Category: Vandaag in (page 1 of 40)

UNICEF – Vandaag in

Vandaag in 1946 werd UNICEF opgericht, de organisatie die zich namens de Verenigde Naties voor kinderen inzet.

De United Nations International Children’s Emergeny Fund werd, net als de Verenigde Naties zelf, opgericht om de verschrikkelijkheden van de Tweede Wereldoorlog in de toekomst te voorkomen. UNICEF focuste zich in de eerste instantie op de kinderen die waren getroffen door de Tweede Wereldoorlog, maar zou al snel uitbreiden naar alle kinderen wereldwijd die getroffen waren door oorlog.

Rechten
UNICEF ontwikkelde zicht tot een hulpbron voor kinderen, in een strijder voor de rechten die alle kinderen vanaf hun geboorte zouden moeten hebben. In de jaren ’80 stelde de organisatie de Rechten van het Kind op, een document bestaande uit 54 artikelen, met daarin 42 regels waar alle kinderen ter wereld recht op zouden moeten hebben. Met dit document probeert UNICEF te garanderen dat elk kind in de wereld beschermt wordt, kan spelen en leren, en zichzelf kan zijn zonder daarvoor vervolgd te worden. Vanwege de inzet voor internationale kinderrechten, ontving de organisatie in 1965 de Nobelprijs voor de Vrede.

Verenigde Staten
Op dit moment zijn de Rechten van het Kind geratificeerd door 183 van de 184 leden van de Verenigde Naties, alleen de Verenigde Staten heeft het document niet geratificeerd. Enkele senatoren van het land stellen stellen nog altijd dat het document de soevereiniteit van het land zou aantasten.

Charlemagne, koning der Franken- Vandaag in

Vandaag in 771 wordt Charlemagne koning van de Franken, na de dood van zijn jongere broer. Uiteindelijk zou Charlemagne de eerste keizer van westelijk Europa, sinds de val van het Romeinse Rijk, worden.

Charlemagne was, samen met zijn jongere broer Carloman, koning van het rijk der Franken. Toen Carloman op 4 december 771 onverwachts overleed nam Charlemagne nog geen dag later diens rijk in. De koning negeerde daarmee de claim van Carloman’s zonen, en liet zich kronen tot enige koning der Franken.

Christendom
Dat Charlemagne ambitie had zijn rijk te vergroten was voor niemand een verrassing. Al voor Carloman’s dood, waarvan nooit definitief is uitgesloten of het moord was, was de Frankische koning bezig met bondgenootschappen aangaan en het bouwen van een leger. Als koning van de Franken heerste Charlemagne over delen van het huidige Nederland, België, Frankrijk, en Luxemburg. Charlemagne zag het echter als zijn missie om alle Germaanse volkeren onder één heerser te verbinden, en zijn onderdanen tegelijkertijd te bekeren tot het christendom.

Charlemagne’s missie zou uiteindelijk ook slagen, grotendeels doordat de koning een militair strategist was die niet terugdeinsde voor geweld. Zo versloeg hij de Longobarden in Noord-Italië, de Avaren in het moderne Oostenrijk en Hongarije, en richtte een slachting aan onder de Saksen uit Duitsland. Volgens de legenden zou hij na de laatste slag tegen de Saksen, in 782, bijna 4500 Saksen hebben laten vermoorden. De overgebleven Saksen gaf hij de optie om zich te bekeren tot het christendom, of ze zouden direct ter dood worden veroordeeld.

Keizer
Als dank voor zijn verspreiding van het christendom, zijn inzet voor kennis en welvaart, en voor zijn donaties van land en geld aan de kerk, besloot paus Leo III in 800 om Charlemagne tot de eerste keizer van het Heilig Roomse Rijk te kronen. Daarmee zou Charlemagne de eerste keizer van West-Europa worden, sinds de val van het Romeinse Rijk drie eeuwen daarvoor. Charlemagne zou tot zijn dood in 814 blijven regeren. De keizer deed het na 800 wel iets rustiger aan met het veroveren van nieuw grondgebied, en focuste zich in plaats daarvan meer op diplomatieke oplossingen en het behoudenvan een stabiel rijk.

