Category: In de boekwinkel (page 1 of 17)

En toen vielen de wetenschapsboeken aan…

“Ik geloof echt niet dat de aarde plat is hoor, echt niet. Maar er zitten best een paar goede punten in die theorie.” Het is deze zin die me als eerste ten oren te komt, misschien omdat het een zin is die je toch niet dagelijks hoort. De man gaat verder met zijn verhaal. Iets met straling van de zon, buigingen van sterren die langs de aarde schieten, en meer. Ik volg dit verhaal half, niet zozeer omdat ik de andere helft niet precies begrijp maar vooral omdat hij verder gaat met het verdedigen van de Flat Earth Theory terwijl hij naast een hele plank boeken over sterrenkunde staat. En dat op het Weekend van de Wetenschap!

Continue reading

Boeken, schrijvers en talen

“Goedendag, ik wil graag dat boek van Joel Dicker.” Dat is een schrijver die ik al even niet gehoord heb. Toch weet ik hem nog exact te vinden. Het was de eerste schrijver en het eerste boek waarmee ik te maken had toen ik stage liep bij De Bezige Bij. “De eerste of de tweede?” vraag ik nog, hij antwoord de eerste. Niet veel later verschijnt De waarheid over de zaak Harry Quebert op de toonbank, de klant kijkt ernaar alsof het een hoop vuilnis is en dan naar mij alsof ik iets zeer beledigends heb gezegd. “Ik wil de originele taal.” De toon herkent elke boekverkoper. Er zijn klanten die erop prat gaan alleen boeken in de originele taal te lezen (met extreme uitzondering als ze de originele taal niet machtig zijn). “Het spijt me meneer, ik heb deze titel niet in het Frans.”

“Het is geschreven in het Engels hoor.” Ik val stil. Echt stil. Oprecht stil. Even weet ik niet wat ik moet zeggen. “Eh… Nee, de originele taal is Engels.” Ik sla de cover van het boek om en wijs op de originele titel, La verite sur l’affaire Harry Quebert door Joël Dicker. De man kijkt er niet naar, zijn beledigde blik blijft op mij hangen. “De originele taal is Engels, de auteur komt uit Amerika.” Dat is niet waar en dat weet ik zeker want ik kon lastig een gesprek voeren met meneer Dicker toen hij langskwam bij zijn Nederlandse uitgeverij. Ik spreek namelijk geen Frans en zijn Engels is niet al te goed. “Meneer, hij is Frans.” “Hij is Engels, dat hoor je toch aan zijn naam? Joel Dicker.” Jowel Dikker, zo spreekt de klant de naam uit terwijl ik probeer mijn geduld te bewaren. En dat lukt eigenlijk niet. “Meneer, zijn naam is Joël Dicker en hij is een Franse Zwitser. Toen ik hem heb ontmoet heb ik moeten communiceren via een tolk en ik spreek vloeiend Engels.” De man valt stil, staart me nu verbaasd aan. Hoe kan ik, als werknemer van een boekwinkel, een auteur hebben ontmoet?
“Weet u dat zeker?” Ik gooi het boek nog net niet naar zijn hoofd, maar reken het wel af. Want hij spreekt geen Frans.

Twee weken later staat hij weer voor mijn neus, dit keer voor de nieuwste van Murakami. “Ik wil het in de originele taal,” zegt hij dit keer voor ik achter de toonbank vandaan kan komen. Ik trek een wenkbrauw op. Hij sprak geen Frans, maar wil wel Murakami in de originele taal? “Hoe goed is uw Japans?” Niet dat we Japanstalige boeken verkopen, maar dan nog. Zijn gezicht wordt weer zo veroordelend als vorige keer. “Hij schrijft in het Engels hoor.” Ik sla nog net niet mijn hoofd tegen de toonbank dit keer.

Influencers, of zo iets

“Als je meer zakgeld wil is het misschien tijd dat je een baantje gaat zoeken.” De toon van de vader is streng, ook al kijkt hij nauwelijks op van zijn telefoon. Het meisje dat voor hem uit gestoven is kijkt verbaasd om. “Maar ik heb een baan.” Een baan nog wel. Iets fulltime dat een salaris verdiend, zo laat ze het klinken. Het feit dat het kind ongeveer 16 jaar oud moet zijn wil zeggen dat ze nog op school zit. Nu kijkt de vader wel op, de verbazing op zijn gezicht is duidelijk te zien. “Hoe bedoel je? Wat dan?” Als je vader niet weet dat je een baantje hebt dan heb je het wel heel goed verborgen gehouden, denk ik.

Continue reading

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!