Tag: boeken

Boeken, klassiekers en zwaartekracht

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

Staande op mijn tenen, armen helemaal uitgestrekt en ik kan er nog niet bij. Wie legt er dan ook boeken bovenop de boeken in de hoogste kast? Maar er moet opgeruimd worden, dus nu moet dat ding er tussen. Met het hoekje van een ander boek weet ik Tolstoj te bereiken en hem een zetje te geven. Dit is trouwens de methode voor elke boekenkast bij ons, de winkelruimte is te klein om alles een net plekje te geven en boeken eindigen nog wel eens op boeken. Het helpt dan niet dat ik bij verre de kleinste werknemer ben. Al de hele dag geef ik boeken op deze manier setjes om ze te pakken te krijgen terwijl ze vallen, want zelfs nu sta ik nog op mijn tenen. Nog één zetje…

Wat ik even vergat bij deze methode in te rekenen was het gewicht van het boek, en de dikte ervan. Puertolas is geen dikke pil, het past makkelijk in mijn hand en is daarom licht. Hetzelfde gold voor De Beer, Carmiggelten Pinguïnlessen. Maar wie de Russen kent, weet ook dat Tolstoj schijnbaar niet in staat was om een dun boek te schrijven. Niet alleen mist de titel mijn hand omdat het boek niet netjes opzij wil vallen, maar in plaats daarvan loodrecht naar beneden, hij is ook nog eens veel zwaarder dan ik dacht. Met een klap eindigt hij eerst tegen mijn hoofd, om dan doodleuk met net zoveel vaart bovenop mijn schouder te eindigen. Een schouder die na vele weken kantoorwerk al niet zo lekker voelde. Een korte kreet klinkt sneller door de winkel dan ik bedoeld had. Zoveel pijn doet het een minuut later al niet meer, behalve die schouder zo blijkt later. “Hé, gaat het wel?” Een klant schiet me meteen te hulp, ook om het boekwerk van de grond te rapen. Ik wrijf grommend over mijn schouder. “Ja, maar ik denk dat ik Tolstoj nu echt nooit meer ga lezen.” De vrouw lacht. “Het is wel een baksteen hè?” Ja, dat is het zeker.

Boeken, kinderen en slopen

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Aah toe nou mam! Dit is echt een superleuk boek!” De moeder kijkt afkeurend naar Wreck this Journal, het boek dat dochter heeft uitgekozen om te krijgen voor haar rapport. “Is dit een boek?” Normaal ben ik niet het type om boeken zomaar af te keuren als ‘boek-zijnde’, maar voor een keer ben ik het met de volwassene van dit duo eens. Wreck this Journal is leuk, maar nee, het is geen boek. “Jaaa! Moet je kijken, het is echt cool. Hier moet je pagina’s aan elkaar plakken, en hier scheuren, en hier…” En zo gaat het kind nog even door. In het hoofd van de moeder zie ik echter hele andere scenario’s plaatsvinden. Die ziet haar dochter, die na Wreck this Journal de smaak van het slopen te pakken heeft, en haar eigen boekenkast die daar onder gaat leiden.

Maar uiteindelijk zwicht ze. “Goed lieverd. Je krijgt dit boek, maar dan moet je dat andere boek bestellen en ook lezen.” Het kind gaat meteen  akkoord en een paar seconden later rolt de  bestelling bij mij uit de printer. Aan haar glimmende ogen te zien, betwijfel ik echter of het meisje veel oog gaat hebben voor een ander boek dan dat van Keri Smith…

Boeken, stilte en ochtenden

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

Het is uitgestorven in de boekwinkel. En met uitgestorven bedoel ik dat er echt geen kip te bekennen is, en ik kan het weten want ik heb net tien rondjes door de tent gelopen. Haast wanhopig van verveling wachten we op klanten. Maar het is ‘zo’n dag’. Zo’n dag, of ochtend, waarin iedereen moet werken of uitslaapt. Geniet van de dag dus. En wij staan hier. Te wachten… en te wachten… en te wachten… en te… Hé! Is dat een klant? Als een soort stoktstaartjes schieten we overeind. Maar nee… De dame koopt niets en vertrekt binnen een minuut. We zakken als een soufflé weer in. Als vandaag zo ontzettend spannend blijft, sterf ik misschien nog van verveling!

