachen om het enthousiaste “Goedemiddag mensen, uw vervoersbewijs alstublieft.”. Maar die sfeer slaat snel om als ze op het stel stuit… “Zeg, haal die spullen eens van de stoelen! Het is spits hoor!” Haar stem schalt door de coupé, hij valt niet te negeren. En hoewel het stel eerder niet eens opkeek als iemand vroeg of ze op de plekken konden zitten, kijken ze nu wel verstoord op. “Ik ga mijn tas echt niet op de vieze grond zetten”, zegt de man stellig alsof de zaak uitgemaakt is. Net als alle andere treinreizigers werp ik een blik op de tas. Die is niet zoals die van de sigaren rokende zakenman, dat was een dure leren tas waarbij ik nog enige begrip op kan brengen dat je die niet op de grond zet. Maar dit is een grote, plastic boodschappen tas. Twee, om precies te zijn. Met daar overheen de jassen van hem en de vrouw gedrapeerd. Net als de passagiers kijkt de conducteur sceptisch. “Meneer, het is de spits. Deze stoelen zijn bedoeld voor mensen, niet voor uw tassen.” Waarop ze ze met een zwaai resoluut op de grond zet. De man staat op om te protesteren maar de conducteur wenkt al naar twee mensen die in de gang staan. “U kunt hier zitten.” De mensen kijken wat twijfelachtig maar gaan uiteindelijk toch zitten, de man kijkt kwaad naar hen alsof het hun schuld is dat zijn spullen niet op de bank mogen staan. Terwijl de conducteur tevreden verder gaat met haar werk gaat haar telefoon af. Op vol volume schalt Run the World van Beyoncé door de trein terwijl ze de coupé verlaat We staren haar allemaal na. “Nou, dat is nog eens theme music”, zegt de man tegen over mij. We beginnen allemaal te grinniken. De man en vrouw stappen bij de volgende halte direct uit.

Oude man vs. OV-chipkaart: 0-1

“Waarom doet dit klote ding het nooit?!” Ik kijk verbaasd op als ik de woedende kreet hoor, en bots daarna bijna vol op een oude man die staat te rommelen met zijn portemonnee bij een zeer bekende gele paal. Oh ja! Ik moest nog uitchecken. Dat is waar ook. Ik was zo bezig met mijn koptelefoon voor de tiende keer reanimeren (een proces dat ik inmiddels wekelijks herhaal en dat meestal veel gegrom en een schroevendraaier vereist, maar dat is niet van belang), dat ik bijna vergat dat dat bij mijn treinreis hoort. Utrecht Centraal heeft immers geen hekjes waar ik anders mijn nek over had gebroken. “Bliep”, zegt het apparaat wat in het Computeriaans iets betekent als: “U bent uitgecheckt. Donder op.”

Maar de man heeft nog altijd geen ‘bliep’ gehoord en dat bevalt hem duidelijk niet. “Kom op stom apparaat!” Woedend trekt hij zijn portemonnee, de mogelijke boosdoener, open en grist zijn OV-chipkaart eruit. Portemonnee’s staan er inderdaad om bekend soms de kaart te blokkeren waardoor in- of uitchecken niet lukt, maar met de losse kaart lukt het ook niet. De man begint opnieuw te vloeken. Ik wil doorlopen maar zie in mijn ooghoek een bekende oranje kleur langs flitsen. Weer verbaasd kijk ik nu om (in plaats van op). Oranje? Een OV-kaart is niet oranje… Dan valt me op waarom de kaart niet uit wil checken en de kaarteigenaar ziet het ook ineens. “Ooh… Wacht eens even…” Met een snel roder wordend hoofd kijkt hij om zich heen of iemand zijn stommiteit heeft opgemerkt. Ik glimlach vriendelijk naar hem, hij kijkt woest naar mij. Terwijl hij heel erg snel zijn pinpas weer in zijn portemonnee stopt, en de gele OV-kaart eruit trekt.

“Bliep!”

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!