Tag: boekwinkel (page 1 of 4)

De vaste boekenprijs

“20 euro?! Dat is echt belachelijk!” Goed, het boek dat de klant in handen houdt is inderdaad niet dik. Het is ook geen hoogstaande literatuur. Maar de blik die ze op mij werpt is ook niet terecht, ik heb die prijs immers niet verzonnen. In Nederland zijn boekverkopers wettelijk gebonden aan een vaste boekenprijs, dat is de reden dat veel kleine boekwinkels nog bestaan.

De boekenprijs is per wet vastgelegd in Nederland, en iedere boekhandel dient zich eraan te houden. Er zijn echter mensen die het daar niet mee eens zijn. Bijna elk jaar laait de discussie over de `vaste boekenprijs` weer op, met meestal een grote keten of een marketing-bureau dat pleit voor de afschaf ervan. Echter, hij blijft elke keer weer bestaan en wij als kleine boekhandel zijn daar altijd weer dankbaar voor. Want als we het simpelweg bekijken kunnen wij niet gaan concurreren met de prijs. Bol.com kan, en doet dat van tijd tot tijd. Bruna en AKO kunnen dat en krijgen er soms de mogelijkheid toe met zomeraanbiedingen. Wij, de kleine Zwart op Wit, kunnen dat NIET. Sterker nog, als we door de afschaf van de wet zouden worden gedwongen erin mee te doen, dan zal het lachen ons spoedig vergaan.

Toch zijn er klanten die dit niet altijd begrijpen. Het zijn mensen die al hun relatiegeschenken hier kopen, twintig boeken of meer, en die dan vragen hoeveel korting ze van ons krijgen omdat ze “zo’n grote aankoop in een keer doen”. Wanneer wij proberen uit te leggen dat we dat eigenlijk niet doen zijn ze beledigd. Het kan ze niet schelen dat zelfstandige boekhandels het al lastig genoeg hebben, en dat alle korting van de marge die wij mogen houden afgaat. En dat wij een boete kunnen krijgen van €4.500 kunnen krijgen mochten we betrapt worden op het geven van dergelijke kortingen, interesseert hen al net zo min. De klant is immers koning.

Goed, de klant is misschien koning, maar een goede koning weet wanneer hij/zij wel of niet om offers moet vragen. Als medewerker, en liefhebber van de kleine zelfstandige boekhandel vraag ik dan ook: zie uw uitgave niet alleen als een handeling om de boekenbranche in leven te houden. Zie het ook als een investering in ons, in onze tijd, moeite, en expertise. De medewerkers van Zwart op Wit Boekhandel doen, zoals al onze vaste klanten weten, eindeloos hun best om up to date te zijn en op maat gesneden advies te kunnen geven. Dat kunnen we omdat de vaste boekenprijs ons de ruimte geeft om met boeken bezig te zijn, om ze te lezen. In plaats van enkel te knokken met de grote aanbieders, en zo veel mogelijk te verkopen. Dus respecteer de vaste boekenprijs, respecteer uw boekverkoper, en dan helpen wij u met veel liefde de herfst weer door.

