Category: Linda Doet (ook nog eens wat) (page 1 of 17)

Camera, geluid… Wrap!

Camera, geluid en… nog veel meer!

“Oké guys. It’s a wrap!” Door de porto klinkt het blikkerig, maar de betekenis van dat woord zindert meteen over de set. ‘Hoe laat wrappen we?’, It’s a wrap, ‘we zijn gewrapt’, wrap-party, wrap, wrap, wrap.

“Wat is de wrap-hap?” Nou, wraps. Als je het zo vaak hoort en schrijft, is het een belachelijk woord maar met de betekenis ervan mag niet gesold worden op een filmset. Het betekent het einde van de dag, het moment dat je een biertje mag openen (drank op de set is niet toegestaan tijdens het werk), dat je je nog even vol mag proppen met een snack en dat je dan eindelijk naar huis mag.

Een wrap doet na een lange dag dus denken aan meerdere dingen. Ten eerste is er de wrap als in het hapje, een heerlijke snelle snack die je genoeg vult maar niet zo slaperig maakt dat je achter het stuur in slaap valt (geen onnodige luxe als je nog een uur moet rijden na ruim 10 uur op je benen staan). Als tweede is er het einde van de dag: “It’s a wrap!”. Maar voor mij is er nog een derde associatie. Dat komt omdat ik af en toe nog oppas, en mijn vaste oppas-kindje het ontzettend leuk vind als ik haar als een burrito in pak. Of ook wel als een wrap. Heerlijk warm ingepakt in de dekens, kussen onder je hoofd, lichten uit, en knock-out. Dat warme, omhelsde gevoel is precies wat ik kan gebruiken na een lange dag, en al helemaal na een lange klus. Dus is het tijd om knock-out te gaan. Dank u wel voor het lezen van onze avonturen op de set!

Camera, geluid… Steigers!

Camera, geluid, en… nog veel meer!

“We hebben productiehandjes nodig beneden!” De blaffende toon over de porto zorgt dat ik even mijn wenkbrauwen frons. Wat is er toch mis met het gewoon even aardig vragen? Ik pak de porto. “Waarvoor als ik vragen mag?” Ik wil weten waar ik productieassistenten heen stuur voor ze op pad gaan, anders ben ik straks iedereen kwijt zonder te weten wat er eigenlijk gebeurd. “Het is gewoon nodig.” Nou… lekker duidelijk weer. Met een zucht stuur ik iemand naar beneden en wend mezelf weer tot de planning die ik maar niet rond lijk te krijgen. Lege vakken grijnzen me duivels toe in mijn Excel-bestand.

Als ik weer op de klok kijk zie ik dat we twee uur verder zijn, van de PA is geen enkel spoor terwijl ik ook nog zat dingen te doen heb voor hem. Nu toch wel verbaasd, en met een enorme behoefte aan koffie, ga ik zelf naar beneden. Wat is daar in vredesnaam aan de hand?
Wat ik aantref maakt me ronduit kwaad. De PA staat in zijn eentje een steiger te ontmantelen, iets waarvoor hij geen enkele training heeft gehad en dat je sowieso nooit alleen moet doen. “Waar is het lichtteam?” vraag ik geïrriteerd, hij haalt zijn schouders op.

Het is niet de eerste keer dat ons dit overkomt. Steigers zijn vervelend, groot, staan vaak in de weg maar ze zijn ook onmisbaar op een filmset voor licht en ook vaak voor camera. Soms krijg ik op een dag wel vijf keer het verzoek om productieassistenten te laten helpen met het op en af bouwen van de steigers. Maar de PA’s hebben hier meestal geen enkele training in en steigers zijn ingewikkeld en kunnen snel beschadigd raken. Als ik aan het einde van de dag ook nog een woedende snauw krijg omdat ik één keer heb geweigerd PA’s te sturen (ze hadden echt andere dingen te doen) ben ik het zat. Ik stap op de ploeg belichters af.
“Jongens, waarom krijg ik al de hele dag gezeik over die steigers te horen?” Schaapachtig grijnzen ze naar me.
“Nou ja, het is ons een beetje onduidelijk wat jullie precies doen op kantoor dus we dachten dat jullie jezelf wel even nuttig konden maken.” Ik ontplof nog net niet bij dit ongelofelijk stomme antwoord. “Weet je joh, kom jij eens een dag al mijn werk op kantoor doen, dan weet je precies waarom ik echt wel wat beters te doen heb!” snauw ik nog, waarna ik woest naar mijn auto stamp. Steigers en ik zijn al geen vriendjes, maar dit is echt de druppel.

