Een ietwat blikken geluid schalt door de kamer, de radio staat aan en hij staat hard. De wasmachine staat beneden te draaien. Buiten slaat de regen tegen de ramen. Netflix flikkert op het scherm van mijn laptop. Kortom: hoe hard ik het ook probeer, werken lukt vandaag weer niet.

Afleiding, het is overal en het is meedogenloos. Soms kun je twee dingen combineren, zoals luisteren naar de radio en schrijven, maar een Franstalige serie kijken terwijl je iets anders doet gaat lastig als je geen vloeiend Frans spreekt en de ondertitels nodig hebt.

“Dan sluit je Netflix toch gewoon af?” Ik hoor het de lezers al zeggen, en geloof me ik probeer alles om gefocust bezig te blijven maar helaas pakt de werkelijkheid vaak anders uit. Een paar overpeinzingen later realiseer ik me dat het komt omdat je thuis altijd wel iets ziet dat je ‘nog even moet doen’. Stofzuigen, afwassen, even op de bank zitten met een boek. Een dag heeft maar een beperkt aantal uren en voor je het weet zijn ze om. In een al eerdere wanhopige poging om eens wat werk gedaan te krijgen thuis, heb ik tips opgezocht om je te helpen focussen. Wat mij opviel, was dat de enige tip die ik er niet tussen zag zitten het zoeken van een andere werkplek was. En die bestaan er: de zogenaamde flexwerkplekken.

Flexplek
Ik weet niet wat ik bij het woord ‘flexplek’ moet voorstellen, heb er van iedereen andere verhalen over gehoord en ben zoekende naar de plek voor mij. Research online toonde me dat er verschillende zijn in Amsterdam, al dan niet in of rond een café of een bibliotheek.

Het is vlak voor lunchtijd als ik De Werkplaats binnenstap, de flexplek gekoppeld aan het Volkshotel in Amsterdam. Ik heb net een sollicitatie-gesprek achter de rug en moet later vandaag opnieuw in de stad zijn. Mijn besluit is om hier vandaag te gaan werken, om op zijn minst twee korte verhalen voor een ander project af te krijgen. De deadline is nog lang niet, en toch voel ik die al in mijn nek hijgen. Gefascineerd zit ik een beetje om me heen te kijken, misschien nog wel meer afgeleid dan ik thuis zou zijn, nieuwsgieriger in ieder geval. Is dit hoe alle flexplekken eruit zien? Hoe iedereen daar werkt? Waarom zouden mensen hier voor hun plezier gaan zitten werken?

Hel
Flexplekken, het is de nieuwste trend binnen kantoren maar sinds enige tijd ook erbuiten. Een plek waar je kunt werken zonder gekoppeld te zijn aan een kantoor of aan een vast bureau. De één vindt het een hel, verlangt naar dat vaste plekje, een ander heeft niets te klagen en krijgt er de meest briljante ideeën. Na een middag op een openbare flexplek snap ik de instelling van beide kanten, maar zal ik toch moeten concluderen dat ik er aanzienlijk meer heb gedaan dan ik thuis zou hebben gedaan. Je gaat thuis toch net iets makkelijk onbeschaamd zitten binge watchen op Netflix dan op een plek waar je het idee hebt dat de halve stad over je schouder mee kan kijken naar je scherm. Facebook openen voelt bijna als iets strafbaars, en om de vijf minuten weglopen om een kwartier lang na te denken wat je op je broodje gaat smeren zit er ook niet op. Alle bordjes geven immers aan dat verlies van eigendommen je eigen schuld is. En zo neem je de helft van de verlammende afleiding al weg. Het enige nadeel is dat de internetverbinding niet stabiel, of sterk genoeg is voor een radiozender.

Zoektocht
Gefascineerd door dit concept, dat mij zo erg helpt om voor de eerste keer in een week iets gedaan te krijgen, zit ik binnen no time te researchen, te schrijven, te krabbelen. Hoewel ik hier kwam om te werken, is een nieuwe rubriek geboren. Na In de Boekwinkel, en Op de Filmset heb ik voor 2018 een nieuwe dergelijke invalshoek nodig. Het fenomeen flexplek is groeiende, en in Amsterdam is de vraag ernaar groot. Wie weet wat er op dergelijke plekken gebeurd, wat zich er afspeelt. Dus, vanaf januari 2018 zal op deze website de rubriek: Op de Flexplek