Tag: archeologie (page 1 of 3)

De farao in Parijs

Wikipedia: Benh LIEU SONG

Is het een symbool van de dood, of een symbool van het leven? Van de onsterfelijkheid, van het oneindige, van dat wat de tand des tijds niet meer zal veranderen. De mensen, de verhalen, het leven zijn vastgelegd in inkt, verf, papier, steen, doek. Geworden tot een momentopname die de genadeloze klok overleefd, bewaard voor de generaties die nog moeten komen. De mysterieuze driehoek is een rots in de branding in een vorm waardig voor farao’s, liefhebbers van het goede leven, onwillig hun domein te verlaten. Zij zochten en vonden de uitweg, een monument gewijd aan de goden, een deur die niet achter je dichtvalt. De piramide, een poort tussen het hiernamaals en de dagelijkse rompslomp, is een connectie tussen het vergankelijke en het eeuwige. De onverwoestbare beelden zijn de nederige vervangers voor de gesneuvelde lichamen.

Gevestigd in het hart van de bruisende stad huist de moderne variatie op het geschiedkundige plein, als beschermer van de kennis van de mens. Kennis beschermd in een glazen tombe tot de tijd daar is. Tot wanneer? Tot er een dag komt dat Artemis haar boog spant voor een laatste jacht, dat Cupido en Psyche samen wegvliegen naar eeuwig geluk, dat Mona Lisa eindelijk onthuld wie ze was?

Tijdloze kunst, gevangen in een tombe van glas, wachtend tot de adem des levens van buitenaf een blik op ze werpt. Zij, de geesteskinderen van vergeten meesters, wakend over hun gedachtegoed, wakend over hun kunde. La Pyramide vertegenwoordigt niet de dood, maar juist het leven.

 

 

 

More and different short stories, can be found through here.

De cairn van Holborn Head

Linda Leestemaker

Ze waren op het geruis van de golven afgekomen, het had vredig en rustig geklonken. Pas toen ze dichterbij stonden hoorden ze het ware gebulder van het water langs de kliffen, uitgesleten door water en zout. Het had ze stil doen staan, overdonderd door het natuurgeweld, overrompeld door het enorme gevoel van ruimte en tijdloosheid. Deze klif had twee gezichten, zo leek het. Het ene was een rustige weide, waar schapen graasden en de grond zompig was door regen en het gestamp van hoeven, dat was een gezicht dat bij het slaperige landbouwgebied paste. En dan was er het gezicht van oudheid, van een zee die nooit was veranderd. Iets verderop, een stukje van de klif vandaan, stond het enige bouwsel in de directe omgeving. De kant naar de zee toe was een beetje ingestort, de wind was vanaf daar rustig om de rest van het bouwsel heen geleidt, de stenen afgesleten tot een semi-rond geheel. De dikke buik hield het bouwwerk op zijn plek terwijl de versteende wachter over de baai en het land erachter waakte.
Ze zetten hun rugzakken neer, gingen met een zucht zitten en sloten hun ogen. In de verte klonk het gekrijs van meeuwen, het geruis van zee en wind vulde hun oren. Het was niet moeilijk om af te drijven naar tijden lang geleden. Elke laag stenen fluisterden hun eigen verhaal, met de oudste op de onderste laag, al bijna deel geworden van de grond en van de klif. Honderden jaren oud, nog altijd hier, onverstoord door wind en regen door de dekking van anderen.

Continue reading

Kon-Tiki – Vandaag in

Vandaag in 1947 spoelt het vlot Kon-Tiki aan op het eiland Raroia. Daarmee bewijst Thor Heyerdahl dat het mogelijk is om met een vlot van balsahout van Peru naar Polynesië te varen.

Het experiment van de avonturier Thor Heyerdahl is mogelijk de eerste experimentele archeologie die de wereld ooit heeft gezien. De archeoloog en onderzoeker woonde in de jaren ’30 een jaar op Fatu Hiva, waar hij zijn theorie over link tussen Polynesië en Zuid-Amerikaanse stammen ontwikkelde. Als zijn theorie, die stelde dat de Polynesiërs niet afstamden van volkeren uit Azië maar van stammen uit Zuid-Amerika, klopte zou dat betekenen dat deze mensen de oceaan waren overgestoken. Heyerdahl werd in de eerste instantie door velen belachelijk gemaakt omdat men ervan overtuigd was dat zulke verre zeereizen onmogelijk waren in de oudheid.

Vastbesloten zijn theorie te bewijzen ontwierp Heyerdahl een boot die men 3000 jaar geleden ook had kunnen bouwen. Zijn vlot was gemaakt van Zuid-Amerikaans balsahout, en naar ontwerp van eeuwenoude Peruaanse vaartuigen. Door met dit vlot de reis over de Pacifische Oceaan te wagen wilde de archeoloog bewijzen dat de eerste Polynesiërs niet uit Azië, maar uit Peru kwamen.

