Tag: Rusland (page 1 of 2)

Catharina de Grote – Vandaag in

NaamloosVandaag in 1762 bestijgt Catharina II van Rusland de troon. Daarvoor heeft ze wel eerst haar man ervan af geschopt in een succesvolle coup.

Catharina II van Rusland, ook wel bekend als Catharina de Grote, is de laatste vrouw die het Russische rijk regeert. De van oorsprong Duitse prinses trouwde op 16 jarige leeftijd met Peter van Rusland. Hij was de troonopvolger en zou tsaar worden, maar werd uiteindelijk afgezet door niemand minder dan zijn eigen vrouw zodat zijzelf kon regeren. Het is nog altijd een mysterie of hij ook op bevel van Catherina is vermoord, maar feit is dat hij de staatsgreep niet heeft overleefd.

Catharina de Grote
Catharina is een beroemde tsarina geworden, maar de meeste mensen weten niet veel van haar. Hier dus een paar feiten over deze wonderlijke vrouw.

  1. Peter en Catharina hadden beide zoveel buitenechtelijke relaties, dat het niet zeker is dat hun ‘officiële’ kinderen Paul en Anna wel werkelijk van Peter zijn.
  2. Catharina was erg gul naar haar minnaars. Wanneer de relaties eindigden beloonde ze hen met titels, landgoederen, en zelfs bediendes. De grootste beloning was voor Stanislaw Poniatowski, die tevens de vader van één van Catherina’s buitenechtelijke kinderen was. Toen Catharina de Grote tsarina werd, steunde ze Poniatowski in zijn strijd om de Poolse troon, waardoor hij koning van het land werd.
  3. Catharina de Grote schreef vele boeken, pamfletten, en ander materiaal om het belang van goed onderwijs onder de aandacht van haar onderdanen te brengen.
  4. Catherina’s Winterpaleis bevatte een enorme kunstcollectie. De tsarina onderhield bovendien haar leven lang correspondentie met vele kunstenaars en filosofen zoals Voltaire.
  5. Het verhaal rond de dood van Catharina de Grote is een beroemde mythe geworden. Haar vijanden lieten het gerucht rondgaan dat de tsarina, die niet vies was van seks en bekend stond om haar minnaren, was overleden terwijl ze seks met een paard had. In werkelijkheid stierf de dame in haar bed, door een herseninfarct.
  6. Catharina de Grote overwon veel verzet tijdens haar regeringstermijn. De bekendste is het Poegastjov-opstand. Deze werd geleid door Jemeljan Poegastjov, die zich verzette tegen het lijfeigenschap dat Catharina in stand hield door lijfeigenen cadeau te doen aan mensen die haar steunden. Om mensen voor zich te winnen deed Poegastjov zich voor als Peter III, waarbij hij stelde dat hij niet vermoord was maar zich had verborgen. Lange tijd werd hij niet serieus genomen door de Russische regering, tot hij teveel troepen achter zich wist te krijgen. Uiteindelijk werd hij verraden door zijn eigen mannen en ter dood veroordeeld.
  7. Peter III was populair onder de gewone burgers maar Catharina niet. Hun zoon Paul had schijnbaar een hekel aan zijn moeder maar gedroeg zich hetzelfde als zij, met dezelfde onpopulariteit als gevolg. Hij onderging uiteindelijk zijn vaders lot, toen hij werd vermoord tijdens een coup.

Napoleon verovert Moskou (of toch niet?) – Vandaag in

NaamloosVandaag in 1812 lukt het keizer Napoleon Moskou te veroveren, maar wat hij aantreft is teleurstellend en diezelfde dag begint ook nog de Grote brand van Moskou.

