Tag: Short story (page 1 of 2)

De olympische egel

Hij kon dit! Echt waar! Ook al dacht iedereen dat hij gek was, hij zou bewijzen dat ze ongelijk hadden.
De zon stond hoog aan de hemel, het water glom, zag er heerlijk koel uit. Het nodigde hem uit om te bewijzen dat hij het echt wel kon.
“Weet je zeker dat dit verstandig is?” piepte Lisa. Ze keek hem nerveus aan. Maar hij wilde het niet horen.
“Eitje,” zei hij met een grote grijns. Met een grote plons sprong hij het water in, voelde zich er kort door opgeslokt worden. Hij trappelde, spartelde, schoot weer naar boven om lucht in te ademen.
“Wees voorzichtig,” hoorde hij Lisa nog roepen, maar hij luisterde al niet meer. Als hij de beste wilde zijn, moest hij dit doen. En hij wilde de beste zijn!

Continue reading

De farao in Parijs

Wikipedia: Benh LIEU SONG

Is het een symbool van de dood, of een symbool van het leven? Van de onsterfelijkheid, van het oneindige, van dat wat de tand des tijds niet meer zal veranderen. De mensen, de verhalen, het leven zijn vastgelegd in inkt, verf, papier, steen, doek. Geworden tot een momentopname die de genadeloze klok overleefd, bewaard voor de generaties die nog moeten komen. De mysterieuze driehoek is een rots in de branding in een vorm waardig voor farao’s, liefhebbers van het goede leven, onwillig hun domein te verlaten. Zij zochten en vonden de uitweg, een monument gewijd aan de goden, een deur die niet achter je dichtvalt. De piramide, een poort tussen het hiernamaals en de dagelijkse rompslomp, is een connectie tussen het vergankelijke en het eeuwige. De onverwoestbare beelden zijn de nederige vervangers voor de gesneuvelde lichamen.

Gevestigd in het hart van de bruisende stad huist de moderne variatie op het geschiedkundige plein, als beschermer van de kennis van de mens. Kennis beschermd in een glazen tombe tot de tijd daar is. Tot wanneer? Tot er een dag komt dat Artemis haar boog spant voor een laatste jacht, dat Cupido en Psyche samen wegvliegen naar eeuwig geluk, dat Mona Lisa eindelijk onthuld wie ze was?

Tijdloze kunst, gevangen in een tombe van glas, wachtend tot de adem des levens van buitenaf een blik op ze werpt. Zij, de geesteskinderen van vergeten meesters, wakend over hun gedachtegoed, wakend over hun kunde. La Pyramide vertegenwoordigt niet de dood, maar juist het leven.

 

 

 

More and different short stories, can be found through here.

The smell of winter

The biting sensation makes your lungs cramp up for a second, pinches your nose, makes your eyes water. Specks of white snow drift towards you, their fanciful patterns like a ballet guided by the wind. Absolute silence caused by this fluffy white blanket setting the mood of this wintery ballet.

Surrounded by nothing but silence and whiteness, the cold numbing your fingers and skin ,winter has arrived. Empty streets, cozy lights. A scent lingers in the air. The scent of burned wood, of warmth, a sleepy scent that envelops you as a warm blanket. The fireplaces have woken up, spread the scent of pine and dried resin amongst the houses and the people. The white snow changes colour, darkens a bit to a glimmering red. A car passes, tries to replace the fireplaces with the stench of gasoline, the smell of soaked cardboard and salt to keep the streets safe for driving. You keep walking, shoulders high, head tucked into your scarf. Wool, almost scentless except for the human odour it catches. Your own scent, reassuring and comforting. A slight trail of washing powder, a desperate attempt of flowers, of a spring-like sensation that tickles your nose. Not enough to fill it, but just plenty to remind you for half a second. People get out of the car, pass you, a door opens. A mix of scent hits your numbed nose, brings it back to life. Old carpet, perfume, a wisp of cinnamon, of apples, a short shimmer of comfort and warmth. A smile breaks through, while the snow colours again, to a warm light brown. The colour of the crust of warm apple pie. Your energy returns, you’re almost home. You can smell it. The warmth of your own house, the comfortable scents that remind you of comfort and of relaxation. Smells of washing powder, of food on the stove, of your favourite blanket while sitting on the couch. Nothing smells like home, even when you smell sweaty socks in the laundry-basket. A smile, a glimmer of cosiness, before you put down your bag and unload the groceries. It’s time to make some applesauce, make the house smell like apples and cinnamon. Smell like smiles and hugs. Create some smells that get you through the cold of the winter, by making you warm from the inside.

 

 

 

More and different short stories, can be found through here.

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!