Share this

Wikpedia: Stephan Hamel

Vandaag in 1178 ontploft de maan! Tenminste, dat denken vijf monniken als ze naar de nachtelijke hemel kijken. In werkelijkheid blijkt het optisch bedrog te zijn, veroorzaakt door een meteoor.

Wat de monniken precies zaten op tijdens die nacht in 1178 is nog altijd niet echt duidelijk, maar het is wel duidelijk dat het spectaculair was en hen behoorlijk deed schrikken. Het was de monnik Gervase van Canterbury die beschreef hoe een steekvlam omhoogschoot uit de maan, waarna hij en zijn vier broeders vuur en gesteente los zagen komen van het hemellichaam terwijl de hete lucht het oppervlakte van de maan deed trillen en vervormen. Ze zagen dit ruim 12 keer gebeuren die nacht, waarna de maan een donkere kleur kreeg.

Geestelijken
In 1178 had de kerk vrijwel de volledige macht in Europa. Zodoende waren de kloosters het centrum van kennis, en hoewel wetenschappelijke gedachtes begonnen te vormen geloofde men ook nog dat de Aarde plat was en het centrum van het universum. Kennis over het heelal was dus beperkt in Europa. Wat de broeders dus zagen, vuur op de maan, deed hen vrezen voor hun leven. Zij zagen een goddelijke interventie die ze niet konden verklaren, zeker gezien de maan de volgende nacht gewoon weer opkwam. Pas in 1976 kwam de eerste verklaring: de tijd en zichtbaarheid van de impact op de maan moest wel het vormen van de Giordano Bruno krater zijn geweest! 

Krater
De Giordano Bruno krater is een van de jongste kraters op de maan, met een diameter van 22 kilometer. De inslag die nodig is geweest om zo’n gat te vormen zal zeker hebben geresulteerd in opvliegend gesteente en kokend hete materie die vanaf het oppervlakte opsteeg, wat zorgde voor hittegolven. Oftewel, de beschrijving van de monniken en van wat ze zagen zou overeen kunnen komen met een meteoorinslag op de maan en daarom werd de theorie lang voor waarheid aangenomen. Echter is inmiddels bewezen dat het haast onmogelijk is dat dit is wat ze zagen. Een impact van zo’n proportie zou ruim 10 miljoen ton aan steen, stof, en ander puin de dampkring van de aarde in gelanceerd hebben. Daarnaast weten we dat Arabische, Chinese, Japans, en Koreaanse astronomen in de 12de eeuw wel degelijk kennis hadden van het heelal en elke nacht de hemel in de gaten hielden om zo alle grote fenomenen vast te leggen. Het exploderen van de maan ontbreekt echter in hun notities, en ook een meteorietenregen van een week lang terwijl het maangesteente op de aarde neerregende.

Meteoriet
De nu meest geaccepteerde theorie is dat de monniken op precies de juiste plek stonden om een meteoor direct op de aarde af te zien komen. Deze zou zich precies tussen hen en de maan hebben bevonden, wat zou verklaren dat enkel vijf mannen in Engeland het fenomeen zagen en niemand anders op de wereld. Door de wrijving met onze atmosfeer zou de meteoor vlam hebben gevat, er zouden brokstukken vrij zijn gekomen, en uiteindelijk verging het felverlichte ding en kwam de “donkere maan” weer tevoorschijn. Een meteoriet recht op je af zien komen zal echter niet veel minder eng geweest zijn dan een ontploffende maan, dus we vergeven de monniken voor hun schrik.

Share this