Het Heilig Roomse Rijk bleef nog tot 1806 bestaan, maar niet in de vorm die Charlemagne achterliet. Na zijn dood werd het rijk, conform Frankische tradities, verdeeld onder zijn zonen die het als mede-koningen zouden moeten regeren. Charlemagne en zijn eigen broer Carloman hadden dat al niet gekund, en het zou blijken dat de nieuwe generatie er ook niet toe in staat was. Het oorspronkelijke Heilig Roomse Rijk viel aan het einde van de 9de eeuw uit elkaar.

Bonny en Read berecht – Vandaag in

NaamloosVandaag in 1720 worden de piraten Anne Bonny en Mary Read door de Spanjaarden berecht voor piraterij. Beiden vrouwen krijgen de doodstraf.

Anne Bonny en Mary Read hadden beiden een zwaar leven voor ze als piraten eindigden. Anne Bonny was een buitenechtelijk kind wiens ouders verhuisden naar de Nieuwe Wereld, waar ze haar moeder op jonge leeftijd verloor. De wilde Bonny zou meerdere keren betrokken zijn geweest bij vechtpartijen en liep uiteindelijk van huis weg om te trouwen met een piraat. Mary Read’s vader en half-broer stierven toen het meisje jong was en Read zelf werd grootgebracht als jongen om de half-broer te vervangen. Zo ging ze in dienst bij het leger, waarna ze op een schip zat dat werd aangevallen door piraten. Beide vrouwen ontmoetten elkaar op het schip van Calico Jack Rackham, en al snel gingen er verhalen rond dat ze een verhouding met elkaar hadden.

Na vele jaren op de zeven zeeën, waarin ze frequent andere schepen overvielen, sloeg het noodlog in oktober 1720 toe. Het schip van Rackham werd aangevallen door een Brits schip, dat bevel had gekregen alle piraten die rond Amerika actief waren aan te pakken. Hoewel Mary en Anne – vermomd als mannen – zich fel verzetten was Rackham zelf te dronken om zijn mannen te commanderen. Uiteindelijk werd de kapitein en zijn volledige crew gearresteerd, en ter dood veroordeeld.

Vrouwen
De rechtszaak van Rackham’s crew werd al snel een enorme publiekstrekker, wat kwam doordat men het bestaan van Bonny en Read ontdekte. Het idee dat twee vrouwen actief meededen aan piraterij was uniek, en een enorme schok voor zowel Europa als de Nieuwe Wereld. Vrouwen waren op beide continenten gebonden aan regels die het leven zeer aan banden legde, en deze twee vrouwen braken juist bewust met al die regels. Bonny en Read werden apart van de rest van de crew berecht, omdat hun situatie dus uniek was.

Meerdere getuigen vertelden dat Bonny en Read nog harder en wreder waren dan Rackham zelf, en vanwege hun activiteiten werden de twee vrouwen beiden op 28 oktober 1720 alsnog ter dood veroordeeld.

Zwangerschap
Er ontstond echter een probleem na de veroordeling, want Bonny en Read bleken allebei zwanger te zijn. De Britse wet in die tijd was streng over het concept van abortus, het was strafbaar om een zwangerschap af te breken en de beul zou dan ook veroordeeld worden als de kinderen zouden sterven vanwege de dood van de moeders. Daarom werden de executies uitgesteld, tot de kinderen ter wereld waren gekomen.  Beiden zouden hierdoor nooit aan de galg eindigen.

Volgens de officiële documenten stierf Mary Read in 1921 aan koorts, samen met haar ongeboren kind. Haar graf is te vinden op de St. Catherine’s begraafplaats in Jamaica. Anne Bonny is verdwenen… Er wordt in de officiële bronnen geen melding gemaakt van haar dood, maar ook niet van haar vrijlating. Waarschijnlijk werd ze vrijgekocht door haar vader, en heeft ze zo de rest van haar leven in anonimiteit doorgebracht.

