Tag: boeken (page 1 of 2)

Boeken, klassiekers en zwaartekracht

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

Staande op mijn tenen, armen helemaal uitgestrekt en ik kan er nog niet bij. Wie legt er dan ook boeken bovenop de boeken in de hoogste kast? Maar er moet opgeruimd worden, dus nu moet dat ding er tussen. Met het hoekje van een ander boek weet ik Tolstoj te bereiken en hem een zetje te geven. Dit is trouwens de methode voor elke boekenkast bij ons, de winkelruimte is te klein om alles een net plekje te geven en boeken eindigen nog wel eens op boeken. Het helpt dan niet dat ik bij verre de kleinste werknemer ben. Al de hele dag geef ik boeken op deze manier setjes om ze te pakken te krijgen terwijl ze vallen, want zelfs nu sta ik nog op mijn tenen. Nog één zetje…

Wat ik even vergat bij deze methode in te rekenen was het gewicht van het boek, en de dikte ervan. Puertolas is geen dikke pil, het past makkelijk in mijn hand en is daarom licht. Hetzelfde gold voor De Beer, Carmiggelten Pinguïnlessen. Maar wie de Russen kent, weet ook dat Tolstoj schijnbaar niet in staat was om een dun boek te schrijven. Niet alleen mist de titel mijn hand omdat het boek niet netjes opzij wil vallen, maar in plaats daarvan loodrecht naar beneden, hij is ook nog eens veel zwaarder dan ik dacht. Met een klap eindigt hij eerst tegen mijn hoofd, om dan doodleuk met net zoveel vaart bovenop mijn schouder te eindigen. Een schouder die na vele weken kantoorwerk al niet zo lekker voelde. Een korte kreet klinkt sneller door de winkel dan ik bedoeld had. Zoveel pijn doet het een minuut later al niet meer, behalve die schouder zo blijkt later. “Hé, gaat het wel?” Een klant schiet me meteen te hulp, ook om het boekwerk van de grond te rapen. Ik wrijf grommend over mijn schouder. “Ja, maar ik denk dat ik Tolstoj nu echt nooit meer ga lezen.” De vrouw lacht. “Het is wel een baksteen hè?” Ja, dat is het zeker.

Boeken, kinderen en slopen

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

“Aah toe nou mam! Dit is echt een superleuk boek!” De moeder kijkt afkeurend naar Wreck this Journal, het boek dat dochter heeft uitgekozen om te krijgen voor haar rapport. “Is dit een boek?” Normaal ben ik niet het type om boeken zomaar af te keuren als ‘boek-zijnde’, maar voor een keer ben ik het met de volwassene van dit duo eens. Wreck this Journal is leuk, maar nee, het is geen boek. “Jaaa! Moet je kijken, het is echt cool. Hier moet je pagina’s aan elkaar plakken, en hier scheuren, en hier…” En zo gaat het kind nog even door. In het hoofd van de moeder zie ik echter hele andere scenario’s plaatsvinden. Die ziet haar dochter, die na Wreck this Journal de smaak van het slopen te pakken heeft, en haar eigen boekenkast die daar onder gaat leiden.

Maar uiteindelijk zwicht ze. “Goed lieverd. Je krijgt dit boek, maar dan moet je dat andere boek bestellen en ook lezen.” Het kind gaat meteen  akkoord en een paar seconden later rolt de  bestelling bij mij uit de printer. Aan haar glimmende ogen te zien, betwijfel ik echter of het meisje veel oog gaat hebben voor een ander boek dan dat van Keri Smith…

Boeken, stilte en ochtenden

old-books-photography-2399781[1]Werken in een boekwinkel is zo verkeerd nog niet. Zou je denken. De hele dag worden de meest vreemde situaties naar je hoofd gegooid.

Het is uitgestorven in de boekwinkel. En met uitgestorven bedoel ik dat er echt geen kip te bekennen is, en ik kan het weten want ik heb net tien rondjes door de tent gelopen. Haast wanhopig van verveling wachten we op klanten. Maar het is ‘zo’n dag’. Zo’n dag, of ochtend, waarin iedereen moet werken of uitslaapt. Geniet van de dag dus. En wij staan hier. Te wachten… en te wachten… en te wachten… en te… Hé! Is dat een klant? Als een soort stoktstaartjes schieten we overeind. Maar nee… De dame koopt niets en vertrekt binnen een minuut. We zakken als een soufflé weer in. Als vandaag zo ontzettend spannend blijft, sterf ik misschien nog van verveling!

Verveling tijdens je werk is waarschijnlijk het ergste dat je kan overkomen. Ik weet zeker dat er al uren van mijn werkdag verstreken moeten zijn maar elke keer als ik naar de klok kijk, is de wijzer maar één minuut opgeschoven. Ik overweeg om met de boeken maar een zinnig gesprek over de betekenis van het leven te gaan voeren, maar helaas, ze antwoorden niet echt. Anders zouden ze me wel smeken die stoflaag opnieuw weg te poetsen. Minuten verstrijken. Boeken worden op alfabet gezet. Planken afgestoft. Kranten naar de papierbak gebracht. Echt elk klusjes dat er is voer ik uit. Nog steeds geen klant… Zou goed gedrag worden beloond met klanten? Ik weet het niet…

Tegen het einde van de dag heb ik ongeveer vijftien mensen geholpen. Mijn hersens zijn gesmolten van verveling. Deze blog is getikt. Mijn boek is uit. Het nieuws is uitgeplozen. En nu mag ik naar huis. Hopelijk is daar wel wat te doen!

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!