Een week eerder heeft Napoleon in de bloedige Slag om Borodino, waarbij bijna 80.000 doden vallen, de Russen eindelijk verslagen. Daardoor ligt de weg naar Moskou, en de overwinning over het tsarenrijk vrij! Dat denkt de keizer tenminste…

Het Franse leger heeft zware klappen te verduren gekregen in de slag, maar ook in de rest van de opmars naar Rusland. Het is een lange mars, waarin de soldaten alle ontberingen van de oorlog moeten verdragen. Honger, ziektes, ijskoude wind en regen, steeds meer soldaten deserteren het leger om huizen en dorpen te plunderen. Het idee dat de soldaten dan ook gaande houdt, is het idee dat Moskou vol zit met voedsel en voorraden, en dat ze Tsaar Alexander I op de knieën kunnen dwingen. De stad is echter meteen zeer teleurstellend. Moskou is verlaten, er is nergens eten te bekennen en Alexander is gevlucht zodat Napoleon hem niet tot overgave kan dwingen. Geen beloningen, geen voorraden, maar rond middernacht breken wel de branden uit. De Russen steken hun eigen stad in brand, om te zorgen dat de Fransen niets meer overhebben als de winter komt.

Grote brand van Moskou
De brand wordt op 14 september 1812 rond middernacht aangestoken, en vier dagen lang slaan de vlammen hun slag. Driekwart van Moskou brandt tot de grond toe af.
De oorzaak van de branden, is een betwist onderwerp. Het ene verhaal stelt dat militair gouverneur, graaf Rostopchin, beval om de publieke gebouwen plat te branden en alle voorraden in de stad te vernietigen zodat de Franse troepen niets zouden kunnen innemen. De verslagen van de Franse generaal Arman de Caulaincourt, die de brandstichters op liet pakken, bevestigt dit.
Een ander verhaal is dat de schuld van de branden bij de Fransen zelf ligt. Zij zouden de kookvuren niet goed hebben bewaakt, die daardoor uitslaan en al smeulende brandjes aanwakkeren.
Het derde verhaal is de theorie over Russische saboteurs, die in de stad zijn achtergebleven om het de Fransen zo moeilijk mogelijk te maken. Uiteindelijk bedenken ze dit te doen, door alles in brand te steken.

Moskou kon makkelijk branden, omdat het meeste van de stad bestond uit houten huizen. Bijna 6500 huizen gingen in vlammen op, net als meer dan 8000 warenhuizen en winkels, en 122 van de 329 kerken in de stad. 2000 gewonde Russische soldaten, die niet mee konden vluchten met het de rest van het Russische leger, komen om.

Verslagen
Na de zware slag van het brandende Moskou wordt Napoleon gedwongen om op 19 september 1812 zijn troepen terug te trekken. De winter is vroeg dit jaar, het begint te sneeuwen en het Franse leger is niet voorbereidt op de strenge Russische winter. Tijdens de terugtocht komt een nieuw probleem aan het licht: alles wat de Fransen vinden is geplunderd en platgebrand. Bovendien zit het herstelde Russische leger ze op de hielen! Door honger, de snijdende kou en het gebrek aan goede kleding en beschutting sterven de Franse soldaten en hun paarden bij bosjes. Steeds vaker kiezen de manschappen voor de tactiek: elke man voor zichzelf! Maar weinig soldaten weten Frankrijk levend te bereiken.

Napoleons nederlaag in Rusland, zorgt ervoor dat andere landen zich tegen hem gaan verzetten en uiteindelijk wordt de keizer in 1813 verslagen bij de Slag bij Leipzig. In 1815, nadat hij ontsnapt is uit zijn verbanning, wordt hij opnieuw verslagen tijdens de Slag bij Waterloo. De keizer is definitief van de troon gestoten, dankzij het bevroren tsarenrijk.

Florence Nightingale vertrekt naar de Krim – Vandaag in

NaamloosVandaag in 1854 vertrok zuster Florence Nightingale naar het front tijdens de Krimoorlog. Het was vanaf hier dat de Engelse wereldberoemd werd voor haar inzet voor gewonde soldaten en zieken.

Florence Nightingale werd geboren in 1810 en groeide op in een rijk Brits gezin. Ze was bekend met de hogere kringen van Engeland, en kreeg dan ook op jonge leeftijd een huwelijksaanzoek dat ze negen jaar onbeantwoord liet. Toen ze in 1849 definitief de huwelijkskandidaat in kwestie afwees, vertelde ze haar ouders dat ze graag iets nuttigs wilde doen. Ze wilden graag zuster worden, wat haar ouders niet toestonden. Pas in 1849 vond Nightingale, tijdens een vakantie, een dokter die haar toestond een maand lang in Instituut Kaiserwerth praktijkervaring op te doen. Het was Fanny, Florence Nightingale’s moeder, die als eerste toestond dat haar dochter terug ging. Ze drukte Florence echter wel op het hart er niemand iets over te vertellen.

