Tag: Canada (page 1 of 2)

Trix in Canada

Trix’ Travels was created with full cooperation of Trix the cat. She has been perfectly safe and lazy during the entire process that will now be posted every other Saturday. This weeks stop: Canada.

It took us a while this time. A boat is a funny thing, and there was enough nice fish to eat, but it is not a very quick way to travel.

I needed some time to get used to the ship. Walking om something that moves into all directions took a bit of time, but the sailors were really nice. They gave me a lot of freshly caught fish, and showed me the best places to take naps. When you take a nap, you can’t be seasick so that was really nice of them.
And then we arrived in this huge country, all snowy and cold. Canada, it is called the blond says. I think she is about to die, she seems to be only partly build for this weather. I love it though! We have been travelling through the snow for a couple of days now, with dogs doing all the work (which I of course do enjoy). Apparently humans have used dogs to pull sleds here for quite some time, which is interesting. In Egypt, people treated cats like deities and here they use dogs as pack animals. It seems to be the right order of things, to me at least.
While we ride, we are nicely packed in comfortable blankets and looking over this magnificent landscape that is just endlessly covered with this beautiful white blanket of soft snow.

But I’m the one with the nice, fluffy coat. The blond human I’m traveling with has been rather silent for the last couple of hours on the dogsled, but she’s looking around so maybe she’s just soaking in the beauty of this country.
I do like Canada, the myths about birds and fish. We sometimes hear them from our guides, sitting around the campfire. We have seen some animals, but not much. It doesn’t matter though, the nature here is truly magnificent and even more humbling than in Africa. Or maybe it’s just different. The heat made me agitated, but this cold makes me alert and it seems that in the crispy air everything just looks different. The human agrees with me, I think, and because we finally seem to be on the same page for once I help her out as well. Her feet get so cold that her toes turn purple and she can’t sleep, so now I curl up against her feet for an hour or so while we read and write about our daily adventures. And afterwards, she gives me a nice brush (which, after a day with wind and dogs, is very needed).

I do love Canada, it is an easy going country with nice people and this really cozy vibe. That might be the campfires and marshmallows talking, but I do like travelling by sled and sleeping in tents with the crazy one sleeping next to me to keep each other warm. It is really nice. Can we just stay here?

Making dogs do the work. Trix the cat must love this. Background: Traveling Canucks

Eerste man op koord over Niagara Falls – Vandaag in

NaamloosVandaag in 1859 liep de eerste man ooit op een koord over de Niagara Falls. De acrobaat Charles Blondin liep op die dag over een gespannen koord over de beroemde watervallen.

De beroemde Niagara Falls, gelegen op de grens van Canada en Amerika, zijn al eeuwen een ware trekpleister voor waaghalzen. In 1829 dook er voor het eerst iemand over de rand, en overleefde de val. Verschillende mensen verdronken toen ze de rivier vlak onder de waterval over probeerden te zwemmen, onder hen ook de eerste man die het Kanaal overzwam (Matthew Webb). En hoewel het nu illegaal is om jezelf in een ton van de waterval af te werpen, was het de 63-jarige Anny Taylor die dit in 1901 voor het eerst deed en het overleefde. Maar de Fransman Charles Blondin was de eerste die over de waterval liep op een strak gespannen koord. Hij deed dit zonder enige bescherming van netten of andere koorden.

Blondin
Blondin was vanaf zijn geboorte getraind om een acrobaat te zijn. Hij was klein en licht van gestalte en daarom zeer geschikt voor de baan, waarvoor hij trainde vanaf zijn vijfde levensjaar. Vanwege zijn blonde haar kreeg hij zijn bijnaam ‘Blondin’. Zijn manager Harry Colcord promootte hem overal waar maar kon. Maar voor die promotie was publiek nodig.

Wedden
Blondin begreep heel goed dat de mensen gefascineerd in hem waren, vanwege de aantrekkingskracht van stunts die fout konden gaan. Daarom kondigde hij op een dag aan een koord over de Niagara Falls te laten spannen. 25.000 mensen kwamen kijken om te zien of hij zijn dood tegemoet zou storten (velen van hen hadden gewed op ‘ja’). Zowel de Amerikaanse als de Canadese kant van de waterval stond vol met toeschouwers. Colcord hield de pers en de hoogste gasten tevreden en legde hun het proces van Blondin’s stunt uit.
Blondin zou de stunt hebben gepland omdat hij de eerste acrobaat wilde zijn die een dergelijke stunt uit zou halen. Hij moest zijn loop in de eerste instantie wel uitstellen omdat hij deze oorspronkelijk in de winter van 1858 had gepland. Wind en ijs maakten het echter onmogelijk, en dus stelde hij het uit tot de zomer van 1859. Het touw waar hij op liep was een kabel van ongeveer 400 meter lang, en ongeveer 5 centimeter breed gemaakt van hennep.

