Tag: roman (page 1 of 3)

Volvo vrachtwagens heeft weinig met Volvo te maken

De titel, Volvo vrachtwagens, schept een verwachting voor een ‘spannend auto boek’ maar niets is minder waar. Spannend is het boek niet en dramatisch ook niet echt. Gaat het dan over de verdwazing in het uitgestrekte Zweden?

1001004006207838[1]Wereldvreemde bejaarden, iets heel vaags met parkieten, ongebruikte vrachtwagens, en dan is er die eland! Daarmee kun je Volvo vrachtwagens in een notendop beschrijven. Als dat vreemd overkomt dan kan dat kloppen, want dat is het boek namelijk ook.

Aantekeningen
Volvo vrachtwagens is het beste te beschrijven met de term ‘hak-op-de-tak-schrijven’. Door alle bijlages (altijd aangekondigd met een *) erin heb je bijna het idee dat de auteur nog heel veel dingen aan het bedenken was en dat je zijn losse aantekeningen zit te lezen, in plaats van een lopend verhaal. Een roman hoeft natuurlijk niet per se de ‘klassieke’ vorm te hebben. Experimentele schrijfwijzes kunnen enorm interessant zijn, maar dat wil niet zeggen dat ze altijd goed werken. Volvo vrachtwagens lijkt net de plank mis te slaan want de helft van de ‘bijlages’ voegt weinig tot niets toe aan het verhaal. Daardoor werkt het vooral afleidend, iets dat me niet de bedoeling lijkt in een verhaal.

Onduidelijk
Hoewel de manier van schrijven interessant en het taalgebruik mooi is, is het verhaal verder een beetje onduidelijk. Zo komen er vaak karakters in voor die door middel van de *’s gedetailleerd worden uitgewerkt maar verder geen enkel nut hebben voor de verhaallijn. Na enkele pagina’s worden ze net zo makkelijk weer geschrapt als dat ze werden toegevoegd. En dan is er één vast karakter dat helemaal vreemd is: de auteur! Zichzelf in het verhaal betrekken door middel van extra notities versterkt het eerder gemelde ‘aantekeningen-effect’ alleen maar meer. 
Volvo vrachtwagens
is taalkundig en qua soort roman interessant, maar op het gebied van karakter-ontwikkeling en verhaallijnen blijft het helaas wat oppervlakkig. Spanning en drama zijn nergens te bekennen, hoewel enkele personages enigszins rebels kunnen zijn.

Blowende oma’s, wereldvreemde vogelaars, en iets met een eland. Dat is waarschijnlijk hoe ik me Volvo vrachtwagens ga herinneren over een paar maanden. Maar daar houdt het helaas ook een beetje mee op, om heel eerlijk te zijn.

Volvo vrachtwagens
In de uitgestrekte wouden van Zweden woont Maj Britt, een 92-jarige hasjrokende weduwe met een levenslang parkietenverbod en een eigen weblog. Haar naaste buurman is de even oude Von Borring, grootgrondbezitter, vogelaar en Baden Powell-adept; tussen beiden bestaat al decennialang een heftige vete.
Andreas Doppler, die met zijn zoontje Gregus en zijn elandkalfje Bongo uit protest tegen de wereld in het algemeen en Noorwegen in het bijzonder de bossen in getrokken is, wandelt hun wereld binnen en wordt min of meer gegijzeld door de beide oudjes, die hem inzetten in hun onderlinge strijd.

Erlend Loe. Volvo vrachtwagens / De Geus / 9789044510973

Een boekenweekgeschenk vol verraad

Ik ben al enige jaren geen grote liefhebber meer van de boekenweekgeschenken, maar Broer wist me te verrassen. Hoewel het dun is, is er een enorme karakterontwikkeling in het boekje verwerkt zonder dat de personages geforceerd overkomen.

mockup-geschenk-MR-182x300[1]Het nadeel van een dun boekje is dat er weinig ruimte overblijft voor karakterontwikkeling terwijl een goed opgebouwd personage van essentieel belang is. Bij een kort verhaal is een karakter meestal oppervlakkig, of vanaf het begin af aan al zo gecompliceerd dat je ze niet begrijpt. Esther Gerritsen laat het hoofdpersonage van Broer echter volledig ontwikkelen, ondanks dat het zoals altijd een dun boekje is.