Hygiëne
In 1850 kreeg Nightingale eindelijk de kans om praktijkkennis op te doen, toen ze ging werken als zuster in een ziekenhuis in Middlesex. In die tijd heerste er een cholera-plaag in Engeland en Nightingale zag hoe de ziekte om zich heen greep vanwege de slechte omstandigheden in het ziekenhuis. Hier begon ze met haar missie om hygiëne in ziekenhuizen en hospitalen te verbeteren. En dit was pas het begin van haar werk…

In 1853 begon de strijd tussen Engeland en Rusland, de Krimoorlog. Vanwege de erbarmelijke toestanden in de veldhospitalen moesten er zusters naar het front. Op 21 oktober 1854 stapten Florence Nightingale, op verzoek van de Minister van Oorlog Sidney Herbert, en 38 andere vrijwilligers op de boot naar de Krim. Constantinopel was hun bestemming. Daar begon Nightingale haar werk dat haar later wereldberoemd zou maken.

Lady with the Lamp
De omstandigheden in de Krim waren verschrikkelijk. Het ziekenhuis stond bovenop een oude beerput, waardoor het water en het ziekenhuis zelf besmet waren met bacteriën. Patiënten lagen in hun eigen viezigheid gezien ze al dagen niet gewassen waren. Ongedierte en ratten liepen over en rond de bedden. Zeep, verband, dekens, zelfs water was op rantsoen. Je had als soldaat meer kans te sterven aan cholera of tyfus in het ziekenhuis, dan door een kogel op het slagveld! En dan vind je ziekenhuizen en dokters in het heden al vervelend…

Daarom had Herbert Nightingale om hulp gevraagd. De zuster bleek zeer doorzettend te zijn als het ging om het verbeteren van de toestand van haar patiënten. Bij aankomst beval ze de minst zieke soldaten te helpen bij het schrobben van het ziekenhuis, vloer tot plafond zou glimmen! Er kwam een keuken, een reguliere wasdienst en zelfs een schooltje. Zo konden de soldaten de beste zorg krijgen, en hoefden ze zich niet te vervelen.
Zelf spendeerde Nightingale elke minuut die ze wakker was aan het verplegen van de soldaten. ‘s Nachts deed ze dit met een lamp in haar hand, om iets te zien in de donkere gangen. Zo kreeg ze van de soldaten de liefhebbende bijnaam ‘Lady with the Lamp’. Ze wist de sterfgevallen met 66% te verminderen. Terwijl ze werkte noteerde ze haar bevindingen die ze terug in Engeland zou publiceren en die de gezondheidszorg voor altijd zou veranderen. Zelf had ze minder geluk dan vele van haar patiënten. Ze raakte besmet met ‘Krimkoorts’, een ongeneeslijke ziekte destijds. Op haar 38ste was ze zo ziek dat ze het bed nauwelijks meer uit kon komen hoewel ze vanuit daar alsnog ziekenhuizen, zusters en zelfs ministeries advies gaf op het gebied van ziekenzorg. Ze stierf uiteindelijk in 1910, op negentigjarige leeftijd. Haar werk is nog altijd van groot belang in de moderne ziekenzorg.

