Tag: Egypte

Obelisk in Central Park – Vandaag in

Wikipedia: Ekem

Wikipedia: Ekem

Vandaag in 1881 wordt ‘Cleopatra’s naald’ in het Central Park van New York City gezet. Het is de laatste van drie obelisken die de wereld over gaan, de anderen staan in Londen en Parijs.

De obelisk, die 21 meter lang is en bijna 200.000 kilo weegt, is het oudste voorwerp in Central Park. Het monument werd oorspronkelijk gemaakt in 1450 v. Ch. voor de stad  Heliopolis. De inwoners van Heliopolis aanbaden de Egyptische zonnegod Ra, en de obelisk was een monument speciaal voor hem. Hoewel de ‘naald’ vele jaren in Heliopolis heeft gestaan, werden velen in het jaar 18 verhuisd naar Alexandria. Daar bleven ze aanzienlijk korter staan want velen werden verwoest in oorlogen, en enkelen werden weggegeven als diplomatieke cadeaus aan andere landen.

Schoonmaken
New York en Egypte (zeker Egypte voor de moderne tijd) verschillen wel wat in klimaat en omstandigheden. Het gevolg was dat de obelisk in Central Park vooral grijzer en viezer werd. In 2013 en 2014 werd het monument na ruim 100 jaar voor het eerst schoongemaakt. Dit werd gedaan onder druk van de Egyptische minister van Oudheden. Deze dreigde dat als New York de millennia oude obelisk niet beter zou onderhouden, hij het bouwwerk terug zou laten verschepen naar Egypte. De schoonmaak-actie leverde een behoorlijke schok op, gezien ineens de hiërogliefen op de obelisk zichtbaar werden. Deze waren al tientallen jaren verstopt onder het vuil en men was ze enigszins vergeten.

Londen en Parijs
Ook in Londen en Parijs staan obelisken. Die van Londen en New York waren ooit een paar. Ook die in Parijs heeft een ‘tweeling’, die nooit verhuisd is en in Luxor staat. Alle vier de obelisken, worden ‘Naald van Cleopatra’ genoemd.
Onder alle drie de monumenten bevindt zich bovendien een tijdscapsule, gevuld met voorwerpen uit de tijd dat de obelisken aankwamen in de steden. Wanneer ze zullen worden geopend is onduidelijk.

Sterfdag keizer Augustus – Vandaag in

NaamloosVandaag in het jaar 14 stierf de beroemde keizer Augustus. De princeps van Rome, en de eerste keizer van het Romeinse Rijk had toen 45 jaar over het rijk dat hij had grootgebracht geregeerd.

Keizer Augustus werd geboren als Gaius Octavius, geadopteerde zoon (maar in werkelijkheid de neef) van Julius Caesar. Na de moord op de dictator, werd Octavius aangewezen als diens opvolger, een functie die hem in de eerste instantie niet gegund leek door de Senaat. Octavius was echter een stuk slimmer en gehaaider dan men dacht en ondanks zijn jonge leeftijd wist hij al snel belangrijke vrienden, belangrijke vijanden, en hoge functies te bemachtigen.

Marcus Antonius
Een van zijn grootste tegenstanders was Marcus Antonius, die erop uit was de moordenaars van Caesar te wreken. Ook Octavius was hierop uit maar speelde dit op een andere manier uit. Uiteindelijk botsten Antonius en hij toen de eerste Egypte als diens eigen rijk uitriep. Egypte was van enorm belang voor Rome, vanwege de jaarlijkse graanleveringen. Zonder deze ‘belasting’ zou de bevolking van Rome verhongeren. Marcus Antionus was getrouwd met de zus van Octavianus maar verliet haar voor farao Cleopatra. Het was oorlog…

In 31 voor Christus vond de Slag om Actium plaats. Octavianus en zijn generaal Agrippa waren jong, maar goede strategen. Uiteindelijk versloegen ze Antonius en Cleopatra, waarna het stel zelfmoord pleegde. Opnieuw werd Egypte bij het Romeinse Rijk ingelijfd. In 19 voor Christus had Octavianus zo’n stabiliteit in het rijk gebracht, zoveel grondgebied veroverd en voor zo’n welvaart gezorgd, dat de Senaat hem Imperium Maius schonk. Hij was nu keizer, en alleenheerser.