Olivia
Van kil naar hysterisch, naar rustig, naar huilbuien. Een mens kan enorm jojo’en met emoties, en Esther Gerritsen weet dat vreselijk goed vast te leggen in Broer. Maar het zou vreemd zijn als iemand doorslaat zonder reden, iets dat Olivia niet overkomt. Alle buien hebben een trigger, vaak gelinkt aan een vorm van emotioneel verraad. Die triggers vormen een haast simpel geheel dat niet alleen geloofwaardig, maar ook meeslepend is.

Het thema van de Boekenweek van dit jaar is ‘Duitsland’, waar het boekenweekgeschenk wel één hele keer naar verwijst. Die verwijzing is het enige dat geforceerd overkomt, iets dat je een paar regels verder alweer mag vergeten.

Dus als u tussen 12 en 20 maart een boekwinkel binnenkomt, vergeet dan vooral niet om Broer mee naar huis te nemen. Zondag 20 maart kunt er bovendien gratis mee reizen.

Broer
Olivia, financieel directeur van een familiebedrijf Olivia,  krijgt een telefoontje van haar broer Marcus. Zijn been dreigt te worden afgezet. Marcus en Olivia zien elkaar zelden, maar de amputatie raakt Olivia onverwachts, alsof het haar eigen been is dat ze verliest. Ze laat alles uit haar handen vallen in een hopeloze poging haar broer te redden. Maar het is de vraag of hij degene is die redding nodig heeft

Esther Gerritsen. Broer / CPNB / Boekenweekgeschenk 

De enige en echte Romeinse keizer: Augustus

Rome was ooit de hoofdstad van het grootste rijk dat de mensheid heeft gekend. Het Romeinse Rijk kende zijn absolute hoogtepunt onder zijn eerste keizer: Gaius Octavius. Of ook wel bekend als Caesar Augustus. John Williams legde deze wonderlijke man vast op papier.

9200000026176117[1]Augustus en diens Romeinse Rijk, met zijn grote machtige legers en enorme grondgebied, spreken haast tot de verbeelding. Hoewel er veel bekend is over de geroemde Eerste Burger van Rome, is hij tegelijk nog altijd het onderwerp van veel onderzoek. Want eigenlijk weet niemand wie Augustus was. John Williams schreef in 1972 een roman die niet alleen erg dicht bij de realiteit blijft, maar die ook nog eens enorm meeslepend is.

Cliché’s
Waar de meeste boeken over Rome’s eerste keizer saai en langdradig zijn, met veel onderzoeken en verwijzingen erin, of vervallen in cliché’s, weet Williams vanaf de eerste pagina de lezer te grijpen. Geen saaie kost, maar een levendige roman die een kijkje geeft in het hoofd van wat ooit de ‘heerser van de wereld’ was. Maar daarnaast was Augustus, of eerder Octavius, ook gewoon een man en een vader. Een zoon en een broer. Zelfs opa voor enkele jaren. En hij liet de wereld een stad van marmer achter, die hij als een stad van klei had aangetroffen.

Williams schrijft het allemaal op in de vorm van brieven, verslagen en dagboeken. Een vorm die niet altijd even leesbaar of begrijpbaar is, maar hier is de chronologie duidelijk, de personages ook. Terwijl geschiedenis niet altijd een makkelijk onderwerp is om over te schrijven. Dit is echter een prachtig eerbetoon aan Caesar Augustus en voor elke geschiedenisliefhebber een must om te lezen! Houd je echter niet van geschiedenis? Dan kun je de roman beter laten liggen, want het gaat natuurlijk wel heel erg over het Romeinse Rijk van Augustus. Verwacht geen tranentrekkers of sappige liefdesverhalen. Schandalen genoeg in Rome maar gezien Williams vrij dicht bij de feiten blijft worden deze slechts gesuggereerd en niet tot in vurige details uitgewerkt. Toch maakt dat het niet minder intrigerend, en blijft het spel van macht voelbaar.

Augustus
Een tijdloos verhaal over vriendschap, loyaliteit en de mechanismen van de macht.

In zijn derde grote roman, winnaar van de National Book Award, vertelt John Williams het verhaal van de stichter van het Romeinse rijk, wiens grootsheid even legendarisch was als zijn grenzeloze ambitie: Augustus. Vanaf de moord op zijn oom Julius Caesar tot aan de laatste dagen van het keizerrijk volgen we Augustus op zijn tocht over het glibberige pad van de macht: niemand is te vertrouwen, de senaat wordt beheerst door eigenbelang en allianties zijn even snel gevormd als gebroken.