Ziekenhuizen
Waar het nu vaak verstandiger is om naar het ziekenhuis te gaan als je ziek bent, was dat in de negentiende eeuw wel anders. De meeste mensen kregen verzorging thuis als ze ziek of gewond waren. Het ziekenhuis was een plek waar je alleen terecht kwam als je familie geen geld voor verzorging bezat, je moederziel alleen op de wereld was of als je een besmettelijke ziekte onder de leden had. Ziekenzalen waren meestal donker en somber, met kleine ramen en een open haard om de boel warm en verlicht te houden. Omdat de ruimtes klein waren om verwarmd te kunnen worden, stonden bedden tegen elkaar aan gepropt. Matrassen en dekens werden zelden verschoond of gewassen. Vanwege deze omstandigheden waren er zelden vrouwen uit hogere kringen, die als zuster gingen werken. Nightingale’s ouders waren tegen haar beroepskeuze vanwege het feit dat zusters kookten, werkten en zelfs sliepen in de ziekenzalen. Vaak deelden ze een bed met een mannelijke patiënt en velen waren verslaafd aan alcohol.

Baard-belasting ingevoerd – Vandaag in

NaamloosVandaag in 1689 voerde tsaar Peter de Grote een nieuwe belasting in. Dat is niet zo bijzonder, maar wel dat deze belasting werd geheven op baarden! Juist ja, een baard-belasting. In Rusland.

De belasting klink misschien vreemd, maar in de tijd van Peter de Grote was Rusland een boerenstaat waar de rest van Europa op neerkeek. De tsaar was vastbesloten om zijn land groot, rijk en machtig te maken en hervormde daarom het leger, de overheid, de kerk en de burgers. Voor dat laatste liet hij adel en rijke burgers naar andere Europese landen sturen om daar geschoold te worden, en moest men zich aanpassen aan het Europese mode-beeld. En daar waren baarden allang geen statussymbool meer. Maar in Rusland wel… Dus moest iedereen van die baard af!

Maar die baard, dat was een beetje een probleem. In Rusland werden gladgeschoren mannen nauwelijks serieus genomen. Het hoofd van de Kerk weigerde ooit hoogstaande edelen te zegenen, omdat deze naar de Poolse mode hun baard hadden afgeschoren! Promotie maken zonder baard was bijna onmogelijk. Je kon zelfs geëxcommuniceerd worden door je lokale kerkleden als je je baard afschoor! Door deze houding zag Peter de Grote het als onmogelijk om de baard bij wet af te schaffen, en zo zijn onderdanen naar de Europese mode te dwingen. Dus voerde hij een belasting in, voor het dragen van een baard. Hiermee werd het ontmoedigd om een baard te laten staan, maar niet onmogelijk gemaakt. Ook kreeg de staatskas zo een nieuwe bron van inkomsten.

Token
Wie de belasting had betaald kreeg een koperen munt, met daarop een baard en snor gedrukt. Deze munt was het bewijs dat de belasting voor het hebben van een baard was betaald. Een dergelijke token/de belasting kostte 50 roebel, in die tijd een bedrag dat alleen adel kon betalen. En dat terwijl de hoogste bekleders van de Russische Orthodoxe Kerk en de Tsaar waren uitgesloten van de baard-belasting.

Belastingen
Hoe vreemd het ook klinkt, een baard-belasting, Peter de Grote was niet de eerste die hem invoerde. In 1535 voerde Henry VIII van Engeland hem ook al in. En zijn dochter Elizabeth I deed dat ook. In Engeland werd het echter niet gedaan om modieuze redenen, maar om hygiëne. Baarden waren de ergste verspreiders van luizen in Engeland en de koning en koningin wilden dit terugdringen. Net als in Rusland, was de koning (zelf zeer bebaard) uiteraard uitgesloten van de belasting.

Maar de baard-belasting was niet de enige vreemde belasting die ooit is ingevoerd.

  • Engeland heeft in 1696 een korte tijd een belasting op glazen ramen gehad.
  • In het oude Rome moesten vrije slaven belasting betalen over hun verworven vrijheid.
  • In 2005 voerde Tennessee een wet in waardoor drugdealers belasting moeten betalen over de drugs die ze verkopen. Betalen kan anoniem.
  • In de achttiende eeuw, gold er in Engeland een belasting voor het dragen van een hoed.
  • Engeland was het koninkrijk van de vreemde belastingen. Onder koning Henry I werd de ‘lafaard-belasting’ ingevoerd. Weigerde je te vechten voor de koning, dan moest je betalen. Koning John verhoogde deze belasting later met 300%.
  • Keizers Nero en Vespasian voerden in de eerste eeuw na Christus een belasting in op urine. Klinkt vreemd, maar in die tijd was dat een veelgebruikt materiaal in onder andere het bewerken van stoffen.
  • New York City heeft echter één van de vreemdste belastingen in de huidige tijd. De ‘bagel-belasting‘. Wil je een gesneden, geroosterde of voorgesmeerde bagel kopen? Dan kost je dat 8 cent meer dan een ‘normale’ bagel.

