Tag: Boekenweek

Een boekenweekgeschenk vol verraad

Ik ben al enige jaren geen grote liefhebber meer van de boekenweekgeschenken, maar Broer wist me te verrassen. Hoewel het dun is, is er een enorme karakterontwikkeling in het boekje verwerkt zonder dat de personages geforceerd overkomen.

mockup-geschenk-MR-182x300[1]Het nadeel van een dun boekje is dat er weinig ruimte overblijft voor karakterontwikkeling terwijl een goed opgebouwd personage van essentieel belang is. Bij een kort verhaal is een karakter meestal oppervlakkig, of vanaf het begin af aan al zo gecompliceerd dat je ze niet begrijpt. Esther Gerritsen laat het hoofdpersonage van Broer echter volledig ontwikkelen, ondanks dat het zoals altijd een dun boekje is.

Olivia
Van kil naar hysterisch, naar rustig, naar huilbuien. Een mens kan enorm jojo’en met emoties, en Esther Gerritsen weet dat vreselijk goed vast te leggen in Broer. Maar het zou vreemd zijn als iemand doorslaat zonder reden, iets dat Olivia niet overkomt. Alle buien hebben een trigger, vaak gelinkt aan een vorm van emotioneel verraad. Die triggers vormen een haast simpel geheel dat niet alleen geloofwaardig, maar ook meeslepend is.

Het thema van de Boekenweek van dit jaar is ‘Duitsland’, waar het boekenweekgeschenk wel één hele keer naar verwijst. Die verwijzing is het enige dat geforceerd overkomt, iets dat je een paar regels verder alweer mag vergeten.

Dus als u tussen 12 en 20 maart een boekwinkel binnenkomt, vergeet dan vooral niet om Broer mee naar huis te nemen. Zondag 20 maart kunt er bovendien gratis mee reizen.

Broer
Olivia, financieel directeur van een familiebedrijf Olivia,  krijgt een telefoontje van haar broer Marcus. Zijn been dreigt te worden afgezet. Marcus en Olivia zien elkaar zelden, maar de amputatie raakt Olivia onverwachts, alsof het haar eigen been is dat ze verliest. Ze laat alles uit haar handen vallen in een hopeloze poging haar broer te redden. Maar het is de vraag of hij degene is die redding nodig heeft

Esther Gerritsen. Broer / CPNB / Boekenweekgeschenk 

Het boekenweekgeschenk in de zomerzon

De tachtigste boekenweek is al enige dagen bezig, maar het weekend waarmee gratis gereisd kan worden met het boekenweekgeschenk moet nog komen. Dit jaar is het thema Waanzin, en het boekenweekgeschenk laat de Franse zomerzon de rest doen.

9200000039849120[1]Wanneer je normaal een persoon zonder diens toestemming in je auto duwt en meeneemt, sta je binnen de kortste keren op de ‘gezocht-lijst’ van de politie. Maar wat als die persoon er niets tegen kan doen, vanwege de kans dat hij/zij het niet eens doorheeft? Dat is het raadsel van het Boekenweekgeschenk, waarin een 60-jarige man een mentaal gehandicapte jongen mee neemt op een vakantie. Dat lijkt al genoeg waanzin, de Franse zomerzon maakt het alleen maar erger.

Zon
Hoofdpersoon Pierre houdt eigenlijk het hele boek lang een monoloog, waarin een semi-turbulent liefdesleven wordt onthuld. Het verhaal draait mee met de zon, met het ontstaan van een liefdesgeschiedenis bij zonsopkomst, een lang midden en een haast afgeraffeld einde. Dat laatste hoort erbij, want een zon gaat nu eenmaal snel onder. Maar het komt wat knullig over, alsof er nog twintig pagina’s missen. Daardoor is het bovendien ook net niet helemaal duidelijk waarom de (zeer stille) gehandicapte jongen het verhaal nou moest horen. Wel weet Verhulst dat afgeraffelde einde op haast meesterlijke wijze in het verhaal te verwerken, door middel van een hoofdpersoon in emotionele pijn en een ondergaande zon. Het verhaal weet een snaar te raken, goed of slecht. Je leeft mee met de wat emotioneel knullige Pierre, ziet jezelf zitten bovenop een berg met een glas wijn (en een sigaret, mocht je bij toeval roken) en gaat geven om de mentaal gehandicapte Sonny waarvan je eigenlijk elke pagina hoopt een soort miraculeuze reactie te krijgen. Maar dat zou niet realistisch zijn.

Poëtisch
Dimitri Verhulst weet bovendien met taal te spelen. Hier en daar zitten Vlaamse woorden woorden in het boek, maar Verhulst is ook een Vlaming. Daarentegen weet het taalgebruik van Pierre je wel bezig te houden. Van boers naar poëtisch in ongeveer drie regels is een bijzondere afwisseling die best een beetje fascineert van tijd tot tijd. Tegen de tijd dat je er klaar bent met die taaltrucs, is het boekje ook alweer ten einde, zoals een goed boekenweekgeschenk hoort te zijn. Het grootste minpunt is eigenlijk de cover. Want hoewel het een hartverscheurend tafereel lijkt te moeten zijn, zie ik mensen in boekwinkels er voornamelijk bedenkelijk naar kijken.