Nooit dictator
Maar zoals gezegd was Octavianus, nu Augustus, gehaaid. Zijn oom Caesar was vermoord door diens functie als dictator, dus speelde de keizer het spel uit alsof hij geen dictator wilde zijn en de Senaat de macht liet behouden. Hij noemde zichzelf nooit keizer, of dictator, maar koos het woord princeps (eerste burger) om zich hiermee gelijk te stellen aan het volk dat hij diende. Maar ondanks dit toneelspel, kon de Senaat niets doen zonder Augustus’ toestemming. Daarom werd hij in 2 voor Christus ook nog Pater Patriae verklaard, vader van het land.

Augustus stierf uiteindelijk een natuurlijke dood, ook al wordt er gespeculeerd dat hij vergiftigd is door zijn laatste vrouw. Hij had één dochter, Julia Caesaris Major. Zijn laatste woorden zouden geweest zijn: “Ik trof Rome aan als een stad van klei, en ik liet haar achter in marmer.” Ook hier bestaat speculatie over. Zijn geadopteerde zoon, tevens stiefzoon, tevens schoonzoon Tiberius volgde hem op als keizer. Zijn as werd na crematie begraven in een mausoleum, waarvan de resten nog altijd te bezichtigen zijn. Augustus liet een enorm wereldrijk achter, groter dan welk rijk ervoor en zeer welvarend. Hij werd na zijn dood tot godheid verklaard.

Toetanchamon’s graf ontdekt – Vandaag in

Wikipedia: Jon Bodsworth

Wikipedia: Jon Bodsworth

Vandaag in 1922 werd de tombe van farao Toetanchamon ontdekt. Het graf van de jonge Egyptische koning lag op de plek die nu de Vallei der Koningen wordt genoemd, in de buurt van Luxor.

Het was de Britse archeoloog Howard Carter en zijn team die de tombe van Toetanchamon ontdekten. Carter was als archeoloog in Egypte mogelijk te laat. De piramides waren ontdekt, net als de tombes erom heen en de graven in de buurt van Luxor. Er leek niets nieuws te zijn. Alleen de tombe van de jonge god-koning (farao) Toetanchamon, die op achttienjarige leeftijd overleed, was nog niet ontdekt. Maar volgens velen was Toetanchamon niets anders dan een mythe en bestond zijn tombe dus helemaal niet! Carter dacht hier anders over. Hij zou Toetanchamon vinden.

Om de beroemde koning te vinden begon Carter op 1 november te zoeken rond het graf van Ramses VI, gelegen in Luxor. Drie dagen later ontdekte hij traptreden die bij een tombe hoorden. Maar de treden liggen te ver weg bij de tombe van Rames VI om bij de zijne te horen, en leidden bovendien een andere richting uit. De stenen waren uitgehakt in een rots en liepen zo het zand en de vallei in. Tijdens die eerste dag kwamen ze al hiërogliefen van onder andere Horus tegen, wat de tekens zijn dat je de ingang van een graftombe nadert. Op 26 november gaat het team voor de eerste keer de graftombe in, na de stenen en verzegelde deuren te hebben doorbroken. Grafrovers zijn hier nog niet geweest en volgens de beschrijvingen van Carter glimt alles van het goud. Alles, ook de mummie.

Sarcofaag
De tombe bestond uit vier kamers, en Carter spendeerde meerdere jaren in de tombe om alles te onderzoeken. Hij haalde duizenden objecten naar boven, waaronder de beroemde sarcofaag van Toetanchamon. Het was een stenen kist met daarin drie losse sarcofagen, die allen precies in elkaar pasten. De binnenste sarcofaag was gemaakt van puur goud en de mummie erin was al meer dan 3000 jaar oud. De meeste schatten liggen nu in het Museum van Caïro, maar velen zijn ook naar het British Museum gegaan.

