Tag: Science-Fiction (page 1 of 2)

De maanvlinder toont aan dat thrillers zich overal kunnen afspelen

De maanvlinder is door uitgeverij Spatterlight onlangs weer herdrukt om een nieuwe generatie lezers met het werk van science fiction schrijver Jack Vance bekend te laten raken. Het is echter meer een thriller, dan een science fiction verhaal.

Wanneer je in de science fiction je weg probeert te vinden is het handig om te beginnen met korte verhalen. Als iemand die zelden sci-fi leest was De maanvlinder dan ook een goed begin voor me, hoewel het jammer was dat ik nog nooit iets anders had gelezen van Jack Vance waardoor sommige dingen mogelijk wat lastig te begrijpen zijn.

Continue reading

One endless string of potential presents

Photo credit: Foter.com

The smell of old paper fills the air with such heaviness that it is almost hard to breath. As if your lungs become unable to filter out oxygen from the dust-particles.
Several hundred fingers linger over backs, flip through pages, feel the different reliefs and fabrics. The immense silence of people entering different worlds envelops you as soon as you walk in the store.

I look out the window, the sun is shining, its rays shimmering through the dust in the air. My mind is drifting back and forth, I’m not really paying attention to anything in particular. Until something hard hits the back of my head, almost knocking me off my feet.
“Enough loitering! Get back to work!” The barking can come from one man only: the First Lieutenant is not a patient or, for that matter, mannered man. I feel the back of my head, a bump is already starting to form thanks to the bucket thrown at me. I’m unsure whether or not the man just dislikes me, or that he just likes being rude to all newcomers. Whatever his reasons, he made it very clear earlier that the dining room must be spotless before the captain and his guests arrive back on board. While I fill the bucket with water, and grab a mop, I contemplate on how unfair it is. I wasn’t allowed permission to go on land, as the only member of the crew. It is unfair as the Cape of Good Hope was the only thing I was looking forward to on this damned journey.

Mopping the dining room is a boring and a useless job. We can do it again tomorrow, and the day after, and the day after. The captain always makes a mess after he drinks too much, and his guests are not used to traveling by ship. They are prone to spill their drinks, their food, and I’ve seen one get seasick and throw up during the meal. The floorboards are sticky from the wine and beer, glistening gravy stains mark the wood until the end of time. Gravy… It’s not like any of us have eaten any fresh meat for weeks. On the rare occasions that one of the chickens or one of the pigs is slaughtered on board, the meat always goes to this room. Never to the crew.
I wish I was on land as well, exploring this strange and exotic city that I’ve heard so much about from the rest of the sailors. But the captain wouldn’t allow it, he claimed I was too young to be left alone in a city like the Cape. Grumbling, I stare through the window once more, my nose practically pressing against the glass as I try to catch at least one glimpse of the table-like mountain that serves as a beacon of hope.

Continue reading

Aanvaarding brengt de trilogie tot een open einde

Na Vernietiging en Autoriteit verschijnt nu het derde deel van de trilogie van Jeff VanderMeer, Aanvaarding. Het is al net zo’n samenloop van details tot een bijna simplistisch einde.

De climax van de Sou9200000045444822[1]thern Reach-trilogie meldt zich eindelijk. Maar is het het waard geweest? Jeff VanderMeer doet in het laatste deel van de serie niet onder in zijn gedetailleerde manier van schrijven. Sterker nog, hij verwerkt zo mogelijk nog meer details in het verhaal!

Lijnen
Dat begint met wie er aan het woord zijn. Je wisselt het hele verhaal af tussen de directrice, Control, Spookvogel en de vuurtorenwachter. Maar waar de een een persoonlijk verhaal verteld, is de ander meer bezig met een lange opsomming. Bovendien lopen de verhaallijnen niet gelijk qua tijd, dat maakt het lezen soms wat verwarrend. De lijnen die deze personen volgen hebben wel iets gemeen, maar lijken tegelijk mijlenver van elkaar vandaan te lopen! Het begin is daardoor wat verwarrend, hoewel veel lijnen elkaar op het einde ontmoeten en één groot web blijken te vormen. Het web van VanderMeer? Of het web van Gebied X?

Natuurlijk is de ene persoon interessanter dan de ander, om te volgen. Een onbekend, nieuw personage is natuurlijk veel ‘makkelijker’ te ontdekken en te vormen in je hoofd. Je hebt er immers nog geen beeld van. Maar uiteindelijk moet je aan iedereen evenveel energie besteden om de verhalen te lezen. Want net als bij de vorige twee delen: 1 gemist detail, en je snapt er niets meer van!

Schepping
VanderMeer is geen emotionele schrijver. Tranentrekkende of hartverwarmende situaties zul je in alle drie de boeken niet terug vinden, ook al beschrijft hij soms iets waar je wat meer van kunt maken in je eigen hoofd. Dat is echter ook het sterkste punt aan zijn boek, want anders zou het verhaal zo mogelijk nog gecompliceerder worden. Dus geen emoties, maar wel een zeer duidelijk beeld van een wereld die niet (of misschien wel?) bestaat. Jeff VanderMeer heeft met deze trilogie een zeer sterk staaltje ‘schepping’ weten te voltooien, en heeft er het fenomeen science-fiction-writing zeker een stap verder gezet. Psychologische spelletjes in combinatie met horror en dat allemaal in een wereld die dus niet bestaat (of wel?). Je moet het maar kunnen op een manier die ook nog interessant is om te lezen.
En dat alles terwijl je ook nog een biologie-lesjes over aanpassingen van natuursystemen om de oren gesmeten krijgt!

Open
Het einde is relatief open, je daarmee ruimte gevend verder te fantaseren over Gebied X, de wereld en het lot van de mensheid op hun huidige koers. Moet dit de moraal van het verhaal zijn? Stevenen wij ook af op een wereld als Gebied X? Of heeft VanderMeer echt enkel en alleen bedoeld om een spannende thriller te schrijven? Dat is niet helemaal duidelijk, net als wel meer tegen het einde niet duidelijk is. Zoals de herkomst van de Krabbelaar, of van de grens. Jammer, maar misschien is er nog ruimte voor een vierde boek over een aantal jaar?

Aanvaarding
Het is winter in Gebied x, de mysterieuze wildernis die al decennialang, expeditie na expeditie, weigert haar geheimen prijs te geven. Het gebied wordt steeds groter en het overheidsbureau dat het onderzoekt en bewaakt, de Southern Reach, is in chaos uiteengevallen. Een laatste team gaat de grens over, vastberaden om een verafgelegen eiland te bereiken dat mogelijkerwijs antwoord biedt op alle vragen. Maar als ze falen, loopt de hele wereld gevaar.

In dit laatste deel van de veelgeprezen Southern Reach-trilogie worden de grote raadsels rond Gebied x ontrafeld, en de consequenties daarvan zijn schokkend.

Jeff VanderMeer. Aanvaarding / De Bezige Bij / 9789023491552

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!