Augustus is een meerstemmige roman: via de gefingeerde brieven, dagboekaantekeningen, memoires en reisverslagen van historische figuren als Marcus Antonius, de dichter Cicero en Augustus’ dochter Julia, maar ook van een eenvoudige soldaat in de legers van de keizer, verrijst het levensechte beeld van een man die ervan droomt het corrupte Rome te bevrijden van het wispelturige juk van megalomane warhoofden en roofzuchtige rijken.

John Williams. Augustus / Lebowski / 9789048820603

De kokkin van Himmler is niet erg bezig met koken

De verhalen van 100-jarigen lijken in de mode te zijn, dat betekent helaas niet dat ze allemaal even goed zijn. De kokkin van Himmler is een bijzonder verhaal, maar mist het karakter dat de oudste vertellers kunnen hebben.

9200000030638642[1]Ik hou van boeken over eten, echt waar. Daarom kan ik ze niet wegleggen. Het enige nadeel van boeken waarin eten een belangrijke rol speelt, is dat ik er honger van krijg. Eten kan staan voor dingen: gezelligheid, familie, verbintenis, zelfs voor psychologische spelletjes (zoals in De alchemist van Venetië van Elle Newmark), geen hiervan is echter terug te vinden in Giesbert’s werk. De charme die De ijsmakers nog enigszins had door het eten, ontbreekt volledig bij De kokkin van Himmler. 

Noodlot
De hoofdpersoon (Rose) heeft het van kinds af aan niet makkelijk. Het noodlot achtervolgt haar, en eigenlijk iedereen waarmee ze lang in contact komt. Iedereen wie ze liefheeft wordt haar op de een of andere manier in de loop van haar leven ontnomen. Rose leeft daarom al snel nog maar voor één ding, en dat is wraak.
Wraak is dan ook het enige constant terugkerende element in De kokkin van Himmler, wraak en seks. Want zelfs als ze 100 jaar oud is, is Rose nog steeds geobsedeerd door ‘de daad’. Seks wordt veelvuldig genoemd en bedreven in De kokkin van Himmler, en hoewel het zelden expliciet wordt beschreven (dit boek is geen Turks Fruit) laat het tegelijk weinig aan de verbeelding over. Maar er wordt wel heel luchtig gedaan over jonge meisjes die seks hebben en een verkrachting laat kennelijk ook geen emotionele sporen achter, volgens de schrijver…
En dat eten dan? Tja, Rose is restauranteigenaar en kokkin. Als we het boek moeten geloven is ze zelfs erg goed. Maar behalve dat ze haar eten in combinatie met medische planten gebruikt is er verder weinig vermeldenswaardig aan deze eigenschap. Eten komt als een rode draad door het hele boek voor maar wordt niet benut voor enige daadwerkelijke rol.

Emotioneel
Bloed, eten en seks dus, dat beschrijft eigenlijk wel wie Rose is.  ‘Emotioneel’ is in ieder geval geen woord dat in haar karakterbeschrijving voor zal komen, want het hele karakter van Rose mist ook maar enige vorm van diepgang. De enige keer dat ze echte emotie vertoont, die van de pagina’s afspatten, is wanneer ze over haar kinderen schrijft. Of juist omdat ze er niet over schrijft. Het tragische levensverhaal van de vrouw blijft daardoor oppervlakkig, terwijl het verhaal alle punten heeft om een emotionele achtbaan en zeer meeslepend te zijn. Het is jammer dat de trauma’s, het verdriet, de pijn en de incidentele vreugde in het leven niet meer benut lijken te zijn.

James Bond
De kokkin van Himmler is eigenlijk in één zin samen te vatten: het levensverhaal van een vrouw wiens belangrijkste doel in het leven wraak nemen is. Het klinkt als een samenvatting voor een James Bond film, maar dat is dit boek niet. Want Bond lijdt ergens nog een spannend en intrigerend leven. Hoewel Bond geen hagedis had die het eeuwige leven lijkt te hebben…