Kon-Tiki
In archeologisch opzicht was de Kon-Tiki dus helemaal correct, maar daardoor was hij slechts 4 vierkante meter groot en zaten er naast Heyerdahl nog vijf andere bemanningsleden op het piepkleine drijvende ding. De reis die de zes avonturiers ondernamen duurde 101 dagen, waarin ze bijna 7000 kilometer aflegden terwijl ze werden geteisterd door stormen, haaien, en zelfs nieuwsgierige walvissen. Omdat Heyerdahl wilde reizen zoals de Peruanen hadden gedaan, was er geen motor aan boord en was de Kon-Tiki volledig afhankelijk van de wind en stroming.
Uiteindelijk landde het vlot en diens voltallige bemanning op 7 augustus 1947 op het eiland Raroia en bewees Heyerdahl dat het mogelijk was dat de Peruanen uit de oudheid naar Polynesië waren gevaren.

Kip
Heyerdahl’s theorie werd voor zijn vertrek al nauwelijks geaccepteerd, en ook na zijn fantastische avontuur werd hij niet met open armen ontvangen. Historici en antropologen hielden vast aan eerder bewijs dat Polynesië was bevolkt vanuit Azië, een theorie die in 2016 opnieuw werd onderbouwd: met modern DNA-onderzoek is nu definitief bewezen dat de eerste Polynesiërs uit Azië kwamen.

Wat Heyerdahl wel bewees, was dat het mogelijk was dat de Polynesiërs grote afstanden over zee konden afleggen, wat de manier was om andere eilanden in het Pacifisch gebied te bereiken en te bevolken, en dat ze mogelijk contact hadden met de oude samenlevingen van Zuid-Amerika. Contact tussen de eilanden en het vasteland was mogelijk van groter belang dan men in Heyerdahl’s tijd dacht, door dit contact is namelijk de kip in Amerika terecht gekomen.

Experimentele archeologie
Experimentele archeologie kan veel vragen beantwoorden: zoals bijvoorbeeld de vraag hoe de moai van Paaseiland zijn verplaatst. In de tijd dat deze enorme standbeelden werden gemaakt, waren er namelijk nauwelijks bomen meer op het eiland te vinden en dus konden ze niet gerold zijn. Na tientallen jaren is er nu een theorie die hout snijdt. De standbeelden ‘waggelden‘ van de steengroeves naar hun bestemming! Het kostte archeologen bloed, zweet, tranen, en behoorlijk wat gevloek, maar ze toonden aan dat het natuurlijke zwaartepunt van de immense structuren gebruikt kan worden om zo’n standbeeld elke keer een paar centimeter vooruit te bewegen. Een beetje zoals je een boekenkast of wasmachine verplaatst dus.

Experimenten kunnen trouwens ook vreselijk mis gaan. In 2016 probeerde men de reis van Kon-Tiki opnieuw af te leggen, met het enige verschil dat het vlot nu ook terug zou moeten varen. Het dreef echter honderden kilometers af door een sterke stroming en uiteindelijk moest de bemanning gered worden. De studie was wel succesvol op het gebied van onderzoek naar klimaatverandering.

Machu Picchu (her)ontdekt – Vandaag in

Wikipedia: Martin St-Amant

Vandaag in 1911 worden de ruïnes van Machu Picchu ontdekt. De stad is na eeuwen tijd overwoekerd door de jungle en daardoor verloren gegaan. 

Machu Picchu, een Inca-bolwerk in de Andes, is nu een beroemde toeristenattractie maar in 1911 was het voornamelijk overwoekerd door jungle nadat de stad eeuwenlang onbewoond was geweest. Doordat de stad enkel te voet, of per ezel, bereikbaar was, was het nagenoeg volledig verstopt gebleven voor Westerse ontdekkingsreizigers. De lokale bevolking had de resten van de stad grotendeels ongemoeid gelaten, slechts enkele plekken werden door hen gebruikt om gewassen te verbouwen. De geschiedenis van Machu Picchu, en de verhalen van de stad zijn daardoor grotendeels verloren gegaan.

Archeologie
Toen de stad op 24 juli 1911  werd (her)ontdekt door Hiram Bingham, was men niet zeker over wat deze plek was. Machu Picchu leek een vestingstad, een paleis, of een mogelijke hoofdstad. De Inca’s hadden er duidelijke sporen achtergelaten maar toch was het lange tijd onduidelijk wat het monumentale bouwwerk precies was geweest. Het helpt hierbij niet dat het nog altijd lastig, soms zelfs onmogelijk, is om de teksten van de Inca’s te ontcijferen. Daarnaast hadden de Spanjaarden niets opgeschreven over Machu Picchu en de mensen die er woonden.