De vaste boekenprijs

“20 euro?! Dat is echt belachelijk!” Goed, het boek dat de klant in handen houdt is inderdaad niet dik. Het is ook geen hoogstaande literatuur. Maar de blik die ze op mij werpt is ook niet terecht, ik heb die prijs immers niet verzonnen. In Nederland zijn boekverkopers wettelijk gebonden aan een vaste boekenprijs, dat is de reden dat veel kleine boekwinkels nog bestaan.

De boekenprijs is per wet vastgelegd in Nederland, en iedere boekhandel dient zich eraan te houden. Er zijn echter mensen die het daar niet mee eens zijn. Bijna elk jaar laait de discussie over de `vaste boekenprijs` weer op, met meestal een grote keten of een marketing-bureau dat pleit voor de afschaf ervan. Echter, hij blijft elke keer weer bestaan en wij als kleine boekhandel zijn daar altijd weer dankbaar voor. Want als we het simpelweg bekijken kunnen wij niet gaan concurreren met de prijs. Bol.com kan, en doet dat van tijd tot tijd. Bruna en AKO kunnen dat en krijgen er soms de mogelijkheid toe met zomeraanbiedingen. Wij, de kleine Zwart op Wit, kunnen dat NIET. Sterker nog, als we door de afschaf van de wet zouden worden gedwongen erin mee te doen, dan zal het lachen ons spoedig vergaan.

Toch zijn er klanten die dit niet altijd begrijpen. Het zijn mensen die al hun relatiegeschenken hier kopen, twintig boeken of meer, en die dan vragen hoeveel korting ze van ons krijgen omdat ze “zo’n grote aankoop in een keer doen”. Wanneer wij proberen uit te leggen dat we dat eigenlijk niet doen zijn ze beledigd. Het kan ze niet schelen dat zelfstandige boekhandels het al lastig genoeg hebben, en dat alle korting van de marge die wij mogen houden afgaat. En dat wij een boete kunnen krijgen van €4.500 kunnen krijgen mochten we betrapt worden op het geven van dergelijke kortingen, interesseert hen al net zo min. De klant is immers koning.

Goed, de klant is misschien koning, maar een goede koning weet wanneer hij/zij wel of niet om offers moet vragen. Als medewerker, en liefhebber van de kleine zelfstandige boekhandel vraag ik dan ook: zie uw uitgave niet alleen als een handeling om de boekenbranche in leven te houden. Zie het ook als een investering in ons, in onze tijd, moeite, en expertise. De medewerkers van Zwart op Wit Boekhandel doen, zoals al onze vaste klanten weten, eindeloos hun best om up to date te zijn en op maat gesneden advies te kunnen geven. Dat kunnen we omdat de vaste boekenprijs ons de ruimte geeft om met boeken bezig te zijn, om ze te lezen. In plaats van enkel te knokken met de grote aanbieders, en zo veel mogelijk te verkopen. Dus respecteer de vaste boekenprijs, respecteer uw boekverkoper, en dan helpen wij u met veel liefde de herfst weer door.

Camera, geluid… Feestje!

Camera, geluid, en… nog veel meer!

“Dus wanneer is de volgende?” De pijnlijke gezichten worden nog getrokken als een crewgenoot overenthousiast binnen komt stampen. De katers zijn enorm, het kantoor ijzig stil, en het gemaal van het koffiezetapparaat is een marteling en tegelijk een verademing.

Film is hard werken, lange dagen, veel problemen oplossen. Maar tussendoor zijn er de feestjes. De kick off, de over de hill, de wrap, en tussendoor gewoon omdat het kan. Zeker als een crew in het buitenland zit, met familie ver weg, en ze dus op elkaar zijn aangewezen. Mojito’s, gin&tonics, bier, wijn, het gaat er allemaal doorheen. En ‘s avonds een vent, ‘s ochtends een vent is het dan. Maar ooh, wat heeft je hoofd soms spijt van dat laatste glas de volgende dag.

De blikken die de overenthousiaste collega toegeworpen krijgt, zijn dan ook alles behalve vriendelijk. De enige keuze die je op dit moment nog hebt op kantoor, zijn zwijgen of opdonderen. Wat het waard was de vorige dag, is nu een bron van spijt en lijden. Alsof we allemaal even hebben willen bewijzen dat we echt nog wel gezellig kunnen zijn, naast de harde en botte toon op de set. Dat we allemaal ook gewoon even ‘maar mensen’ waren, die op zoek waren naar gezelligheid en plezier. Onze avond-zelfs negeerden het goede advies van de dag-zelfs, gooiden alle grenzen overboord en wilden niets weten van verantwoordelijkheid of de nog af te leggen hoeveelheid draaidagen. We wilden gewoon even niet meer moe en alleen zijn. Was dat het offer niet waard?