Vloek
Gelijk met deze opgraving ontstond een ‘probleem’: de vloek van de mummie. De mythe dook voor het eerst op in 1923, toen een andere archeoloog van het team (Lord Carnarvon, die erbij was toen Carter de kamer met de sarcofaag opende) overleed aan een besmette muggenbeet. Al snel doken verhalen op van een vloek, hoewel dit waarschijnlijk pure onzin was. Lord Carnarvon had namelijk bij de opening van de tombe, de pers weg weten te houden omdat hij de rechten van de eerste foto’s al had verkocht aan de Times. Andere journalisten waren hier zo verbolgen over dat ze geruchten begonnen te verspreiden over ongelukken bij de opgravingen. Een krant claimde zelfs dat er boven de tombe, in hiëroglyfen stond geschreven: ‘Zij die deze heilige tombe binnengaan, zullen snel bezocht worden door de vleugels van de dood.’

Toch waren de geruchten hardnekkig en al snel geloofde het publiek dat iedereen die de farao in zijn tombe had gestoord, vervloekt was tot een vreselijk lot. Het hielp natuurlijk ook niet dat andere expeditieleden ook stierven aan vreemde ziektes, in verschrikkelijke ongelukken of gewoon van de aardbodem verdwenen tijdens andere ontdekkingsreizen. Maar er waren nog meer leden die gewoon een lang en mogelijk gelukkig leven hebben geleid. Carter zelf stierf op 64-jarige leeftijd aan kanker, wat volgens critici het bewijs was dat er geen vloek bestond. Wel is aan te tonen dat Carter in zijn laatste jaren eenzaam was, met een slechte gezondheid en in eigen land werd hij nooit formeel erkent voor zijn ontdekking.

 

De Rosetta-steen ontdekt – Vandaag in

Naamloos

Wikipedia: Hans Hillewaert

Vandaag in 1799 werd de Rosetta-steen ontdekt. Nou ja, hij werd opnieuw opgegraven. De Franse kapitein Pierre-François Bouchard ontdekte de beroemde steen op 65 kilometer afstand van Alexandrië.

Bouchard was in Egypte om het land te veroveren voor keizer Napoleon. De Rosetta-steen is vernoemd naar het plaatsje Rosetta, in de Nijl-Delta, waar de steen gevonden werd.

Wet
De Rosetta-steen bevat de tekst van de één van de Ptolemaische wetten, zo opgesteld door de farao’s Ptolemy I tot V. In deze steen staat de wet dat farao Ptolemy V na diens eerste jaar van koningschap vereerd zou worden als een levende god. Vaker werden dergelijke wetten in steen vastgelegd, soms zelfs opgenomen als bouwsteen in tempels, forten of andere centrale gebouwen. De Rosetta-steen was bedoeld voor het Fort Julien, en werd in de overgebleven resten daarvan door Bouchard gevonden.

Talen
De steen, die zwart van kleur is, is voor later onderzoek naar de oude Egyptische beschavingen van cruciaal belang geweest. De steen is namelijk opgedeeld in drie stukken. Op elk stuk staat dezelfde tekst, maar in een andere taal. Bovenaan staat Egyptische hiëroglyfen (de taal van de priesters), daaronder Egyptisch Demotic (de dagelijkse taal), en daar weer onder Oud-Grieks (de taal van de ambtenaren). Door deze drie talen bij elkaar, konden voor het eerst de hiëroglyfen enigszins worden ontcijferd.

De Fransen hebben de Rosetta-steen altijd in Egypte gehouden, in tegenstelling tot andere schatten. De Britten, toen zij de Fransen in 1801 uit Egypte verjoegen, hebben de steen meegenomen naar Engeland. Sinds 1802 wordt de steen getoond in het British Museum of London. Kopieën liggen in musea wereldwijd.

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!