Tag: archeologie (page 1 of 5)

In de tombe

Als je het zou zien als een geheel van stenen, een samenraapsel van bouwmaterialen samengeperst tot een geheel dat een soort van staande blijft, dan is een tombe meestal weinig om te zien. En zo is het vaak ook, aan de buitenkant. Een ogenschijnlijk lelijk, soms ronduit grotesk geheel dat door de tand des tijds is gemarkeerd. De Egyptenaren hadden de piramides, in Orkney staan tombes die dateren uit Neolithische tijden, in Nederland hebben we de hunebedden.

Continue reading

Bloed en zand

Damnatio ad bestias, de woorden galmden nog in mijn hoofd. Mijn straf, mijn verdoemenis, het lot dat zich tegen me keerde. De Lotsgodinnen waren wreed om me deze straf toe te kennen, om te sterven in dezelfde arena waar ik zo vaak als overwinnaar was gekroond. Ze gunden me geen kans om glorieus te sterven, om nog één keer mijn kunsten te vertonen en te mogen schitteren in naam van mijn volk. Ze gooiden me, gestript van wapens, voor de wilde dieren. Om te dienen voor het vermaak van de duizenden toeschouwers, en als offer voor Lua, de gemalin van de almachtige Saturnus.

Continue reading

De farao in Parijs

Wikipedia: Benh LIEU SONG

Is het een symbool van de dood, of een symbool van het leven? Van de onsterfelijkheid, van het oneindige, van dat wat de tand des tijds niet meer zal veranderen. De mensen, de verhalen, het leven zijn vastgelegd in inkt, verf, papier, steen, doek. Geworden tot een momentopname die de genadeloze klok overleefd, bewaard voor de generaties die nog moeten komen. De mysterieuze driehoek is een rots in de branding in een vorm waardig voor farao’s, liefhebbers van het goede leven, onwillig hun domein te verlaten. Zij zochten en vonden de uitweg, een monument gewijd aan de goden, een deur die niet achter je dichtvalt. De piramide, een poort tussen het hiernamaals en de dagelijkse rompslomp, is een connectie tussen het vergankelijke en het eeuwige. De onverwoestbare beelden zijn de nederige vervangers voor de gesneuvelde lichamen.

Gevestigd in het hart van de bruisende stad huist de moderne variatie op het geschiedkundige plein, als beschermer van de kennis van de mens. Kennis beschermd in een glazen tombe tot de tijd daar is. Tot wanneer? Tot er een dag komt dat Artemis haar boog spant voor een laatste jacht, dat Cupido en Psyche samen wegvliegen naar eeuwig geluk, dat Mona Lisa eindelijk onthuld wie ze was?

Tijdloze kunst, gevangen in een tombe van glas, wachtend tot de adem des levens van buitenaf een blik op ze werpt. Zij, de geesteskinderen van vergeten meesters, wakend over hun gedachtegoed, wakend over hun kunde. La Pyramide vertegenwoordigt niet de dood, maar juist het leven.

 

 

 

More and different short stories, can be found through here.

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!