De kokkin van Himmler
Rose is 105 en nog steeds de eigenares van restaurant La Petite Provence in de haven van Marseille als ze een brief ontvangt uit Duitsland die haar doet besluiten haar avontuurlijke levensverhaal op te schrijven. Ze vertelt hoe ze er als jong meisje getuige van was dat haar hele Armeense familie door de Turken werd afgeslacht, en hoe zij als enige overlevende door haar Turkse meester werd meegenomen op een boot naar Marseille. Rose slaagde erin te ontsnappen en werd geadopteerd door een boer en zijn vrouw, van wie ze alle kookkunsten leerde die ze in de toekomst nodig zou hebben. Jaren later in het door de Duitsers bezette Parijs gebruikt Rose genezende kruiden om Heinrich Himmler van zijn maagproblemen af te helpen, in ruil voor zijn hulp bij het zoeken naar haar verdwenen joodse geliefde en kinderen. Hij belooft hen voor haar te vinden en nodigt haar uit zijn privékok te worden in Duitsland.

Franz-Olivier Giesbert. De kokkin van Himmler / De Bezige Bij / 9789023486992

Het boekenweekgeschenk in de zomerzon

De tachtigste boekenweek is al enige dagen bezig, maar het weekend waarmee gratis gereisd kan worden met het boekenweekgeschenk moet nog komen. Dit jaar is het thema Waanzin, en het boekenweekgeschenk laat de Franse zomerzon de rest doen.

9200000039849120[1]Wanneer je normaal een persoon zonder diens toestemming in je auto duwt en meeneemt, sta je binnen de kortste keren op de ‘gezocht-lijst’ van de politie. Maar wat als die persoon er niets tegen kan doen, vanwege de kans dat hij/zij het niet eens doorheeft? Dat is het raadsel van het Boekenweekgeschenk, waarin een 60-jarige man een mentaal gehandicapte jongen mee neemt op een vakantie. Dat lijkt al genoeg waanzin, de Franse zomerzon maakt het alleen maar erger.

Zon
Hoofdpersoon Pierre houdt eigenlijk het hele boek lang een monoloog, waarin een semi-turbulent liefdesleven wordt onthuld. Het verhaal draait mee met de zon, met het ontstaan van een liefdesgeschiedenis bij zonsopkomst, een lang midden en een haast afgeraffeld einde. Dat laatste hoort erbij, want een zon gaat nu eenmaal snel onder. Maar het komt wat knullig over, alsof er nog twintig pagina’s missen. Daardoor is het bovendien ook net niet helemaal duidelijk waarom de (zeer stille) gehandicapte jongen het verhaal nou moest horen. Wel weet Verhulst dat afgeraffelde einde op haast meesterlijke wijze in het verhaal te verwerken, door middel van een hoofdpersoon in emotionele pijn en een ondergaande zon. Het verhaal weet een snaar te raken, goed of slecht. Je leeft mee met de wat emotioneel knullige Pierre, ziet jezelf zitten bovenop een berg met een glas wijn (en een sigaret, mocht je bij toeval roken) en gaat geven om de mentaal gehandicapte Sonny waarvan je eigenlijk elke pagina hoopt een soort miraculeuze reactie te krijgen. Maar dat zou niet realistisch zijn.

Poëtisch
Dimitri Verhulst weet bovendien met taal te spelen. Hier en daar zitten Vlaamse woorden woorden in het boek, maar Verhulst is ook een Vlaming. Daarentegen weet het taalgebruik van Pierre je wel bezig te houden. Van boers naar poëtisch in ongeveer drie regels is een bijzondere afwisseling die best een beetje fascineert van tijd tot tijd. Tegen de tijd dat je er klaar bent met die taaltrucs, is het boekje ook alweer ten einde, zoals een goed boekenweekgeschenk hoort te zijn. Het grootste minpunt is eigenlijk de cover. Want hoewel het een hartverscheurend tafereel lijkt te moeten zijn, zie ik mensen in boekwinkels er voornamelijk bedenkelijk naar kijken.

De zomer hou je ook niet tegen
Pierre is een beginnende zestiger en ontvoert een mentaal gehandicapte jongen van vijftien naar de Provence. Daar zal hij de jongen het verhaal vertellen over de liefdesrelatie die hij met zijn moeder had, hoe die tot stand kwam, over haar intense kinderwens en zijn twijfel over zijn rol als vader. Uiteindelijk zal hij het ook moeten hebben over hoe die prachtige en passionele relatie eindigen kon, en wanneer de mentaal gehandicapte jongen werd verwekt.\

Dimitri Verhulst. De zomer hou je ook niet tegen / CPNB / Boekenweekgeschenk / 9789059652743

Older posts

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!