Na vele jaren archeologisch onderzoek is gebleken dat Machu Picchu bewoond was, dat de inwoners een gedeelte van hun eten zelf verbouwden op de terrassen maar dat er ook handel gedreven werd, en dat de stad op een heuvel die mogelijk heilig was is gebouwd. Maar het was geen, zoals eerst gedacht werd, vestingstad of heiligdom. Machu Picchu was hoogstwaarschijnlijk een buitenverblijf van de koninklijke familie, waar omheen anderen woonden en werkten om de adel van alle gemakken te voorzien. Daarnaast is ontdekt dat de stad mogelijk niet alleen door de Inca’s werd bewoond. Tijdens opgravingen zijn de restanten van aardewerk, bouwwerken, en zelfs skeletten van andere culturen gevonden, die van ver voor de Inca’s dateren.

Controversie
Bingham wordt de ontdekker van Machu Picchu genoemd, maar dit is een titel die nogal wat controversie met zich meebrengt. Bingham was al jaren op zoek naar de grote bolwerken van het machtige Inca-rijk, en maakte voor zijn zoektocht gebruik van lokale tips en gidsen. Uiteindelijk waren het deze lokale stammen die hem naar Machu Picchu brachten, een stad die volgens Bingham was verdwenen en door hem was herontdekt. Maar de lokale stammen hadden dus al kennis van het bestaan van de ruïnes.

Daarnaast bestaat er de claim van verschillende andere archeologen dat zij de stad al hadden bezocht, er bestaan ook kaarten van voor die van Bingham. Wat echter ontbreekt bij deze archeologen is verder bewijs in de vorm van documentatie en bestudeerde artefacten, iets dat Bingham wel mee terug nam. Bingham stelde zelf altijd dat hij het niet kon geloven dat niemand Machu Picchu eerder had gevonden.

Wolfskind gaat eigenlijk nergens over

Bij verhalen over archeologie denkt men al snel aan Indiana JonesWolfskind is echter alles behalve dat, en eigenlijk gaat het ook niet echt over archeologie.

92000000581903001Je hebt avonturenverhalen over archeologie, boeken over volwassen worden, sprookjes, boeken waarin er wordt gezocht naar iemands innerlijke zelf, en dan heb je Wolfskind. Het boek dat al die vier soorten boeken probeert te combineren. De verhalen van archeoloog Vincent de Vree en Nova die elkaar ergens tegenkomen en in elkaar verweven worden. Of dat probeert het verhaal tenminste.

Leeftijd
Wanneer twee personages elkaar ontmoeten, kan er een ongekende chemie ontstaan. De chemie tussen Vogels’ personages blijft echter lange tijd weg. De één bijt zich teveel vast in zijn eigen verleden, de ander juist niet genoeg, en dan bungelt er nog eentje aan de zijlijn bij gezien de rol ervan pas richting het einde echt duidelijk wordt gemaakt. Het geheelt zorgt ervoor dat in plaats van één verhalen-vlecht, Wolfskind eigenlijk tot op het bijna-einde bestaat uit drie losse verhaallijnen waarvan je maar niet doorkrijgt waar ze elkaar nou echt raken en met elkaar verbonden raken.

Stijlen
Wolfskind is niet alleen een verzameling van soorten verhalen, het is ook een verzameling van stijlen. Elk personage (Lupa, Vincent, en Nova) schrijft diens hoofdstukken in een andere stijl waardoor alle tijden en vormen worden gebruikt. Het komt over alsof de schrijver niet kon kiezen hoe hij het verhaal schreef en dus maar een beetje bleef experimenteren. Ook is er geen logische verdeling tussen de hoofdstukken. De karakters wisselen op willekeurige momenten tussen de rol van verteller en daardoor is het soms even ingewikkeld om te bedenken waar in het verhaal je zit.

Het gevolg van de losse verhaallijnen en losse stijlen is dat je bijna het gehele boek op zoek bent naar wat nou de rode draad is. Wat is de clou? Is Wolfskind een coming-of-age? Een avonturenroman? Een zoektocht? Het wordt niet echt duidelijk maar het zorgt wel voor een ongekend effect: je slaat elke pagina gretig om want je wilt weten wat er nou gaat gebeuren en waar de rode draad zich toont. Want hoewel een rode draad misschien mist, kan Ton Vogels wel vlot schrijven en dat werkt lekker. Wolfskind is daardoor geen zware kost, maar eerder iets om jezelf even mee te vermaken en daarna gedachteloos weer weg te leggen. Zoals je soms ook beter met het verleden kunt doen: erop terugkijken en dan gewoon weer naast je neer leggen. Meer niet.

Wolfskinderen
Archeoloog Vincent de Vree denkt de vondst van de eeuw te doen. Het moet hem de erkenning geven waar hij al zo lang naar verlangt. Het lot beslist echter anders. In een oud klooster ontmoet hij het bijzondere meisje Nova. Ze is wees en worstelt daardoor net als Vincent met het verleden. Samen proberen ze het bestaan van een nieuwe, nog veel spectaculairdere vondst te bewijzen: een Romeins aquaduct. Deze ontdekking moet de gevallen archeoloog in één klap zijn status teruggeven.

Ton Vogels. Wolfskind / Salon de Refusés / 9789082521719

Older posts

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!