De Neurenberg processen beginnen – Vandaag in

Vandaag in 1945 beginnen de wereldberoemde processen van Neurenberg. 24 nazi-leiders staan terecht voor hun misdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De Duitse stad Neurenberg werd in 1945 maandenlang door de internationale pers in de gaten gehouden, toen daar op 20 november 1945 de eerste rechtszaken tegen 24 hooggeplaatste nazi’s begonnen. Het proces tegen de voormalig nazi-leiders zou uiteindelijk een jaar duren, twaalf verdachten werden ter dood veroordeeld.

London Agreement
Direct na het einde van de Tweede Wereldoorlog ontstond er een probleem: in 1943 was er door de geallieerde landen afgesproken dat gevluchte oorlogsmisdadigers zouden worden teruggestuurd naar het land waar hun misdaden hadden plaatsgevonden, maar de leiders van de nazi-partij hadden officieel misdaden in alle bezette landen begaan. Om een onderlinge strijd over het recht om te veroordelen te voorkomen, de roep tot wraak was immers groot, werd er besloten een internationaal tribunaal op te richten.

Om tot de Londen Agreement te komen was wel enige discussie nodig. Zo was Engeland in het begin geen voorstander van een proces. Het land wilde tijd en kosten besparen door de 24 opgepakte leiders direct voor een vuurpeloton te plaatsen. En de Sovjet Unie wilde in het verdrag vast laten leggen dat alleen burgers van de Axis-landen konden worden opgepakt en veroordeeld, daarmee voorkomend dat de eigen officieren op het matje geroepen zouden worden vanwege mogelijke misdaden tegen Poolse burgers.

Proces
Uit een soort wraak werd besloten dat de nazi-leiders zouden worden veroordeeld in hun eigen land, en de keuze voor de stad Neurenberg was onderdeel van die gedachte: de nazi’s hadden tijdens hun heerschappij elk jaar hun belangrijkste propaganda-bijeenkomst gehouden in Neurenberg. Daarnaast was er ook nog een praktische reden: Neurenberg’s Paleis van Justitie was als één van de weinigen amper beschadigd geraakt tijdens de strijd, en de stad had een grote gevangenis.

Uiteindelijk ontstonden zo de Neurenberg processen. De 24 terechtstaande nazi’s kregen allen dezelfde aanklachten te horen, waaronder misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden. Onder andere Hermann Göring, admiraal Karl Donitz, Albert Speer, Joachim van Ribbentrop, en Alfred Rosenberg zouden boeten voor hun daden. Toch haalden niet alle 24 beschuldigden de rechtbank; één verdachte pleegde zelfmoord in de gevangenis en een ander was medisch niet in staat het proces te doorlopen.
Op 2 oktober 1946 werden daarom “slechts” 19 verdachten veroordeeld tot lange gevangenisstraffen, of tot de doodstraf. Alleen Göring ontkwam zijn vonnis, door zichzelf de nacht ervoor van het leven te beroven. De echte top van nazi-Duitsland is echter nooit veroordeeld voor diens misdaden: Hitler, Himmler, en Goebbels pleegden zelfmoord voordat ze gevangen genomen konden worden.

Afloop
Neurenberg was ‘s werelds eerste internationaal erkende tribunaal, een historisch moment in de wereldgeschiedenis. Het was ook de eerste keer in de geschiedenis dat individuele personen verantwoordelijk werden gehouden voor oorlogsmisdaden, iets waar voorheen alleen ‘staten’ op werden aangesproken. Als derde “scoop” was het ‘s werelds eerste rechtszaak waarbij simultaan getolkt werd, omdat niet alle rechters en verdachten dezelfde taal spraken. Vanaf de eerste dag kregen de rechters en de verdachten daarom koptelefoons aangemeten zodat ze alles in hun eigen taal konden volgen. Opvallend was dat bij het voorlezen van de aanklachten op 20 november, de verdachten allen nauwelijks emoties toonden.

