Share this

Veel mensen wandelen, daar zal geen discussie over zijn. Het verschil is dat niet iedereen  er een haast wetenschappelijk boek over schrijft. De oude wegen gaat in detail op elke (voet)stap in.

9200000002308492[1]Verhalen over geschiedenis doen het altijd redelijk, maar denkende aan verschijningsdata is Robert Macfarlane misschien wel degene die met het genre is begonnen. De oude wegen is het laatste deel van zijn drieluik over paden en diens betekenis. Het is het enige deel dat nog leverbaar is in boekhandels.

Natuur
De oude wegen is een ode aan wandelpaden, door mensen en dieren permanent in het landschap aangebracht. Waar Macfarlane in zijn andere boeken juist van de gebaande paden aftrad, op zoek naar de wildernis en weg van de mensen, stapt hij in het laatste deel juist bewust de beschaafde wereld in. Zij het wel een beschaafde wereld van eeuwen geleden. De schrijver weet zich echter moeiteloos aan te passen en weet zijn liefde voor natuur prima te combineren met de bebouwde samenleving door gewoon zoveel mogelijk nachten naast de weg in een grasveld te slapen. Zoals de Romein vroeger tijdens zijn reis langs de weg een rustplek moest zoeken, zo doet ook Macfarlane dat. Daarmee maakt hij de ervaring compleet, alsof het hem daadwerkelijk lukt terug in de tijd te gaan. Het is iets dat De oude wegen op zijn eigen manier uniek maakt.

Gedetailleerd
Een ander uniek ding aan De oude wegen is de ongelimiteerde hoeveelheid details. Robert Macfarlane heeft diepgaand onderzoek gedaan naar paden, en het archeologisch en historisch onderzoek naar die paden. Het enige nadeel is dat hij zijn onderzoek zo gedetailleerd heeft gedaan dat het boek er twee keer zo dik van is geworden

Het grootste gedeelte van die pagina’s is gevuld met geschiedenis, heel veel filosofie, religie, en zelfs een stukje metafysica, het is interessant maar misschien niet de beste manier om de lezer vast te houden. Het autobiografische, wat heerlijk weg leest, sneeuwt een beetje onder. Na de eerste hoofdstukken komt het trucje van de informatie als bekend over, en blijven er weinig lokkertjes over. Het gevolg is dat De oude wegen halverwege het boek ineens vooral interessant wordt voor de wandelliefhebber en voor de geschiedkundige. Of voor de doorzetter.

De oude wegen
Mensen laten net als andere dieren sporen na; paden die in de loop der tijden door menselijke voeten, karrenwielen, paarden, ezelshoeven en door regen, ijs en wind zijn uitgesleten. Een voetafdruk van menselijk leven in het landschap. Macfarlane volgt deze paden en spoort de verhalen op die ermee verbonden zijn. Het is de derde keer dat Robert Macfarlane ons meeneemt op zijn tochten door de natuur. In Hoogtekoorts onderzocht hij de menselijke fascinatie voor huiveringwekkende bergtoppen, in De laatste wildernis ging hij op zoek naar de ongerepte natuur in Engeland en Ierland. In De oude wegen, het laatste deel van het drieluik, richt Macfarlane zijn zoektocht juist op de door mensen betreden natuur.

Robert Macfarlane. De oude wegen / De Bezige Bij / 9789023473138

Share this