Verveling tijdens je werk is waarschijnlijk het ergste dat je kan overkomen. Ik weet zeker dat er al uren van mijn werkdag verstreken moeten zijn maar elke keer als ik naar de klok kijk, is de wijzer maar één minuut opgeschoven. Ik overweeg om met de boeken maar een zinnig gesprek over de betekenis van het leven te gaan voeren, maar helaas, ze antwoorden niet echt. Anders zouden ze me wel smeken die stoflaag opnieuw weg te poetsen. Minuten verstrijken. Boeken worden op alfabet gezet. Planken afgestoft. Kranten naar de papierbak gebracht. Echt elk klusjes dat er is voer ik uit. Nog steeds geen klant… Zou goed gedrag worden beloond met klanten? Ik weet het niet…

Tegen het einde van de dag heb ik ongeveer vijftien mensen geholpen. Mijn hersens zijn gesmolten van verveling. Deze blog is getikt. Mijn boek is uit. Het nieuws is uitgeplozen. En nu mag ik naar huis. Hopelijk is daar wel wat te doen!

Make or break een boek, of iets anders waar je een mening over kunt hebben

Bij peer pressure (of groepsdruk) denkt men vooral aan het toegeven aan drank, drugs of tabak. Maar het is veel breder dan dat. Het aannemen van anderen hun mening is zelfs op kleine schaal zeer meetbaar.

“Ongevraagd stijladvies? Ach zeg! Die mensen weten zichzelf niet eens te kleden!” De blik van de, zeer goedgeklede, dame richting het boek Smaak is vernietigend. Het vonnis is uitgesproken en dit boek is nu in haar kringen reddeloos verloren. Meedogenloos afgeslacht. “Oh ja? Maar ze waren zo grappig bij DWDD”, probeert de man nog. Op basis van haar  blik, hoop ik voor hem dat hij dit niet net als cadeautje voor haar heeft gekocht…

De meningen van vrienden kunnen een boek maken of breken. “Ik heb met enorm plezier Schama gelezen. Mijn vrienden hadden het er dagenlang over, dus ik moest het ook proberen. Ik kan het echt aanraden.” En dat komt dan uit de mond van iemand die al zeker vijf jaar in een boekwinkel werkt. Zelfs die is volledig beïnvloedbaar. Maar waarom zijn we zo ‘afhankelijk’ van wat anderen denken? Recensies en ‘winkeltips’ negeren we massaal, dat ondervind ik elk weekend zo’n vijf miljoen keer als mensen vragen of ik een boek kan aanraden of dat ze een recensie hebben gelezen. Wat ik ook zeg, het doet er toch niet toe. Maar als een vriend iets zegt, is het van extreem belang.

Brickshelf.com

Brickshelf.com

Informatie
In 1955 publiceerde de beroemde sociaal psycholoog Solomon Asch al onderzoeken waarin werd aangetoond dat mensen zeer geneigd zijn hun eigen mening aan te passen, naar dat wat de grote massa (en vooral eigen vrienden) vinden. Voor zijn onderzoek (gepubliceerd in de Scientific American) liet hij proefpersonen een rechte lijn zien, en daarna drie anderen. Ze moesten van die andere drie een lijn kiezen die even lang was als de eerste. Na een tijdje liet hij het proefpersoon dezelfde opdracht nog eens herhalen, maar nu met een groep mensen (die eigenlijk acteurs waren). De acteurs wezen expres een veel te lange lijn aan, en 75% van de proefpersonen gingen daar zonder enige aarzeling in mee. Asch concludeerde: ‘Vele individuen passen direct hun eigen standpunt aan als hen dat gelijk stelt aan de groep, ook al zijn er geen argumenten voor de mening van ‘de groep’ gepresenteerd.’ En dat is, na bijna 60 jaar, niet veranderd.

Kendra Cherry, psycholoog en schrijver van Everything Psychology Book, concludeert op basis van Asch en vele andere experimenten dat de druk om je te vormen naar de mening van anderen voor zowel kinderen als volwassenen groot is. Het onderscheid maken tussen waar je zelf in gelooft, en waar ‘de rest’ achter staat is lastig zeker naarmate er meer informatie is om te verwerken. Dat is de laatste jaren alleen maar lastiger geworden door social media, internet, fora en andere manieren waarop de constante stroom van informatie in grootte toeneemt. Met zoveel informatie is het makkelijker om ‘maar gewoon te denken wat anderen denken, dan alles te verwerken tot een eigen mening en die keer op keer te moeten verdedigen’.

Ontduiken
Is er een manier om de ‘groepsdruk’ (peer pressure) te ontduiken? Volgens Cherry wel. Als je je bij elke keer dat je onder druk van een groep komt te staan, voorhoudt dat je zelf volledig verantwoordelijk bent voor een actie (en de groep dus niet als excuus kan gebruiken als het misgaat), ben je minder geneigd je aan te passen aan anderen. Dus dan kun je Smaak, of een ander boek dat door je vrienden als ‘belachelijk’ wordt afgeschoven toch nog proberen.

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!