De yeti is terug van weggeweest

Yeti+Bhutan+7+WQ[1]Jarenlang was het stil rond de yeti. Het wezen leek wel van de aardbodem verdwenen te zijn. Als het daar ooit al rondliep… Maar na jaren waarin er slechts mondjesmaat vage foto’s opdoken, schieten er ineens allerlei wetenschappelijke onderzoeken naar het mythische wezen uit de grond! Is er dan toch iets als een yeti? En welke ‘bewijzen’ en theorieën zijn er eigenlijk over het mythologische wezen?

http://www.americanmonsters.com/

http://www.americanmonsters.com/

Bewijsmateriaal 1: Voetsporen
In 1951 werd er voor het eerst een foto gemaakt van een voetafdruk die veel te groot was om van een mens te zijn. Bergbeklimmer Eric Shipton maakte de foto destijds. Wereldwijd werden de wildste theorieën over een onbekend wezen in het Himalaya-gebergte de wereld rondgeholpen. In 1953 vertelden Sir Edmund Hillary en sherpa Norway Tenzing dat zij ook vreemde voetsporen hadden gezien bij het beklimmen van Mount Everest. Maar Hillary bleef altijd een criticus als het ging om het bestaan van yeti’s.

In 2009 vertelde wildlife-expert Sir David Attenburough dat de voetsporen hem ervan hadden overtuigd dat er yeti’s in de Himalaya woonden. Dit omdat hij nog nooit zulke voetsporen had gezien.

Bewijsmateriaal 2: Een hand
In 1974 werd er in het Pangboche boeddhistisch klooster een hand tentoongesteld. De huid was zwart, verschrompeld en gebarsten en volgens de lokale monniken was de hand van een yeti. De Britse monsterjager Tom Slick wilde de hand meenemen naar Engeland voor onderzoek, maar de monniken weigerden het relikwie mee te geven. Daarop besloot Slick een vinger te stelen.
Ondanks dat de vinger wereldberoemd werd als ‘het bewijs voor het bestaan van yeti’s’, raakte het artefact kwijt nadat hij was opgeslagen in een museum. Pas in 2011 werd hij weer teruggevonden en onderzocht.

Het resultaat was een beetje gênant. Dit ‘ultieme stukje bewijs’, bleek voor 100% uit menselijke genen te bestaan. En de Pangboche tempel? Die heeft laten weten de vinger graag terug te willen, nu hij eindelijk weer terecht is.

Bewijsmateriaal 3: Ooggetuigen
Van over de hele wereld zijn er verslagen gekomen van mensen die de yeti (of bigfoot, of sasquatch, of …) hebben gezien. In Sumatra en de Himalaya is het geloof oeroud en rotsvast. Ook in Noord-Amerika wordt bigfoot enige keren per jaar gezien of gehoord. De nieuwste ontwikkeling komt vanuit Europa. In Rusland zien steeds meer mensen de yeti, en ook in het Tatragebergte in Polen is het wezen al een keer ‘gespot’. Het Russische plaatsje Kemerovo (in Siberië), claimt bewijs te hebben dat zij een gezonde populatie yeti’s in de buurt hebben. Volgens de lokale overheid is er tijdens een missie met yeti-experts een nest, voetafdrukken en haar gevonden, waardoor het voor 95% zeker is dat er yeti’s in de buurt van het dorpje wonen.

Opvallend is vooral dat sinds het onderzoek, de lokale overheid vooral bezig is met het promoten van toerisme in het (nogal afgelegen) gebied. Latere zoektochten naar de yeti in het gebied, hebben niets opgeleverd.

