Category: Op de filmset (page 1 of 6)

“Geachte gast…”

Het klinkt net zo vredig als ik me voel. Golfbaan Naardebos ligt glooiend voor mijn neus. Een witte vlag beweegt wat loom in de wind. Het is hier uitgestorven. Golfers zijn er niet en de verdere menselijke activiteit beperkt zich tot het parkeerterrein. Een vogel zingt een liedje, ergens hoog in een boom. Het is niet zonnig, het regent niet, de wind is zwak. Alles rust, zo lijkt het. Een moment om even na te denken, of juist niet.

Ik kies, zeer bewust, voor niet. Doelloos kijk ik wat om me heen, alles rustig in me opnemend. Een insect dat over een blad loopt, een ekster in het gras, een tekstje op het raam van het golfkarretje.

“Hidde voor Linda!” Tot zover de rust, het werk roept weer. Zonder enig geluid komt de golfkar weer tot leven, zoeft hij over het gras. De cavalerie is weer onderweg.

Voetstappen in het bos

Rook hangt tussen de bomen, bemoeilijkt het zicht en maakt kelen droog en rauw. Mannen in zwarte pakken struinen erdoorheen, hun ogen tranend, hun zoeklichten verblindend in de witte mist. De doffe, zwarte geweren laten je haast denken dat je in een oorlogssituatie belandt bent, of dat er op zijn minst een levensgevaarlijke moordenaar rond sluipt.

Geruisloos sluipen ze verder, zoekend naar hun doel. Het beest dat hen niet mag horen. Loert het in de schaduwen? Of is het al gevlucht?

Een plotseling geluid. Geschreeuw. Gespartel. Een val!!

“En… CUT!”

Camera, geluid… Acteurs!

Zelfs als ze in hun pyjama zitten, is het fascinerend om acteurs te zien oefenen. In slechts enkele seconden veranderen ze in hele andere personen, mensen, wezens. Ze worden een rol, stappen in een ander leven dat dan ineens “van hen” is, plotseling zijn ze precies degenen die ze moeten zijn. Voor een buitenstaander voelt het haast vreemd, alsof je naar een schizofreen persoon kijkt die in luttele minuten tussen verschillende persoonlijkheden wisselt. Tenminste, zo stel ik me dat dan voor.
Maar waar ik dat voornamelijk eng, want onvoorspelbaar, zou vinden is dit iets dat energie uitstraalt. Wanneer je ze in kostuum ziet en hoort oefenen heeft het een dynamiek, iets elektrisch dat nergens mee te vergelijken is. Dan worden ze iemand anders, in een wereld die niet met hem mee verandert. En toch eigenen ze zich de wereld toe, dwingen die om aan te passen. Tot ze de set oplopen is de wereld nog van de ander, vanaf daar is hij van hen.

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!