17 keer
Uiteindelijk wonnen de paar mensen die hadden gewed dat Blondin het zou halen, veel geld. Zijn stunt was namelijk een succes! Sterker nog, in zijn leven zou hij nog 17 keer over de Niagara Falls lopen! Hij deed dit later onder andere geblinddoekt, met een kruiwagen, in een zak, op stelten, met een camera bij zich om halverwege een foto te maken, en één keer stopte hij midden op het touw om een omelet te gaan bakken op een gaspitje dat hij bij zich had gedragen. Zijn grootste stunt was echter dat hij het touw overliep met zijn manager Harry Colcord (die zwaarder dan hij was) op zijn rug! Later bood hij volgens de verhalen ditzelfde aan aan de Prins van Wales, deze weigerde.

Sardientjes ingeblikt – Vandaag in

Wikipedia: Rl

Wikipedia: Rl

Vandaag in 1876 werden er voor het eerst sardientjes ingeblikt. Als ‘sardientjes in een blikje’ gingen ze de markt op.

De Amerikaan Julius Wolff, mede-oprichter van Wolff&Reesing, vroeg het patent voor ingeblikte sardientjes aan. Tot 1871 werden sardientjes geïmporteerd vanuit Frankrijk en Spanje, maar de Frans-Pruisische Oorlog maakte een einde aan die handel. Julius Wolff was in die tijd eigenaar van Wolff & Reesing, en verscheepte de sardientjes van Europa naar Amerika. Maar toen het in Spanje en Frankrijk oorlog was, was het niet mogelijk de Franse sardientjes naar Amerika te verschepen. Bovendien gingen alle visjes ingeblikt en wel naar het leger om de Franse soldaten van eten te voorzien. Wolff greep zijn kans en ging Amerikaanse sardientjes verkopen, ingeblikt en wel.

Canada
Hoezo Amerikaanse sardientjes? Er zijn vele vissen die als sardientjes worden verkocht onder de naam ‘sardientje’. De visjes afkomstig uit Frankrijk waren pilchards, die volgens Bretonse methode werden gebakken en daarna in potten van klein werden vervoerd, per schip. Later werden dit blikjes, die door soldaten meegenomen werden naar het front.
Toen de Frans-Pruisische Oorlog handel met Amerika onmogelijk maakte, zag Wolff een gat in de markt. Hij zette het bedrijf Eagle Preserve Fish Company op en liet deze vissen vanuit Passamquoddy Bay, Canada. Hier zwommen grote scholen Noord-Atlantische haring, die net als pilchards kleine visjes waren. Om de visjes goed te houden, ontwikkelde Wolff het blikje dat nu zo herkenbaar is. En hij vroeg meteen patent aan voor deze methode van inblikken, gezouten en in olie.

In het eerste jaar verkocht Wolff&Reesing 60.000 blikjes, en in 1880 hadden ze niet één maar achttien fabrieken geopend om de stroom visjes te kunnen blijven verpakken. Het bedrijf bleef 125 jaar bestaan en opende ruim vierhonderd fabrieken en tientallen visserijen om de Atlantische haring te blijven vangen.

Visjes
Er zijn drie soorten visjes die als ‘sardientjes’ worden verkocht. De pilchard, een klein dik visje met veel smaak. De pilchard is zo dik dat er maar drie tot vijf visjes in een potje/blikje passen. De Noord-Atlantische haring heeft steviger vlees en iets minder smaak dan de pilchard, maar is smaller en dus kunnen er meer visjes in een blikje waardoor ze populairder waren. Sardientjes uit Noorwegen zijn in werkelijkheid sprots, visjes die enkel in de Noordzee voorkomen. Allen zijn prima geschikt voor bakken, grillen en andere gerechten met sardientjes. En ze worden allemaal geëerd door de Sardine Society.

Rennen naar veiligheid in De beer

In Canada leven wilde beren, dat is al jaren bekend. Kampeerders worden dan ook gewaarschuwd om geen eten te laten slingeren en zichzelf te beschermen indien nodig. Maar soms werkt zelfs dat niet. De beer vertelt het verhaal van twee kinderen, twee ouders, en één zwarte beer.

9200000030638595[1]Op 11 oktober 1991, werden op Bates Island in Algonquin Park, Canada, twee kampeerders gedood door een jonge zwarte beer. Hun lichamen werden enkele dagen later gevonden, en het is nooit helemaal duidelijk geworden waarom de mensen gedood waren door de beer. Claire Cameron, schrijfster van De beer, was in die tijd werkzaam bij het natuurreservaat en was net als alle andere werknemers geschokt door de aanval. De aanval inspireerde haar uiteindelijk tot het schrijven van De beer, ook al zijn de kinderen in het verhaal verzonnen.

