Category: Linda Schrijft (page 1 of 21)

4.1: Oude gewoontes sterven nooit

Het was een hele tijd geleden dat ze een wildvreemde naar huis had meegenomen. En nog veel langer dat ze een drankje in iemands gezicht had gegooid. Lisa had niet het idee dat je makkelijk aan haar kon afzien dat ze lesbisch was, iets waar ze soms best blij mee was (en soms niet).
Het hele voorval had haar langer beziggehouden dan zou moeten, zelfs nu was het nog het meest dominante in haar hoofd. Gekleed in enkel een ochtendjas nam ze een slok van haar koffie. Ze werd op kantoor verwacht maar wilde eerst haar ongeplande gast de deur uit helpen. De koffie was, zoals haar vrienden haar graag inwreven, “achterlijk sterk” en nog kreeg het vocht haar hartslag nauwelijks omhoog. Terugdenken aan de avond ervoor deed echter nog veel meer dan dat. Met een halve grauw smeet Lisa de krant van zich af, de pagina’s dwarrelden door de kamer.
“Eh… Goeiemorgen?” Verschrikt keek ze op, recht in het ietwat verfrommelde gezicht van haar ongeplande gast. Snel trok Lisa haar ochtendjas iets meer om zich heen, Dylan stond duidelijk wat ongemakkelijk in de deuropening te kijken. De eettafel was bedekt met kranten, tijdschriften, papieren. Daarboven op stond de grote dampende kop koffie. En eraan gezeten was de vrouw van wie ze maar een hele vage herinnering had van de avond ervoor. Ze herinnerde zich vooral diens stem, dat ze die zorgzaam en vriendelijk had gevonden. Dat hij haar een beetje warm had laten voelen, net zoals de ogen van het barmeisje. Snel schudde ze verwoed haar hoofd, om de gedachtes te stoppen. Het was een beweging waar ze meteen spijt van had, de stenen van de avond ervoor hadden nu nare scherpe punten en rolden daarmee door haar schedel. Een zachte kreun kwam over haar lippen en even leek het erop alsof ze in zou storten. Shit… Ze moest echt minder drinken.

Continue reading

3. Vuile pot

“Hé Lis, is dat niet ongeveer jouw type?” Met een geamuseerde grijns op haar gezicht rolde Lisa met haar ogen. Twee jaar single en haar collega’s en vrienden waren ervan overtuigd dat ze wanhopig op zoek was. In werkelijkheid beviel het vrijgezelle leven haar wel. Haar carrière ging als een trein, in een tempo dat ze nooit had kunnen voorzien. Er werd zelfs geopperd dat ze mogelijk hoofdredacteur zou kunnen worden, als Arthur in zijn huidige tempo richting een burn-out bleef denderen. En anders weren er genoeg andere plekken die hun interesse in de redactiechef hadden getoond.
Om Marjolein echter te vermaken draaide Lisa zich om, zoekend naar de vrouw die de adjunct-chef aan had gewezen. Het was een jong ding, Lisa schatte haar ondanks haar kleine gestalte en fijne bouw toch al snel een paar jaar jonger dan zijzelf. Maar ze was aantrekkelijk, met die flinke bos koperkleurige manen.
“Ze is leuk,” mijmerde de redacteur. “Beetje jammer dat ze hier met een man is.” En die was moeilijk te missen. De beer van een vent was nauwelijks een centimeter van de zijde van de vrouw geweken.
Nu was het Marjolein die met haar ogen rolde. “He’s just trying to pick her up. Ze is geïnteresseerder in haar drankje dan in hem. En ik dacht dat jij elke vrouw kon verleiden?”
Stiekem ben je gewoon nog steeds beledigd dat ik jou nooit heb versierd, dacht Lisa in stilte. Ze kon echter niet ontkennen dat haar collega een punt had: het jonge ding was leuk en Lisa was nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan. Er waren zoveel vrouwen die niet wisten dat ze best konden vallen op hun eigen geslacht, en Lisa kon er best plezier aan hebben om die interesse te prikkelen. Maar niet vanavond, zo besloot ze terwijl ze zich weer omdraaide en een slok nam. Ze glimlachte naar Marjolein.
“Vertel me liever eens over die date die jij laatst had.” Alsof ze niet allang wist dat die op niets uit was gelopen.

Continue reading

2. Een diep dal

“Aah kom op! Nog één drankje.” Dylan was waarschijnlijk de enige in de bar die niet hoorde hoe dubbel haar tong inmiddels was. De barvrouw schudde meewarig haar hoofd. “Een glas water, dat wil ik je nog wel serveren.”
Shit, wat was ze schattig met die bezorgde toon, dacht Dylan. Die donkerbruine ogen deden haar haast smelten.
“Maar ik ben nog lang niet dronken,” klaagde de jonge vrouw, een vaste en ervaren kroegtijger, lallend. Alsof ze haar ogen niet maar amper kon openhouden. Het notitieboekje dat ze mee had genomen naar de bar lag vergeten naast haar, half in een plas bier. De letters die in aanraking waren gekomen met het vocht waren net zo hopeloos uitgelopen en vergaan als alle goede intenties die Dylan die avond had gehad. Ze zou gaan schrijven, eindelijk weer een eigen project starten, iets waar ze energie van kreeg en gelukkig van werd naast het werk dat ze zo verafschuwde maar wat haar voorzag van een inkomen dat haar huur betaalde. Maar in plaats van dat alles was ze een bar binnengelopen en had ze zichzelf volgegoten met goedkoop bier. Er was geen letter op papier verschenen.

Continue reading

« Older posts

© 2019 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!