Het tribunaal zou nog tot 1949 actief blijven. Er waren uiteindelijk dertien verschillende soorten processen, ieder gefocust op een apart onderdeel van het nazi-rijk. Zo was er een speciaal proces om artsen uit concentratiekampen te veroordelen. Zij hadden misdaden tegen de menselijkheid begaan door vreselijke experimenten op hun patiënten uit te voeren. Ook rechters, advocaten, zakenlui, politiemensen, en militairen zouden op het matje worden geroepen. Uiteindelijk zijn er in Neurenberg 185 mensen aangeklaagd, waarvan er 86 werden veroordeeld.

Around the world in… 72 days – Vandaag in

Vandaag in 1889 vertrekt Elizabeth Jane Cochrane, aka Nellie By, om te bewijzen dat Jules Verne gelijk had en dat je de wereld rond kan reizen in 80 dagen. Het lukte haar zelfs om Verne’s personages te verslaan in de race.

Around the World in 80 Days, het beroemde werk van schrijver Jules Verne, was in 1873 gepubliceerd. Het verhaal over een wonderlijke reis rond de wereld, in slechts 80 dagen tijd, was vanaf het begin af aan een enorm succes en wordt nog altijd gezien als Verne’s beste werk, maar tegelijk was het een bron van vragen. Was het echt mogelijk om in zo’n korte tijd de wereld rond te reizen?

Onderzoeksjournalistiek
Journalist Elizabeth Cochrane, die schreef onder de naam Nellie Bly, was een pionier op het gebied van onderzoeksjournalistiek. Ze was beroemd, en tegelijk berucht geworden door de manier waarop ze onderzoek deed en haar onderwerpen wist te kiezen. Bly reisde onder andere in haar eentje naar Mexico om de corruptie binnen de overheid aan het licht te brengen, en liet zich later tien dagen opsluiten in een psychiatrisch ziekenhuis om te schrijven over de verschrikkelijke omstandigheden waar de patiënten in moesten leven.

Bly’s schreef haar gehele leven enkel over onderwerpen die ze zelf had onderzocht en geobserveerd. Vaak waren dit onderwerpen waarmee ze sociaal onrecht aan de kaak stelde, zoals een stuk over de werkomstandigheden van vrouwen in fabrieken. Wat haar reden was om te kijken of ze het immens populaire boek waar kon maken, iets dat weinig te maken had met haar interesse in gedegen journalistiek, is niet volledig bekend. Wel is bekend dat ze op 14 augustus 1889 op de Augusta Victoria stapte en dat daarmee haar reis begon. Het schip zou haar naar Southampton brengen, vanwaaruit ze verder zou reizen door Europa.

Uiteindelijk lukte het haar om Verne’s reis na te bootsen. Reizende met boot, trein, riksja, sampan, te voet, te paard, en hoe het verder uitkwam stapte ze op 25 januari 1890 weer van de boot in New York. Ze had ruim 40.000 kilometer afgelegd in 72 dagen, waarmee ze bewees dat de reis niet alleen mogelijk was in een beperkt aantal dagen: maar dat het ook nog eens in minder kon dan Verne had beschreven. Bly schreef uiteindelijk een boek over haar reis, dat heel passend Around the World in 72 Days getiteld was.

Around the world…
Verne’s wonderbaarlijke reis werd niet alleen door ‘Nellie Bly’ geïmiteerd. Velen anderen raakten in de ban van zo snel mogelijk de wereld rond. Onder hen waren onder andere Harry Bensley, die de reis deed met een metalen helm op, ex-Monty Python Michael Palin, en James Willis Sayre. Bensley moest zijn reis uiteindelijk afbreken door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Palin wilde de wereld rondreizen in 80 dagen zonder het gebruik van luchtvaartuigen. Zijn reis duurde uiteindelijk 79 dagen en 7 uur. Daarmee versloeg hij de ander die luchtvaartmaatschappijen meed niet: James Willis Sayre maakte alleen gebruik van het openbaar vervoer (hiertoe behoorden ook de vaste ‘veerlijnen’) en voltooide zijn reis in 1903 na 54 dagen.

Older posts

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!