Tag: Travel literature (page 1 of 2)

Dwalen met draken

Het geratel van koffertjes klinkt om me heen. Het geroezemoes van stemmen vult de ruimte. De bewegende mensenmassa maakt ademen haast onprettig. Met elke teug lucht vullen mijn longen zich met zuurstof, en mijn reuk zich met de geur van verhitte mensen. Opgewarmd door de temperatuur, gekookt door de onrust, gaar van het ongeduld. De massa is beklemmend, het station lijkt op een mierenhoop. Honderden, misschien wel duizenden bezige wezens in een rap tempo op weg naar hun bestemming. Daas kijk ik om me heen, me plotseling beseffend dat kort geleden ik ook tot deze krioelende massa behoorde. De mensen die precies weten hoe laat hun trein gaat en op welk perron ze moeten zijn. Het is haast een schok om te beseffen dat ik dat niet meer weet. Dat ik de tijden van de trein die ik vier jaar lang, vijf dagen in de week nam niet meer weet.
Ik kijk naar de grote machine die in hoog tempo binnenrijdt. Het is een vervoersmiddel, meer niet. Het zorgt dat ik thuis kom, en dat is het wel zo’n beetje. Ergens vind ik het echter jammer dat ik er niet meer tijd op kan besteden, een beetje suf uit het raam kijkend terwijl het landschap voorbij trekt. Het is iets dat ik heerlijk vind en het kost me dan ook weinig moeite om mijn gedachten af te laten dwalen naar mijn laatste vakantie. Een auto kostte veel te veel geld voor mijn budget, dus het werd de trein.

Continue reading

De cairn van Holborn Head

Linda Leestemaker

Ze waren op het geruis van de golven afgekomen, het had vredig en rustig geklonken. Pas toen ze dichterbij stonden hoorden ze het ware gebulder van het water langs de kliffen, uitgesleten door water en zout. Het had ze stil doen staan, overdonderd door het natuurgeweld, overrompeld door het enorme gevoel van ruimte en tijdloosheid. Deze klif had twee gezichten, zo leek het. Het ene was een rustige weide, waar schapen graasden en de grond zompig was door regen en het gestamp van hoeven, dat was een gezicht dat bij het slaperige landbouwgebied paste. En dan was er het gezicht van oudheid, van een zee die nooit was veranderd. Iets verderop, een stukje van de klif vandaan, stond het enige bouwsel in de directe omgeving. De kant naar de zee toe was een beetje ingestort, de wind was vanaf daar rustig om de rest van het bouwsel heen geleidt, de stenen afgesleten tot een semi-rond geheel. De dikke buik hield het bouwwerk op zijn plek terwijl de versteende wachter over de baai en het land erachter waakte.
Ze zetten hun rugzakken neer, gingen met een zucht zitten en sloten hun ogen. In de verte klonk het gekrijs van meeuwen, het geruis van zee en wind vulde hun oren. Het was niet moeilijk om af te drijven naar tijden lang geleden. Elke laag stenen fluisterden hun eigen verhaal, met de oudste op de onderste laag, al bijna deel geworden van de grond en van de klif. Honderden jaren oud, nog altijd hier, onverstoord door wind en regen door de dekking van anderen.

Continue reading

Het aquaduct

Met open mond van bewondering staar ik naar het enorme bouwwerk. De hitte beukt verzengend op ons in, marskramers proberen mijn aandacht te trekken, de bus toetert om een koppige ezel van de weg te jagen. Maar al deze geluiden, het stof, de hitte, verbleekt bij het enorme eeuwenoude aquaduct dat voor onze voeten uit de grond rijst. De zon weerkaatst op de gebleekte stenen van een massief object  dat ooit slechts een ‘gewone waterleiding’ was, waar mensen passeerden zonder zelfs maar op te kijken omdat ze het gewoon waren. Nu is het een toeristische attractie, waar de bevolking gretig gebruik van maakt. Geen druppel water passeert meer over de stenen, waarvan hele stukken zijn weggeslagen of afgebrokkeld, ten prooi gevallen aan de tand des tijds. Dit stuk aquaduct is bij verre niet de grootste toeristische trekpleister van Aspendos, dat is het theater, maar het is mogelijk wel het meest indrukwekkende.

De verzengende zon, de zandweg, de huisjes die er omheen gebouwd zijn. Het aquaduct was door de Romeinen gebouwd als een onderdeel van het dagelijks leven, en dat is het nog altijd. Het is een bron van inkomsten door toeristen, en het gebied is geschikt voor huizen. Dit gevaarte is gebouwd, gebruikt, en nu wordt het hergebruikt. Op een dag zal het misschien niet meer bestaan, doordat de tand des tijds in samenwerking met de natuur onverbiddelijk kan zijn. Juist die gedachte maakt het aanschouwen van dit aquaduct nog iets grandiozer, een momentopname van het verleden en het heden. Wat zal de toekomst het brengen?

Photo: Linda Leestemaker

Photo: Linda Leestemaker

Older posts

© 2018 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!