Tag: Crime (page 1 of 2)

De schoonmaak

Ze hadden hem gedwongen hiertoe, net zo lang gezeurd tot hij toe had gezegd op te ruimen. Met een zucht keek Jack rond. Zijn huis was nooit schoon geweest, tenminste niet meer sinds zijn vrouw tien jaar geleden was overleden. Het interesseerde hem simpelweg niet, bovendien was zijn definitie van “schoon” anders dan die van zijn dochters. Die wilden alles spic en span hadden, alles moest een plekje hebben en ten alle tijden daar staan. Jack was in hun ogen een sloddervos, een rommelkont zoals zijn kleindochter hem giechelend noemde. Hij vond dat grappig. Alicia was nu zes jaar oud en ze vond alle woorden met “kont” grappig, iets dat hij goed kon begrijpen en dat haar moeder chagrijnig deed fronsen. Maar ja, hij kon het niet helemaal ontkennen, hij was inderdaad een rommelkont. Zijn woonkamer en kantoor puilden uit van het verzamelde papierwerk, de volle dozen met oude politiedossiers. Jarenlang had hij kopieën gemaakt, die meegenomen naar huis, en na zijn pensioen had hij dat niet los kunnen laten. Nog altijd volgde hij sommige zaken op de voet, knipte hij krantenstukken uit en mailde hij zelfs zo nu en dan met de jonge rechercheurs die op de zaak zaten om zijn kennis met hen te delen. Sommige waren ervan gediend, en velen niet. Jack was het niet ongewoon dat hij chagrijnige mails terugkreeg waarin hem vriendelijk, of onvriendelijk, werd verzocht zich niet met het werk te bemoeien. Er was één jonge man die hem graag eraan herinnerde dat hij al dertig jaar met pensioen was, en dat zijn kennis achterhaalt en nutteloos was. Jack had het vermoeden dat hij dat schreef om zichzelf beter te voelen, want de oude man zat er niet mee. Goed, de techniek was met sprongen vooruit gegaan, maar de essentie van het politiewerk zou nooit veranderen. Uiteindelijk ging het toch om mensenkennis, gezond verstand, en de schurken een stap voor weten te zijn. Hij besteedde graag zijn tijd in kroegen waarvan hij wist dat hij er oude collega’s tegen zou komen, zodat ze de oude tijden weer naar boven konden brengen boven een stevige borrel, net zoals vroeger. Maar hij zag ook wel dat er steeds minder mensen aan de tafels zaten, dat steeds meer van zijn collega’s wegbleven. Vaker en vaker zag hij overlijdensberichten met bekende namen in de kranten verschijnen, iets dat hem elke keer vervulde met verdriet. Ondanks de moderne technieken die het politiewerk zo hadden veranderd was het nog steeds niet normaal om, zoals hijzelf, ouder dan 90 te worden. En nu bleven zijn dochters maar aandringen op dat hij zijn huis zou opruimen, alles in zou pakken, en naar een verzorgingstehuis zou gaan. “Sinds mama er niet meer is zit je daar maar, pa,” zeiden ze dan. “Het huis wordt er niet beter op, en jij ook niet.” Ze wisten niet eens dat hij sommige dagen helemaal niet thuis was, dat hij dan de hele dag in de kroeg op de hoek zat. Ze kenden hem daar goed, de meisjes achter de bar wisten wat hij wilde drinken en eten en ze zorgden altijd goed voor hem, zorgden dat hij nooit teveel dronk zodat hij zelf nog naar huis kon lopen zonder om te vallen. Maar toch, Jack moest zijn dochters gelijk geven dat het huis er niet beter op werd. Hij kon het niet meer onderhouden, en hij hield niet genoeg van vreemden om iemand in te huren voor het werk.