Boeken, koffie en telefoons

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Uch pap, je hebt een cappuccino gekocht in plaats van een latte!” De vinnige stem schalt door de winkel op zo’n toon dat de paar klanten die er zijn verbaasd opkijken. Het meisje, ze is waarschijnlijk een jaar of 14, kijkt haar vader kwaad aan terwijl ze hem de grote beker van een zeer bekend koffiemerk teruggeeft. De vader kijkt niet eens op van het tijdschrift dat hij in zijn hand heeft. “Ja, want ik kocht hem voor mezelf en niet voor jou.” De blik van het meisje wordt ronduit beledigd bij die woorden en ze stampt bij de man vandaan om verderop op haar telefoon met iets bezig te zijn, nog steeds kwaad om de koffie maar niet voor lang. “Ooh pap, ik heb trouwens een nieuwe telefoon nodig.” De vader kijkt nog altijd niet op van het tijdschrift, en de dochter niet van haar telefoon. “Is dat zo lieverd? Waarom dan?” “Nou, omdat dit een verouderd model is.” Klinkt als een logische reden, als je 32 bent en een carrière hebt waarvoor je constant bereikbaar moet zijn. Dit meisje houdt nu al een zeer dure smartphone in haar handen, waarnaast de mijne zich behoorlijk bejaard voelt. De vader lijkt dan ook niet erg onder de indruk te zijn, het enige waarvan hij opkijkt is het volgende stel ouder en kind dat binnenkomt. Kennelijk horen moeder en zoontje bij hen. Zoontje heeft een extra grote ijskoffie in zijn handen die leeg is en schiet de winkel in naar de kinderafdeling. Niet veel later hoor ik het geluid van vallende boeken, moeder went zich ondertussen tot mij en houdt de lege beker omhoog. “Hebben jullie misschien een prullenbak?” Ik knik en neem de beker aan. Aan de symbolen te zien zat er niet alleen een hele sloot extra suiker in, maar ook twee extra shots koffie. Die observatie wordt benadrukt door opnieuw het geluid van vallende boeken en het kind dat nu in de kast probeert te klimmen. Gelukkig zit die aan de muur vastgeschroefd. De moeder kijkt glimlachend naar mij. “Kinderen hè, altijd maar die energie.” Ik brom zacht wat maar slik de rest in. Dochter richt zich nu tot moeder. “Mam, hoezo mocht hij wel koffie en ik niet?” “Omdat dat niet goed voor je is lieverd, over een paar jaar misschien.” Dat klinkt nogal hypocriet gezien de kleine stuiterbal iets verderop. Zo denkt het meisje er ook over. Ze voert nu de telefoon-discussie met haar moeder, maar die lijkt ook niet erg onder de indruk te zijn.

Als het viertal weg is, ligt het halve tijdschriftenrek en de hele kinderafdeling overhoop. Terwijl ik alles opruim werpen een paar klanten een blik op me. Één van hen is een vaste klant, die zelf drie kinderen heeft. Hij glimlacht naar me. “Genezen van het kinder-idee voor een tijdje?”, plaagt hij voorzichtig maar het maakt het voorval wel een stuk grappiger.

Boeken, systeem en verwarring

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Pardon, kunt u me misschien helpen? Ik kan een titel niet vinden.” Dat gebeurd vaker en met een glimlach stap ik achter de toonbank vandaan om de klant te helpen, die om een titel vraagt die we eigenlijk altijd wel in de kast hebben staan. Een kast waar hij zonet al zeker een half uur voor heeft gestaan dus dat hij hem niet heeft gevonden is op zich een beetje vreemd, maar kan gebeuren. “Alstublieft meneer.” Ik reik hem het boek dat hij gretig aanneemt. “Ooh dank je wel. Ik begreep al niet hoe jullie je kasten indeelden.” Dat is begrijpelijk, er staat bij ons in de winkel niet bij de kasten waar welk boek staat, dus leg ik de klant rustig uit wat onze indeling ongeveer is. Maar midden in mijn uitleg onderbreekt hij me. “Nee, zo bedoel ik het niet. Ik bedoelde volgens welk systeem jullie de afzonderlijke kasten indelen. Welk boek waar staat op de plank zeg maar.” Verbaasd kijk ik de man aan. “We zetten de boeken op alfabet naar naam van de schrijver meneer.” Neemt hij me nou in de maling? Ik ken geen enkele boekwinkel die dat systeem niet gebruikt. Maar de klant lijkt oprecht verbaasd. “Wat een slim systeem! Daar was ik nou echt nooit opgekomen.” Even vraag ik me alsnog af of ik in de maling wordt genomen, maar het lijkt er echt niet op. “Ja dat is wel erg handig. Maar hebben jullie wel eens overwogen om de boeken op kleur neer te zetten? Dat ziet er toch wel veel mooier uit.” Sceptisch neem ik de man op. “Dan zouden we geen boek meer terug kunnen vinden”, zeg ik nog voorzichtig. “Nou je kunt toch onthouden welke boekband welke kleur heeft? Ik denk dat jullie winkel er dan een stuk aantrekkelijker uitziet hoor. Maar ja, jullie moeten het zelf weten.” Waarna hij me het boek teruggeeft, en de winkel uitloopt zonder nog iets te kopen.

