Category: In de boekwinkel (page 1 of 16)

Boeken, schrijvers en talen

“Goedendag, ik wil graag dat boek van Joel Dicker.” Dat is een schrijver die ik al even niet gehoord heb. Toch weet ik hem nog exact te vinden. Het was de eerste schrijver en het eerste boek waarmee ik te maken had toen ik stage liep bij De Bezige Bij. “De eerste of de tweede?” vraag ik nog, hij antwoord de eerste. Niet veel later verschijnt De waarheid over de zaak Harry Quebert op de toonbank, de klant kijkt ernaar alsof het een hoop vuilnis is en dan naar mij alsof ik iets zeer beledigends heb gezegd. “Ik wil de originele taal.” De toon herkent elke boekverkoper. Er zijn klanten die erop prat gaan alleen boeken in de originele taal te lezen (met extreme uitzondering als ze de originele taal niet machtig zijn). “Het spijt me meneer, ik heb deze titel niet in het Frans.”

“Het is geschreven in het Engels hoor.” Ik val stil. Echt stil. Oprecht stil. Even weet ik niet wat ik moet zeggen. “Eh… Nee, de originele taal is Engels.” Ik sla de cover van het boek om en wijs op de originele titel, La verite sur l’affaire Harry Quebert door Joël Dicker. De man kijkt er niet naar, zijn beledigde blik blijft op mij hangen. “De originele taal is Engels, de auteur komt uit Amerika.” Dat is niet waar en dat weet ik zeker want ik kon lastig een gesprek voeren met meneer Dicker toen hij langskwam bij zijn Nederlandse uitgeverij. Ik spreek namelijk geen Frans en zijn Engels is niet al te goed. “Meneer, hij is Frans.” “Hij is Engels, dat hoor je toch aan zijn naam? Joel Dicker.” Jowel Dikker, zo spreekt de klant de naam uit terwijl ik probeer mijn geduld te bewaren. En dat lukt eigenlijk niet. “Meneer, zijn naam is Joël Dicker en hij is een Franse Zwitser. Toen ik hem heb ontmoet heb ik moeten communiceren via een tolk en ik spreek vloeiend Engels.” De man valt stil, staart me nu verbaasd aan. Hoe kan ik, als werknemer van een boekwinkel, een auteur hebben ontmoet?
“Weet u dat zeker?” Ik gooi het boek nog net niet naar zijn hoofd, maar reken het wel af. Want hij spreekt geen Frans.

Twee weken later staat hij weer voor mijn neus, dit keer voor de nieuwste van Murakami. “Ik wil het in de originele taal,” zegt hij dit keer voor ik achter de toonbank vandaan kan komen. Ik trek een wenkbrauw op. Hij sprak geen Frans, maar wil wel Murakami in de originele taal? “Hoe goed is uw Japans?” Niet dat we Japanstalige boeken verkopen, maar dan nog. Zijn gezicht wordt weer zo veroordelend als vorige keer. “Hij schrijft in het Engels hoor.” Ik sla nog net niet mijn hoofd tegen de toonbank dit keer.

Influencers, of zo iets

“Als je meer zakgeld wil is het misschien tijd dat je een baantje gaat zoeken.” De toon van de vader is streng, ook al kijkt hij nauwelijks op van zijn telefoon. Het meisje dat voor hem uit gestoven is kijkt verbaasd om. “Maar ik heb een baan.” Een baan nog wel. Iets fulltime dat een salaris verdiend, zo laat ze het klinken. Het feit dat het kind ongeveer 16 jaar oud moet zijn wil zeggen dat ze nog op school zit. Nu kijkt de vader wel op, de verbazing op zijn gezicht is duidelijk te zien. “Hoe bedoel je? Wat dan?” Als je vader niet weet dat je een baantje hebt dan heb je het wel heel goed verborgen gehouden, denk ik.

Continue reading

De vaste boekenprijs

“20 euro?! Dat is echt belachelijk!” Goed, het boek dat de klant in handen houdt is inderdaad niet dik. Het is ook geen hoogstaande literatuur. Maar de blik die ze op mij werpt is ook niet terecht, ik heb die prijs immers niet verzonnen. In Nederland zijn boekverkopers wettelijk gebonden aan een vaste boekenprijs, dat is de reden dat veel kleine boekwinkels nog bestaan.

De boekenprijs is per wet vastgelegd in Nederland, en iedere boekhandel dient zich eraan te houden. Er zijn echter mensen die het daar niet mee eens zijn. Bijna elk jaar laait de discussie over de `vaste boekenprijs` weer op, met meestal een grote keten of een marketing-bureau dat pleit voor de afschaf ervan. Echter, hij blijft elke keer weer bestaan en wij als kleine boekhandel zijn daar altijd weer dankbaar voor. Want als we het simpelweg bekijken kunnen wij niet gaan concurreren met de prijs. Bol.com kan, en doet dat van tijd tot tijd. Bruna en AKO kunnen dat en krijgen er soms de mogelijkheid toe met zomeraanbiedingen. Wij, de kleine Zwart op Wit, kunnen dat NIET. Sterker nog, als we door de afschaf van de wet zouden worden gedwongen erin mee te doen, dan zal het lachen ons spoedig vergaan.

Toch zijn er klanten die dit niet altijd begrijpen. Het zijn mensen die al hun relatiegeschenken hier kopen, twintig boeken of meer, en die dan vragen hoeveel korting ze van ons krijgen omdat ze “zo’n grote aankoop in een keer doen”. Wanneer wij proberen uit te leggen dat we dat eigenlijk niet doen zijn ze beledigd. Het kan ze niet schelen dat zelfstandige boekhandels het al lastig genoeg hebben, en dat alle korting van de marge die wij mogen houden afgaat. En dat wij een boete kunnen krijgen van €4.500 kunnen krijgen mochten we betrapt worden op het geven van dergelijke kortingen, interesseert hen al net zo min. De klant is immers koning.

Goed, de klant is misschien koning, maar een goede koning weet wanneer hij/zij wel of niet om offers moet vragen. Als medewerker, en liefhebber van de kleine zelfstandige boekhandel vraag ik dan ook: zie uw uitgave niet alleen als een handeling om de boekenbranche in leven te houden. Zie het ook als een investering in ons, in onze tijd, moeite, en expertise. De medewerkers van Zwart op Wit Boekhandel doen, zoals al onze vaste klanten weten, eindeloos hun best om up to date te zijn en op maat gesneden advies te kunnen geven. Dat kunnen we omdat de vaste boekenprijs ons de ruimte geeft om met boeken bezig te zijn, om ze te lezen. In plaats van enkel te knokken met de grote aanbieders, en zo veel mogelijk te verkopen. Dus respecteer de vaste boekenprijs, respecteer uw boekverkoper, en dan helpen wij u met veel liefde de herfst weer door.

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!