Category: Op de filmset (page 1 of 5)

Camera, geluid… Acteurs!

Zelfs als ze in hun pyjama zitten, is het fascinerend om acteurs te zien oefenen. In slechts enkele seconden veranderen ze in hele andere personen, mensen, wezens. Ze worden een rol, stappen in een ander leven dat dan ineens “van hen” is, plotseling zijn ze precies degenen die ze moeten zijn. Voor een buitenstaander voelt het haast vreemd, alsof je naar een schizofreen persoon kijkt die in luttele minuten tussen verschillende persoonlijkheden wisselt. Tenminste, zo stel ik me dat dan voor.
Maar waar ik dat voornamelijk eng, want onvoorspelbaar, zou vinden is dit iets dat energie uitstraalt. Wanneer je ze in kostuum ziet en hoort oefenen heeft het een dynamiek, iets elektrisch dat nergens mee te vergelijken is. Dan worden ze iemand anders, in een wereld die niet met hem mee verandert. En toch eigenen ze zich de wereld toe, dwingen die om aan te passen. Tot ze de set oplopen is de wereld nog van de ander, vanaf daar is hij van hen.

De vroege vogel

6 uur ‘s ochtends, Amsterdam.
We hebben de duiven de bomen in zien gaan voor de nacht, nu zien we ze weer op de straten neerstrijken. Opgeladen, klaar voor een dag vol scharrelen en koeren. Ze lijken wat verward door alle commotie op straat, normaal is dit hun domein, zo in het ochtendgloren. Normaal is er geen kip op straat op dit uur, laat staan mensen. De kruisingen zou nog verlaten moeten zijn, de stoplichten branden voor niemand. Een incidentele vroege vogel pakt de fiets naar het station, maar hij is eenzaam en alleen. Tot hij de hoek omdraait en in tientallen vermoeide gezichten kijkt, bleke gezichten die van koppen hete koffie slurpen.

Het geluid van de stad is volledig anders als de zon net op is. Het openbaar vervoer rijdt nog niet, de nachtbrakers zijn net op bed en de dagwezens nog niet eruit. Het enige wat je hoort zijn de vogels, vogels en chagrijnige filmmakers die hun laatste spullen inpakken. De duiven kijken tevreden toe terwijl ze wegrijden.

Het is ochtend, de stad is weer van hen.

Camera, geluid… Wrap!

Camera, geluid en… nog veel meer!

“Oké guys. It’s a wrap!” Door de porto klinkt het blikkerig, maar de betekenis van dat woord zindert meteen over de set. ‘Hoe laat wrappen we?’, It’s a wrap, ‘we zijn gewrapt’, wrap-party, wrap, wrap, wrap.

“Wat is de wrap-hap?” Nou, wraps. Als je het zo vaak hoort en schrijft, is het een belachelijk woord maar met de betekenis ervan mag niet gesold worden op een filmset. Het betekent het einde van de dag, het moment dat je een biertje mag openen (drank op de set is niet toegestaan tijdens het werk), dat je je nog even vol mag proppen met een snack en dat je dan eindelijk naar huis mag.

Een wrap doet na een lange dag dus denken aan meerdere dingen. Ten eerste is er de wrap als in het hapje, een heerlijke snelle snack die je genoeg vult maar niet zo slaperig maakt dat je achter het stuur in slaap valt (geen onnodige luxe als je nog een uur moet rijden na ruim 10 uur op je benen staan). Als tweede is er het einde van de dag: “It’s a wrap!”. Maar voor mij is er nog een derde associatie. Dat komt omdat ik af en toe nog oppas, en mijn vaste oppas-kindje het ontzettend leuk vind als ik haar als een burrito in pak. Of ook wel als een wrap. Heerlijk warm ingepakt in de dekens, kussen onder je hoofd, lichten uit, en knock-out. Dat warme, omhelsde gevoel is precies wat ik kan gebruiken na een lange dag, en al helemaal na een lange klus. Dus is het tijd om knock-out te gaan. Dank u wel voor het lezen van onze avonturen op de set!

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!