Tag: kinderen (page 1 of 5)

Boeken, avontuur en ouders

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Mama! Ik ga weg hoor!” Ongeduldig kijkt het jongetje vanuit de deuropening naar zijn moeder. Het duurt hem duidelijk veel te lang. Moeder begint te lachen. “Oké dan. Tot later.” Dat was niet de verwachtte reactie en het ventje weet duidelijk niet wat hij nu moet doen maar moeder speelt het spel hard mee. “Als hij zestien is zal ik die woorden alleen maar toejuichen”, vertrouwt ze mij en een andere klant toe. De oudere dame knikt begrijpend. “Maar nu ook al hoor. Ik bedoel, hij komt met zijn avonturen net tot het de hoek van de straat maar het is toch een soort drang naar onafhankelijkheid en avontuur.” Weer knikt de oude dame. “Ooh absoluut! Dat moet je koesteren hoor. Dan leren ze zelfstandig dingen te ondernemen.” Nu heeft het kind het echt gehad. Het stapt de drempel over. “Mama! Ik ga echt weg hoor!” Op het woordje ‘echt’ wordt nu veel nadruk gelegd en zijn blik wordt serieus, maar tegelijk een beetje angstig. Want wat heeft die grote wereld voorbij de straathoek te bieden? Die wereld lonkt, maar is tegelijk gevuld vol met gevaren die de jongen nog niet kent. Durft hij ze al aan? Of moet hij toch nog even wachten?
Het is zijn moeder die hem lachend van de moeilijke keuze verlost. Ze volgt haar kroost toch maar, voor nog een aantal jaar bieden ze het avontuur samen het hoofd.

Boeken, ramsj en snoep

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Mama, mama, mama, mag ik dit boek?” Het kind steekt enthousiast een boek omhoog, zodat de moeder het kan zien. Die kijkt rustig op van haar tijdschrift en beoordeeld het even. “Denk je dat je dat al kunt lezen?” Het meisje knikt enthousiast en houdt het boek stevig in haar armen tegen haar borst, bijna alsof het een soort reddingsboei is. “Jaaaa”, klinkt het enthousiast. “Juf heeft dit boek ook, en ik vond het heel leuk.” Ik vind het altijd leuk om te horen dat er nog kinderen zijn die boeken twee keer willen lezen. De moeder glimlacht en neemt het boek over. “Nou lieverd, je hebt toch zelf geld? Dan moet je het daar maar van kopen.” Het meisje kijkt even beteuterd, wetende dat dat betekent dat ze daarna minder geld heeft. Maar het mokken duurt niet lang, want er verschijnt al snel een portemonnee in de vorm van een kat. Portemonnee’s met oren zijn altijd grappig, en deze is niet anders. Ze legt het boek op de toonbank, waar ze zelf amper boven uit komt, en begint haar geld te tellen. Haar gezicht wordt opnieuw beteuterd, maar nu op een verdrietige manier. “Mama, ik heb maar 5.” De moeder komt achter het kind staan. Het meisje heeft inderdaad drie muntstukken in haar hand. Twee keer 2 euro, en een 1 euro. Ik kom bij de toonbank staan, en zie dan pas de sticker op het boek zelf. Het is een boek uit de ramsj-bak voor kinderen, en het kost 6 euro. Het kind heeft te weinig geld. Maar moeder is streng. “Tja lieverd, dan kun je het niet kopen. Je wilde zelf snoep kopen gisteren, en daarom heb je nu te weinig geld.” De toon is nog zo zacht en lief, het draagt een harde les met zich mee: je kunt je geld echt maar één keer uitgeven. “Ja maar…”, probeert het meisje nog. De moeder wijkt niet. “Nee lieverd, als je niet genoeg geld hebt, dan moet je sparen zodat je het een andere keer kan kopen.” Het meisje kijkt sip, en stopt het geld weer terug in de portemonnee-met-oren. “Oké mama”, klinkt er zacht. Het kind heeft haar lesje geleerd. Ik kijk nog een keer naar het boek. Op de sticker staat naast de prijs, een grote rode L. Het is één van mijn boeken, uit de ramsj-bak. Ik kijk de moeder glimlachend aan, pak een pen en kras demonstratief de ‘6’ door om er een 5 voor terug te schrijven. “Ooh, kijk nou. Hij kost toch maar 5 euro!”, zeg ik heel verbaasd. Het meisje kijkt me verbaasd aan, tot ik haar het boek met de doorgekraste sticker laat zien. Haar gezicht licht helemaal op en ze graait snel het geld tevoorschijn dat ze aan mij geeft. De moeder kijkt eerst verbaasd, en glimlacht dan naar me. Ik glimlach terug. Het meisje heeft het boek al opengeslagen en is erin verdwenen. “De ramsj-prijzen worden normaal niet aangepast”, zeg ik nog even duidelijk want zo is het normaal. “Maar we kunnen heel soms een uitzondering maken, als ze hun lesje leren.” De moeder lacht, dankt me en vertrekt met haar dochtertje. Wijze lessen mogen soms heus wel beloond worden.

Boeken, kelders en kinderen

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Ik wil de andere boekjes ook zien!” Verbaasd kijk ik naar het kind, dat denk ik een jaar of 6 is. Ik moet bekennen dat ik steeds slechter wordt in het inschatten van de leeftijd van kinderen. En ik was echt al niet zo goed in het schatten van leeftijden. Andere boekjes? We zijn een winkel bestaande uit één ruimte. Dus ik weet niet goed welke andere boeken het kind kan bedoelen. Maar hij wijst naar de kelderdeur. “De boekjes beneden!” Ik grinnik. In onze kelder ligt voornamelijk de voorraad inpakpapier, tasjes, kassarollen, en dergelijke. Meer niet. “Daar is niets joh. Alleen maar spinnen en stof.” Het kind kijkt me wantrouwend aan, hij gelooft me duidelijk niet. Dan wijst hij naar de andere deur, die naar ons magazijn leidt. “Daar zijn meer boekjes!” Mijn baas springt in. “Nee hoor, daar staat drie meter water.” Nu kan ik het ook niet laten. “Wat? We hebben een privé zwembad en dat hoor ik nu pas?” Het kind kijkt verward. “Mama ik wil daarheen!” Weer wijst hij naar de deur. “Nee lieverd, de meneer zegt net dat daar alleen maar water is.” Een mogelijk onhandige bewering als de deur gedeeltelijk openstaat. Het kind kijkt mij nu aan, alsof ik wel te vertrouwen ben. Ik knik. “Alleen maar water hoor.” Brommend vertrekt het jongetje met zijn moeder.

Een tiental minuten later ben ik bezig met het inpakken van een paar boeken die straks door een klant worden opgehaald. Het is uitgestorven in de winkel. Ik kijk op als ik voetstappen hoor. Een flits schiet langs mijn ooghoeken. Het jongetje van eerder is terug, en dit keer is hij vast besloten om ‘de andere boekjes’ ook te zien! Ik kan niet eens reageren of hij is het magazijn al ingedoken. Hijgend komt zijn moeder een paar seconden later binnen. Ze kijkt me aan, ik wijs naar de openstaande deur naar de achterkant van de winkel. Ze gaat haar zoon achterna en haalt hem weer tevoorschijn. “Zie je! Er is helemaal geen water daar”, zegt hij stellig als hij de winkel weer uit wordt getrokken. Zijn nieuwsgierigheid is duidelijk tevreden gesteld.

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!