Page 2 of 107

Het zwarte goud

De kringen onder Justine’s ogen waren zo donker dat het wel schaduwen leken. Net als Aaron wist ze niet meer hoeveel dagen er inmiddels voorbij waren gegaan sinds ze voor het laatst had geslapen, hoeveel tijd er al was verstreken sinds ze de laatste trein naar Dromenland had gepakt. Er waren veel mensen die zich dat niet meer konden herinneren, er liep een hele generatie op aarde die sinds de dag dat ze volwassen waren geworden al niet meer hadden geslapen. Een verloren generatie van zombies, die glazig uit hun ogen staarden en braaf deden wat hun baas hen zei te doen, als makke schaapjes.

De wetten waren streng. Om de constante vraag van consumenten bij te benen waren bedrijven lang geleden al overgegaan op nachtshifts, en 24-uurs-winkels schoten als paddenstoelen uit de grond. Maar het was nooit genoeg, de vraag nam nooit af, en meer en meer bedrijven bezweken onder de druk om te blijven presteren. Het was een kwestie van tijd voor overheden hetzelfde deden. Onder het verlangen ’s werelds grootste economie te hebben versoepelden ze de arbeidswetten, en werden de smerigste trucjes onder concurrenten door de vingers gezien. Dat de grote multinationals met steeds meer wegkwamen betekende voornamelijk dat ze ook steeds meer probeerden, want er was toch niemand die hen strafte als ze de arbeidswetten steeds soepeler in acht namen. Of als ze elkaar saboteerden door bijvoorbeeld slaappillen in een koffiezetapparaat te gooien.

Continue reading

UNICEF – Vandaag in

Vandaag in 1946 werd UNICEF opgericht, de organisatie die zich namens de Verenigde Naties voor kinderen inzet.

De United Nations International Children’s Emergeny Fund werd, net als de Verenigde Naties zelf, opgericht om de verschrikkelijkheden van de Tweede Wereldoorlog in de toekomst te voorkomen. UNICEF focuste zich in de eerste instantie op de kinderen die waren getroffen door de Tweede Wereldoorlog, maar zou al snel uitbreiden naar alle kinderen wereldwijd die getroffen waren door oorlog.

Rechten
UNICEF ontwikkelde zicht tot een hulpbron voor kinderen, in een strijder voor de rechten die alle kinderen vanaf hun geboorte zouden moeten hebben. In de jaren ’80 stelde de organisatie de Rechten van het Kind op, een document bestaande uit 54 artikelen, met daarin 42 regels waar alle kinderen ter wereld recht op zouden moeten hebben. Met dit document probeert UNICEF te garanderen dat elk kind in de wereld beschermt wordt, kan spelen en leren, en zichzelf kan zijn zonder daarvoor vervolgd te worden. Vanwege de inzet voor internationale kinderrechten, ontving de organisatie in 1965 de Nobelprijs voor de Vrede.

Verenigde Staten
Op dit moment zijn de Rechten van het Kind geratificeerd door 183 van de 184 leden van de Verenigde Naties, alleen de Verenigde Staten heeft het document niet geratificeerd. Enkele senatoren van het land stellen stellen nog altijd dat het document de soevereiniteit van het land zou aantasten.

The Ballad of Pedro the Flamingo

The seas were high, the storm roamed the waters and chased us until we couldn’t see anything besides the spraying foam and the waves that were trying to swallow us whole. We didn’t stand a change, we could only pray to the mighty gods up high and beg the monsters roaming bellow. We tried to convince them that we weren’t tasty at all, that we all tasted like month-old herrings, like old ropes, and that landlubbers were much nicer to eat.

Fragments of journals were found much later. They tell us the tale of captain Pedro. A Spaniard, a pirate, a corsair under the command of the King of France. Roaming the seas, plundering ships, wreaking havoc on the orders of a foreign king. It seems he was a feared and skilled fighter, a respected captain, and most of all an interesting man. While a Spaniard by birth, he worked for the French, and several of his sailors seemed to be of Dutch and French descent. And for some peculiar yet unknown reason his most well-known nickname seemed to be ‘The Flamingo’.

Continue reading

The smell of winter

The biting sensation makes your lungs cramp up for a second, pinches your nose, makes your eyes water. Specks of white snow drift towards you, their fanciful patterns like a ballet guided by the wind. Absolute silence caused by this fluffy white blanket setting the mood of this wintery ballet.

Surrounded by nothing but silence and whiteness, the cold numbing your fingers and skin ,winter has arrived. Empty streets, cozy lights. A scent lingers in the air. The scent of burned wood, of warmth, a sleepy scent that envelops you as a warm blanket. The fireplaces have woken up, spread the scent of pine and dried resin amongst the houses and the people. The white snow changes colour, darkens a bit to a glimmering red. A car passes, tries to replace the fireplaces with the stench of gasoline, the smell of soaked cardboard and salt to keep the streets safe for driving. You keep walking, shoulders high, head tucked into your scarf. Wool, almost scentless except for the human odour it catches. Your own scent, reassuring and comforting. A slight trail of washing powder, a desperate attempt of flowers, of a spring-like sensation that tickles your nose. Not enough to fill it, but just plenty to remind you for half a second. People get out of the car, pass you, a door opens. A mix of scent hits your numbed nose, brings it back to life. Old carpet, perfume, a wisp of cinnamon, of apples, a short shimmer of comfort and warmth. A smile breaks through, while the snow colours again, to a warm light brown. The colour of the crust of warm apple pie. Your energy returns, you’re almost home. You can smell it. The warmth of your own house, the comfortable scents that remind you of comfort and of relaxation. Smells of washing powder, of food on the stove, of your favourite blanket while sitting on the couch. Nothing smells like home, even when you smell sweaty socks in the laundry-basket. A smile, a glimmer of cosiness, before you put down your bag and unload the groceries. It’s time to make some applesauce, make the house smell like apples and cinnamon. Smell like smiles and hugs. Create some smells that get you through the cold of the winter, by making you warm from the inside.

 

 

 

More and different short stories, can be found through here.

Trix in Denmark

Trix’ Travels was created with full cooperation of Trix the cat. She has been perfectly safe and lazy during the entire process that will now be posted every other Saturday. This weeks stop: Denmark.

Okay, I knew humans were crazy, but they have proven one more exactly how crazy… An entire park completely filled with lego’s? Pre-assembled lego’s that is? What is the fun of that you crazy beings on two legs? Explain it to me!

And those barbarians don’t even have cats build from lego’s. At least the Egyptians knew how to build some proper statues and structures, shaped after wonderful cast. These Danish don’t seem to have any notion of the greatness that are cats. Building weird tiny houses instead, too small to even sleep in. I don’t get it at all.

I want to go home now, please blond human?

Trix does not really understand the fun of Legoland.

« Older posts Newer posts »

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!