Continue reading

Moord heeft een prijs

Charlie zou het inmiddels gewend moeten zijn, maar dat was niet zo. Elke keer dat haar telefoon ging kon ze het niet helpen iets in elkaar te krimpen. Te hopen dat hij niet nog een keer zou rinkelen. Het lukte haar nooit om in beweging te komen voor de derde keer dat het geluid door haar oren, door haar brein sneed. Met een geladen zucht nam ze op, terwijl het leven uit haar ogen leek te verdwijnen. Ze zei nooit iets, terwijl ze de spanning aan de andere kant van de lijn haast kon voelen.
“Gaat je kosten,” waren de eerste woorden die ze tegen elke klant sprak. Ze kon elke keer weer de schok voelen, de schok van het moment dat ze ontdekten dat ze een vrouw was. Een jonge vrouw. Die schok zorgde er wel voor dat ze nooit in discussie gingen over de genoemde prijs. “En als ik gepakt word, hang jij.” Waarna ze ophing zonder er nog een woord vuil aan te maken. Charlie nam geen enkele klant in bescherming, daar was ze heel duidelijk in. Toen ze dit werk voor het eerst deed werd haar gezegd dat klanten haar links zouden laten liggen om die mentaliteit. Dat niemand haar in zou huren als ze wisten dat ze zou praten zodra de politie vragen ging stellen. En toch was ze de meest gewilde schutter in de business, werd ze het beste betaald van allemaal. Charlie wist dat er daardoor genoeg concurrenten waren die haar met alle liefde uit de weg zouden ruimen, en dat ze enkel nog in leven was omdat die concurrenten wisten dat het hen nooit zou lukken. Ze deed dit werk pas vijf jaar, en ze was meer gevreesd dan al die mannen bij elkaar. Dat was het enige deel van haar werk dat een grijns op haar gezicht liet verschijnen.
Charlie’s telefoon piepte opnieuw, dit keer vanwege een sms. Een naam, een adres, meer had ze niet nodig. Het was geregeld, en dat wist de beller. Nu was er geen weg meer terug, voor hen beiden niet. De jonge vrouw zette haar telefoon uit en draaide zich weer naar haar computer. Een paar schakelaars werden omgezet, het contact met de buitenwereld in de vorm van internet werd weer hersteld. Goed, welke klootzak had het zo bont gemaakt dat iemand hem dood wilde?

Continue reading

Verboden Vruchten

“Dit is nog eens een leuke afwisseling,” hoorde ik Tom zeggen. Zijn stem weerkaatste tegen de grijze muren van de cel, bezorgde me hoofdpijn. Het kostte me fysiek moeite om mijn hoofd van mijn handen af te tillen.
“Het is een gevangeniscel, idioot,” snauwde ik hem toe. Ik had moeten weten dat het een slecht idee was om met hem in zee te gaan, een heel erg slecht idee.
“Dat was sarcasme. En doe eens rustig, het komt heus wel goed.”
Woest keek ik hem aan. “Hoe bedoel je, het komt wel goed?” schreeuwde ik, terwijl ik hem nog net niet aanvloog. Zijn hachje werd gered doordat we al in genoeg problemen zaten zonder dat ik hem vermoordde. “Ze hebben ons betrapt  terwijl we onder dat spul zaten. Moeten we soms zeggen dat we koekjes aan het bakken waren?”
Tom sprong op me af. “Niet zo luid, of wil je dat iedereen ons hoort?” siste hij tussen zijn tanden door terwijl hij naast me ging zitten. “Luister, ze hebben geen flauw idee wat dat spul is, dus kunnen ze ons niet veroordelen.” De triomfantelijke blik in zijn ogen stelde me niet gerust.
“Je bent gek,” siste ik kwaad terug.
“Nee, jij bent gek.” Tom pakte zijn spullen uit alsof hij in een hotel was, iets dat me mateloos ergerde. “Als wij niets zeggen gaan we als vrij man naar buiten.”

Het was altijd moeilijk geweest om Tom’s gedachten te doorgronden. Mijn vriend hield van drama, van aandacht, en vooral van aanzien. Het had me dan ook niet moeten verbazen dat hij ’s avonds aan de tafel met de meest angstaanjagende gevangenen ging zitten. Dat deed hij expres, ik wist het zeker, maar zijn plannen kon ik opnieuw niet doorzien.
Eén van de mannen, een boom van een vent, keek naar Tom alsof hijzelf op het menu stond. Ik zat aan mijn stoel genageld, veilig een tafel verderop, terwijl Tom de man arrogant toegrijnsde.
“Ben jij de baas hier?” Hij vroeg het alsof het een theekransje was.
De man knikte nu naar een ander, die er net zo intimiderend uitzag als Marlon Brando in The Godfather. Deze capo keek Tom aan. “Wat moet je?”

Natuurlijk moest Tom ook in de gevangenis bewijzen dat hij het spel kon spelen, en winnen. Het verlies van zijn vrijheid was geen waarschuwing, dat had ik kunnen verwachten. Dat hij mij dit keer buitensloot was wel nieuw, kennelijk wilde hij bewijzen dat ik de zwakke schakel was geweest.
De rechercheur staat achter me in de koude ruimte terwijl ik met vertrokken mond naar mijn vriend kijk, naar zijn lichaam. Opnieuw was hij ten onder gegaan aan de verboden vrucht die macht is. Hij had de dodelijke hap al genomen toen bleek dat hij onze drugs niet kon leveren. ONZE drugs…
De rechercheur komt een stap dichterbij. “Wil je nog steeds niet praten?” vraagt hij rustig. “Jij bent de volgende op hun lijst.” Ik knik, dat weet ik.
“Verboden Vruchten,” zeg ik zacht. “We maakten Verboden Vruchten.”

Older posts

© 2018 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!