Oogpunt
Huwelijksperikelen, driftbuien, verantwoordelijkheid, een kind ziet en voelt dit wel degelijk. Zo ook de vijfjarige Anna, de verteller van het verhaal in De beer. En dan zijn er natuurlijk ook jaloezie, boosheid, verdriet en woede. Hele menselijk emoties en in een kind hoogstens nog heftiger aanwezig omdat het nog niet heeft geleerd om ermee om te gaan. Het boek is niet alleen geschreven vanuit het oogpunt van een vijfjarig meisje, je hoort haar het daadwerkelijk vertellen. Woorden die verkeerd vervoegd worden, verwarde gedachtegangen, volwassenen beschreven vanuit een ander oogpunt, jaloezie op een broertje om een koekje. Ineens weet je exact hoe het is om in de huid van een klein kind te zitten, op een manier die niet stoort maar juist fascinerend is. Je kruipt in de huid van een kind, tot je dat kind zelf wordt. Maar tegelijk ben je een volwassene, die alles begrijpt wat er niet wordt uitgeschreven. Terwijl het verhaal je naar het hart grijpt, heeft Anna het niet over de zaken waarvan jij allang weet wat er gaande is. Waarom niet? Stoor je er niet aan! Bedenk: Anna is vijf jaar oud, en denkt hier dus gewoon niet over na! En die verwarrende combinatie van verdriet en angst die met vlagen komen en langzaam bezit van je nemen, dat is juist het sterke van dit boek. Waar vind je als kind dat ene veilige plekje, om te wachten op je ouders? Wat begrijp je als volwassenen, maar kan een kind nog niet verwerken? Hoe leg je de dood uit aan een klein kind?

Kinderboek
Hoewel De beer door sommigen als kinderboek wordt beschreven, kan ik het afraden het aan je kinderen voor te lezen! Tenzij je kamperen haat, en ervoor wilt zorgen dat zij ook nooit meer in een tent durven te slapen. Of je ze eeuwige angst voor beren in wilt boezemen. Het is een heftig verhaal, en hoewel geschreven vanuit het oogpunt van een vijfjarige is het psychisch veel meeslepender dan dat! Het is dun, je leest het zo uit maar als je dit wil voorlezen (de letters zijn te klein voor een beginnend lezer en er zitten geen plaatjes in), lees het eerst zelf even om te oordelen of ze dit aankunnen. Want ze begrijpen vaak toch veel meer dan je denkt, en dan is De beer best wel heftig!

De beer
De vijfjarige Anna kampeert met haar ouders en tweejarige broertje Stick in de wildernis van Canada. Op een avond liggen de kinderen al in hun tent terwijl hun ouders nog buiten zijn als Anna schrikt van het geschreeuw van haar moeder. Een zwarte beer valt Annas ouders aan. Aangemoedigd door haar dodelijk gewonde moeder weet Anna zichzelf en haar kleine broertje in veiligheid te brengen. In de wilde natuur, zonder eten of drinken, zijn Anna en haar broertje helemaal alleen en volledig verward. Anna weet dat ze dapper moet zijn en dat ze moet wachten tot haar ouders terugkomen, zoals ze hebben beloofd.

Klein maar krachtig en verteld met de indringende en pure stem van een vijfjarige, is De beer een pageturner over overleving en de kracht van familiebanden. Een verhaal dat je lang bijblijft.

Claire Cameron. De beer / Cargo / 9789023485995

Basketbal uitgevonden – Vandaag in

Wikipedia: Airman 1st Class Kerelin Molina

Wikipedia: Airman 1st Class Kerelin Molina

Vandaag in 1891 werd basketbal uitgevonden. Het was de Canadees James Naismith die de sport bedacht, terwijl hij les gaf in Springfield, Massachusetts. De sport werd meteen een enorm succes.

Naismith bedacht de nieuwe sport toen hij een uitdaging kreeg van de studenten van de YMCA universiteit in Massachusetts, waar Naismith op dat moment les gaf. De universiteit wilde een sport die in de winter gespeeld kon worden, om zo onrustige studenten bezig te houden. Naismith was in de zomer coach van het rugby-team en moest daar nu een variant voor binnen van maken. Daarom maakte hij een perzikmand vast aan een hoge paal, plaatste twee daarvan aan weerszijden van de gymzaal en liet de jongens er met een voetbal naar gooien, omdat een rugbybal niet in de mand paste.

Perzikmand
In het begin had basketbal maar dertien regels, die Naismith tijdens het eerste spel had opgesteld. In dat eerste spel speelde achttien jongens mee, nu spelen geschat 300 miljoen mensen basketbal over de hele wereld. Het grootste verschil met het moderne basketbal, bij elk punt werd het spel kort stilgelegd. Perzikmanden hebben namelijk aan de onderkant geen opening dus moest de scheidsrechter de bal er weer uithalen, met een ladder. Natuurlijk zijn er meer verschillen, het eerste spel lijkt nauwelijks meer op de moderne sport. Enkele regels, zoals lopen met de bal, zijn wel nog steeds hetzelfde.

Berlijn
De sport werd snel een grote hit, doordat de internationale studenten van de YMCA het idee mee terug namen naar hun thuislanden na een semester op de universiteit. Daardoor verspreidde de populariteit zich ook snel. In 1898 werd er voor het eerst een professionele basketbalwedstrijd gespeeld, en in 1936 werd de sport in Berlijn opgenomen als Olympisch onderdeel. Naismith mocht de medailles uitreiken, aan de Verenigde Staten (goud), Canada (zilver) en Mexico (brons). Naismith zelf ging de geschiedenis in als de slechtste coach ooit, omdat het spel zo snel veranderde dat hij het niet meer bij hield.

Older posts

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!