Boeken, flirten en kaartjes

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Sorry, mag ik je iets vragen?” De man kijkt naar het meisje dat naar de Engelstalige boeken staat te kijken in de etalage. Aan haar verwarde blik is te zien dat ze niet begrijpt wat hij zegt en al snel blijkt dat ze geen Nederlands spreekt. “Ooh, dus je komt niet uit deze buurt?”, gaat de man verder in het Engels. Het meisje schud haar hoofd, maar Engels spreekt ze wel. “Nee, ik kom uit Brazilië.” Het Portugese accent is duidelijk, de man begint breed te glimlachen. “Ben je hier op vakantie?” Het meisje knikt. Ze heeft net bij ons een reisgids van Amsterdam gekocht en stond nog even te kijken naar boeken toen de wildvreemde vent haar aansprak. “Ik wilde namelijk zeggen dat je  er prachtig uitziet.” Ze begint een beetje te blozen, maar niet heel heftig. Ze krijgt duidelijk vaker complimentjes maar niet zo vaak dat ze ze niet langer waardeert. “Wat vindt je tot nu toe van Amsterdam?” Hoe oud zou ze zijn? Halverwege de twintig misschien? De man die haar aanspreekt is misschien eind veertig, want hoewel hij geen haar meer op zijn hoofd heeft heeft hij weinig rimpels. “Het is een mooie stad, maar klein.” Ja, vergeleken met de steden van Brazilië is Amsterdam niet groot nee. “Woont u hier?”, vraagt ze beleefd maar ze behoudt nog steeds wat afstand tot hem, terwijl hij juist steeds dichterbij probeert te gaan staan. De man knikt en grijpt deze ‘toenadering’ meteen aan. “Ja, ik kan je de stad laten zien als je wilt. Eigenlijk heb ik kaartjes om straks naar een concert te gaan, heb je zin om mee te gaan?” Hij steekt wel erg rap van wal en het meisje kijkt een beetje wanhopig om zich heen. Ineens kijkt ze op, naar binnen en even denk ik dat ze mij aankijkt. Dan kijkt ze nog een keer en nu besef ik dat ze naar de klok boven mijn hoofd kijkt. “Het spijt me, maar ik moet zo weg, mijn vlucht gaat vanavond. Het was leuk met u te praten.” Ze laat nog net geen stofwolkjes achter als ze de benen neemt, weg van de man die zo wanhopig probeerde een date te scoren voor vandaag. Als hij naar binnen kijkt, recht in mijn gezicht, duik ik nog net niet onder de toonbank weg.

Boeken, avontuur en ouders

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Mama! Ik ga weg hoor!” Ongeduldig kijkt het jongetje vanuit de deuropening naar zijn moeder. Het duurt hem duidelijk veel te lang. Moeder begint te lachen. “Oké dan. Tot later.” Dat was niet de verwachtte reactie en het ventje weet duidelijk niet wat hij nu moet doen maar moeder speelt het spel hard mee. “Als hij zestien is zal ik die woorden alleen maar toejuichen”, vertrouwt ze mij en een andere klant toe. De oudere dame knikt begrijpend. “Maar nu ook al hoor. Ik bedoel, hij komt met zijn avonturen net tot het de hoek van de straat maar het is toch een soort drang naar onafhankelijkheid en avontuur.” Weer knikt de oude dame. “Ooh absoluut! Dat moet je koesteren hoor. Dan leren ze zelfstandig dingen te ondernemen.” Nu heeft het kind het echt gehad. Het stapt de drempel over. “Mama! Ik ga echt weg hoor!” Op het woordje ‘echt’ wordt nu veel nadruk gelegd en zijn blik wordt serieus, maar tegelijk een beetje angstig. Want wat heeft die grote wereld voorbij de straathoek te bieden? Die wereld lonkt, maar is tegelijk gevuld vol met gevaren die de jongen nog niet kent. Durft hij ze al aan? Of moet hij toch nog even wachten?
Het is zijn moeder die hem lachend van de moeilijke keuze verlost. Ze volgt haar kroost toch maar, voor nog een aantal jaar bieden ze het avontuur samen het hoofd.

Older posts

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!