Bewijsmateriaal 4: Folklore
In de Bhutaanse folklore, net als bij veel andere landen en volkeren in en rond de Himalaya, speelt de yeti (daar ook wel de Migoi geheten) een grote rol. In 2001 creëerde de Bhutaanse overheid het Sakteng Wildlife Sanctuary, een gebied van meer dan 655 vierkante kilometer, om het leefgebied van de yeti (Migoi) te beschermen. In het reservaat wonen trouwens ook zeer bedreigde panda’s, sneeuwluipaarden en tijgers. In 2012 werd het opgenomen op de UNESCO Werelderfgoedlijst. De Bhutaanse overheid claimt nog altijd dat het reservaat puur voor de Migoi is opgericht.

Philippe Semeria

Philippe Semeria

In de lokale mythes en legenden is de yeti een aapachtig wezen met een wit-bruine vacht die in de Himalaya leeft. Hij wordt geëerd vanwege zijn enorme kracht en magische vermogens, die hem onder andere onzichtbaar kunnen maken. En in tegenstelling tot Russische steden die meteen een toeristische attractie zien, wordt de yeti in Bhutan, Nepal en Tibet geëerd als een godheid. Die niet gestoord of opgejaagd mag worden! Mislukte Himalaya-missies werden door lokale stammen ook geweten aan dat yeti’s waren verstoord en de Europeanen met ongeluk hadden getroffen. Sir Edmund Hillary (de eerste man die Mount Everest beklom), claimde in 1953 voetafdrukken van een aap-achtig wezen te hebben gezien bij de klim. In 1970 stelde Don Whillans dat hij een aap-achtig wezen niet ver bij zijn kamp vandaan eten had zien zoeken. De wetenschappelijke wereld verklaarde dat het hier mogelijk ging om de Tibetaanse Blauwe Beer, of de Himalaya Bruine Beer, in combinatie met sneeuwval en slecht weer. Dat maakt de lokale kloosters niet uit. Alle mogelijke overblijfselen van yeti’s (handen, schedels, haren) worden opgeslagen als heilige relikwieën.

Bewijsmateriaal 5: Theorieën
Er bestaan vele theorieën over de yeti. Onontdekte aap-achtige (de Amerikaanse Sasquatch), magisch wezen (de Bhutaanse Migoi), half aap-half mens (de Amerikaanse Bigfoot), of simpelweg: bestaat niet. De yeti zou zelfs een aliën zijn! Punt is, dat er weinig wetenschappelijk bewijs is, maar dat dat mensen niet tegenhoudt in het wezen te geloven en ernaar te zoeken. Misschien naïef, misschien mooi, en misschien wel een uiteindelijke doorbraak?

En dan het onderzoek:
Bryan Sykes, onderzoeker aan de Universiteit van Oxford, publiceerde in oktober 2013 een onderzoek over de yeti. Hij had eerder yeti-haren aangeboden gekregen van een zogenaamde monsterjager. Die had de haren in Tibet gevonden. Sykes stelt in eerdere interviews dat hij de haren niet onderzocht omdat hij wilde weten of er yeti’s zijn, maar omdat er nog nooit uitgebreid gen-onderzoek is gedaan bij ‘bewijsmateriaal’. En zo ontdekte hij dat in het yeti-haar veel genen van een ijsbeer te vinden waren. Maar wel van een ijsbeer uit Spitsbergen, die al minstens 40.000 jaar diepgevroren is.

Vanwege dit resultaat besloot Sykes andere ‘yeti-bewijzen’ uit de koelkast te halen. Musea en verzamelaars van over de hele wereld stuurden hun ‘yeti-haren’ naar de Britse onderzoeker. Het onderzoek is deze maand gepubliceerd. Er werd, helaas, in geen van de 37 monsters het bewijs van een onbekende diersoort gevonden. Wel van onder andere wolven, beren, koeien en mensen.

Alleen bij dat ene monster, dat opnieuw is onderzocht, is nog geen duidelijkheid. Daarbij blijft het raadsel van die Noorse oer-ijsbeer bestaan. Is er dan misschien een onbekende beersoort, die al jaren in de Himalaya rondloopt en wordt aangezien voor een yeti?

Older posts

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!