De zomer hou je ook niet tegen
Pierre is een beginnende zestiger en ontvoert een mentaal gehandicapte jongen van vijftien naar de Provence. Daar zal hij de jongen het verhaal vertellen over de liefdesrelatie die hij met zijn moeder had, hoe die tot stand kwam, over haar intense kinderwens en zijn twijfel over zijn rol als vader. Uiteindelijk zal hij het ook moeten hebben over hoe die prachtige en passionele relatie eindigen kon, en wanneer de mentaal gehandicapte jongen werd verwekt.\

Dimitri Verhulst. De zomer hou je ook niet tegen / CPNB / Boekenweekgeschenk / 9789059652743

Mag je de therapie in Arctisch dagboek vermakelijk vinden?

De Boekenweek is inmiddels afgelopen. Een hele drukke Boekenweek, met een geschenk dat helemaal niets met het thema (Reizen) te maken had. Gelukkig maakt het Boekenweekessay Arctisch dagboek dat ruimschoots goed. BW14_Essay_JBC_231[1]

Jelle Brandt Corstius is niet de minste in de reisverhalen-wereld. Dus hem vragen om het essay te schrijven als het thema ‘Reizen’ is, is niet meer dan logisch. Maar Arctisch dagboek is niet een standaard reisboekje. Het is de gedachtegang van iemand die de halve wereld heeft gezien, misschien zelfs wel meer, en die ondanks alle mensen die hij ontmoet ontzettend eenzaam kan zijn.

Het is een bekend patroon van de reiziger. In hostels kom je de meest interessante mensen tegen. Je drinkt wat aan de bar, gaat samen nog op een trip. Maar daarna verlies je elkaar uit het oog en ondanks de goede voornemens om via email of social media in contact te blijven, vervaagt het.

Oncontroleerbaar

Een boekje van 64 pagina’s is natuurlijk zo uit. En dat is de gedachte ook achter het essay, dat eigenlijk meer een soort autobiografisch werk is. Maar Arctisch dagboek legt ook op hilarische wijze de stereotype reiziger vast. Corstius heeft het over de doorsnee reiziger, die zijn vakantie tot op de details plant en eigenlijk niet van die gebaande paden afwijkt. Toen ik zelf door Zuid-Afrika reisde een paar jaar geleden pakte ik het in de eerste instantie ook zo aan. Tot ik me gek verveelde, eerder vertrok uit Kaapstad en vast kwam te zitten in een piepklein dorpje. Dat geplande tripje is leuk hoor, maar de Great Karoo te zien krijgen omdat je vast zit en een lift van iemand aanneemt die achteraf een behoorlijk vlotte babbel heeft, is toch een stuk leuker!

En over die oncontroleerbare ervaringen gaat dit boekje ook. Het is een autobiografisch werk dat tegelijk therapeutisch overkomt. Je probeert als reiziger, in dit geval via Corstius, grip te krijgen op de tijd die je hebt doorgebracht. De situaties die je hebt meegemaakt. En dat wordt beschreven op een grappige, luchtige en oprecht vermakelijke manier. Het is bijna jammer dat de Boekenweek weer voorbij is, maar ik raad aan het toch nog in handen te krijgen.

Arctisch dagboek

‘Toen de CPNB mij vroeg om het Boekenweekessay te schrijven, met reizen als thema, moest ik meteen denken aan het dagboek dat ik ooit heb bijgehouden tijdens een cruise op de Witte Zee. Ik was aan boord om lezingen te geven. Normaal houd ik geen dagboeken bij, maar dit waren geen normale omstandigheden. Ik begon het dagboek tegen het einde van de reis. Ik was ernstig in de war en durfde mijn raamloze hut niet meer uit. Ik sta niet in voor de waarheid van dit document; zoals gezegd was ik in de war. En ik at nauwelijks, want om aan eten te komen moest ik mijn hut uit, en dat wilde ik niet. Dat het schip flink op en neer deinde, hielp ook niet mee. Ik heb besloten om het dagboek in al zijn rauwheid intact te laten.’ De aantekeningen op het schip vormen de basis voor Arctisch dagboek, het persoonlijke verslag van Jelle Brandt Corstius over reizen per cruiseschip en over zijn liefde voor Rusland. En over de ellende van bekend zijn, en de behoefte aan alleen zijn.

Jelle Brandt Corstius. Arctisch dagboek / Prometheus/CPNB / Boekenweekessay / 9789044627183

Boeken, klanten en het boekenweekgeschenk

old-books-photography-2399781[1]

Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde vragen gesteld.

“Heb je het boekenweekgeschenk niet meer?” Als ik een euro kreeg voor elke keer dat die vraag me vandaag, op de laatste dag van de Boekenweek, is gesteld zou ik het komende jaar niet meer hoeven werken! Nog net niet grommend voorzie ik de klant van het antwoord: Nee, hij is echt op! “Je bent ook wel naïef als je denkt dat het er een half uur voor sluitingstijd nog is. Maar hebben jullie wel het essay nog?” Deze klant kan tenminste nadenken. Ja, het boekenweekessay hebben we nog wel. Leuk boekje trouwens, maar daar later meer over. Het is nu zondagmiddag, 16 maart, 17.00 uur precies. Over een hlaf uur sluiten we en zit de Boekenweek erop. De eerste Boekenweek zonder Scheltema/Selexyz/Polare. Ook de eerste Boekenweek dat het geschenk halverwege bij besteld moest worden en dus op zondag heel erg op is. En dat blijkt moeilijk te verkroppen.

“Maar ik heb gehoord dat het zo’n goed boek is.” Dat u dat zegt, betekent nog niet dat ik het op magische wijze uit mijn mouw kan schudden. Zou wel een hoop gezeur schelen… Even werp ik hoopvol een blik in mijn mouw, maar nee. Geen boek te bekennen. Laat staan het ‘boekenweekgeschenk’. Nog een half uur te gaan…

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!