De flexplek-zoektocht

Een ietwat blikken geluid schalt door de kamer, de radio staat aan en hij staat hard. De wasmachine staat beneden te draaien. Buiten slaat de regen tegen de ramen. Netflix flikkert op het scherm van mijn laptop. Kortom: hoe hard ik het ook probeer, werken lukt vandaag weer niet.

Afleiding, het is overal en het is meedogenloos. Soms kun je twee dingen combineren, zoals luisteren naar de radio en schrijven, maar een Franstalige serie kijken terwijl je iets anders doet gaat lastig als je geen vloeiend Frans spreekt en de ondertitels nodig hebt.

“Dan sluit je Netflix toch gewoon af?” Ik hoor het de lezers al zeggen, en geloof me ik probeer alles om gefocust bezig te blijven maar helaas pakt de werkelijkheid vaak anders uit. Een paar overpeinzingen later realiseer ik me dat het komt omdat je thuis altijd wel iets ziet dat je ‘nog even moet doen’. Stofzuigen, afwassen, even op de bank zitten met een boek. Een dag heeft maar een beperkt aantal uren en voor je het weet zijn ze om. In een al eerdere wanhopige poging om eens wat werk gedaan te krijgen thuis, heb ik tips opgezocht om je te helpen focussen. Wat mij opviel, was dat de enige tip die ik er niet tussen zag zitten het zoeken van een andere werkplek was. En die bestaan er: de zogenaamde flexwerkplekken.

Flexplek
Ik weet niet wat ik bij het woord ‘flexplek’ moet voorstellen, heb er van iedereen andere verhalen over gehoord en ben zoekende naar de plek voor mij. Research online toonde me dat er verschillende zijn in Amsterdam, al dan niet in of rond een café of een bibliotheek.

Het is vlak voor lunchtijd als ik De Werkplaats binnenstap, de flexplek gekoppeld aan het Volkshotel in Amsterdam. Ik heb net een sollicitatie-gesprek achter de rug en moet later vandaag opnieuw in de stad zijn. Mijn besluit is om hier vandaag te gaan werken, om op zijn minst twee korte verhalen voor een ander project af te krijgen. De deadline is nog lang niet, en toch voel ik die al in mijn nek hijgen. Gefascineerd zit ik een beetje om me heen te kijken, misschien nog wel meer afgeleid dan ik thuis zou zijn, nieuwsgieriger in ieder geval. Is dit hoe alle flexplekken eruit zien? Hoe iedereen daar werkt? Waarom zouden mensen hier voor hun plezier gaan zitten werken?

Hel
Flexplekken, het is de nieuwste trend binnen kantoren maar sinds enige tijd ook erbuiten. Een plek waar je kunt werken zonder gekoppeld te zijn aan een kantoor of aan een vast bureau. De één vindt het een hel, verlangt naar dat vaste plekje, een ander heeft niets te klagen en krijgt er de meest briljante ideeën. Na een middag op een openbare flexplek snap ik de instelling van beide kanten, maar zal ik toch moeten concluderen dat ik er aanzienlijk meer heb gedaan dan ik thuis zou hebben gedaan. Je gaat thuis toch net iets makkelijk onbeschaamd zitten binge watchen op Netflix dan op een plek waar je het idee hebt dat de halve stad over je schouder mee kan kijken naar je scherm. Facebook openen voelt bijna als iets strafbaars, en om de vijf minuten weglopen om een kwartier lang na te denken wat je op je broodje gaat smeren zit er ook niet op. Alle bordjes geven immers aan dat verlies van eigendommen je eigen schuld is. En zo neem je de helft van de verlammende afleiding al weg. Het enige nadeel is dat de internetverbinding niet stabiel, of sterk genoeg is voor een radiozender.

Zoektocht
Gefascineerd door dit concept, dat mij zo erg helpt om voor de eerste keer in een week iets gedaan te krijgen, zit ik binnen no time te researchen, te schrijven, te krabbelen. Hoewel ik hier kwam om te werken, is een nieuwe rubriek geboren. Na In de Boekwinkel, en Op de Filmset heb ik voor 2018 een nieuwe dergelijke invalshoek nodig. Het fenomeen flexplek is groeiende, en in Amsterdam is de vraag ernaar groot. Wie weet wat er op dergelijke plekken gebeurd, wat zich er afspeelt. Dus, vanaf januari 2018 zal op deze website de rubriek: Op de Flexplek

Older posts

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!