Page 2 of 231

5.2: Hoe een telefoontje alles veranderde 

“Dat meen je niet?” Verbijsterd staarde Lisa naar Dylan. “Zei hij dat echt?”
Dylan proestte bijna haar slok bier over de bar bij het zien van Lisa’s gezicht, knikte terwijl ze het vocht door haar keel naar haar maag wist te dwingen.
“Ik meen het wel. Ik liep naar binnen, stelde mezelf voor en het eerste wat hij zei was dat hij dacht dat ik een man was vanwege mijn naam. Dat hij me anders niet had aangenomen.” En de relatie tussen haar baas en haar was daarna nooit beter geworden. Bij nader inzien had Dylan op dat moment direct weg moeten lopen maar ze had het inkomen nodig en na alle andere afwijzingen had ze geen keuze gehad. Dus was ze op de bureaustoel gaan zitten en nu was ze alweer vijf jaar bezig om iets anders te vinden.

Continue reading

Vrouwen die schrijven leven gevaarlijk is mijn nieuwe levensmotto

Ik ben een schrijver, daar heb ik nooit een geheim van gemaakt en op deze website probeer ik het in alle vormen te tonen. En ik ben een vrouw. Moet ik meer zeggen over de reden waarom ik dit boek las?

De literaire wereld is een moeras: hoewel het wonderschoon kan zijn, is het ook een gebied met gevaren die niet altijd even goed zichtbaar zijn. Dat deze gevaren anders zijn voor verschillende bevolkingsgroepen is iets dat eigenlijk voor zichzelf spreekt, maar anno 2019 is dat toch iets dat soms wordt vergeten. Vrouwen die schrijven leven gevaarlijk herinnert de lezer er in korte, krachtige biografieën en essays aan dat de wereld niet altijd eerlijk is. Ook de wereld van de literatuur, waar men zich makkelijk kan verschuilen achter pseudoniemen of letterlijk achter het geschreven woord, niet.

Continue reading

De Congo Blues gaat over alle soorten blues

De koloniale tijd ligt misschien in het verleden, maar vergeten zijn deze jaren niet zomaar. In Congo Blues laat Jonathan Robijn zien hoe diep sommige littekens kunnen gaan, en hoe één actie vele vreemden tegelijk kan raken.

De koloniale tijd is een gedeelte van de geschiedenis die veel Europese landen voornamelijk proberen te begraven. Hij wordt niet ontkend, maar er moet vooral niet over worden gepraat en als het wordt gedaan zullen veel mensen zelfs proberen het te marginaliseren. De jongste generaties kunnen en mogen er geen last meer van hebben. Congo Blues bewijst op subtiele wijze het tegendeel: het koloniale verleden leeft nog altijd voort in de zielen van iedereen die er bij betrokken is geweest, en dat betekent ook de kinderen en kleinkinderen van hen die er bij betrokken waren.

Rustig
Hoewel het Belgische regime in Congo – lange tijd was het land het privé-eigendom van de Belgische koning – een zeer heftige en met bloed besmeurde periode is geweest in de geschiedenis van beider landen, is daar in Congo Blues weinig van terug te zien. Het verhaal begint langzaam, kabbelt rustig door, en eindigt net zo gemoedelijk. Het zorgt voor een puur psychologische worsteling, maar tegelijk doet het lichtelijk teniet aan de boodschap die het boek met zich meedraagt. Morgan’s pijn en verleden wordt nauwelijks aangekaart en net zo min verwerkt, het gaat alleen over zijn zoektocht in het heden. En dat terwijl heden en verleden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn in het boek.

Continue reading

« Older posts Newer posts »

© 2019 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!