Author: Linda (page 2 of 232)

5.3: Hoe een telefoontje alles veranderde 

Als je er goed over nadacht was het misschien vreemd dat de hoofdverantwoordelijke voor alle kopij niet aanwezig was bij de sollicitatiegesprekken, terwijl zij wel de eerste selectie uit de brieven maakte. Maar dat was uiteindelijk Lisa’s eigen schuld. Er zaten simpelweg te weinig uren in een werkdag om overal bij aanwezig te zijn, en ze had die verantwoordelijkheid al vrij snel na haar laatste promotie aan Marjolein overgedragen. Meer dan eens had ze daar spijt van gehad, de makke schaapjes die Marjolein geneigd was aan te nemen haalden het niet bij het niveau dat Lisa van hen eiste op de redactievloer. Ze had pit nodig, eigen ideeën, een drang om het onderste uit de kan te halen, en vooral een neus voor insteken. Marjolein’s laatste aanwinst, een beer van een vent die meer geschikt leek voor een baan als fotomodel van voor de rol van journalist, bezorgde haar meer dan eens de neiging een goed boek naar zijn hoofd te gooien. Als ze er niet van overtuigd was dat het zonde was van de kaft, die ze zou ruïneren op het bord voor zijn kop, had ze dat mogelijk al eens gedaan. Lucas was vast een hele aardige gozer, maar het enige waar hij goed voor leek te zijn was het versieren van de stagiaires en om Marjolein’s ego op te poetsen. Voor kopij had je niets aan hem. Nu had ze geen enkel bewijs dat Dylan anders zou zijn, en voor de helft van de andere sollicitanten had Lisa ook maar weinig hoop, maar niemand zou haar kunnen verwijten dat ze niet bereid was om een risico te nemen. Toch zou het nog de hele dag duren voor Marjolein weer haar kantoor in liep, met een lijst die zodanig ingekort was dat het wel heel rigoureus te noemen was. Lisa keek niet direct op van haar computer, een vijftal minuten ging ze door met typen terwijl de adjunct-hoofdredacteur ongeduldig stond te wachten in de deuropening. Dit was hoe Lisa werkte. Ze was misschien in vele dingen het tegenovergestelde van Arthur maar als één van hen eindelijk in een verhaal zat was het lastig om hen eruit te krijgen voor de passage was afgeschreven.
“Marjolein, kan ik je ergens mee helpen?” klonk het dan ook iets kribbiger dan de bedoeling was. Het was geen gedrag dat Lisa graag liet zien, het kritische gedachtepatroon dat ze had over Lucas en het veroordelende over Marjolein. Ze waren collega’s, gingen zo nu en dan wel eens wat drinken of zelfs dansen. Lisa zag Marjolein toch ergens wel als een vriendin met wie ze dingen tot op bepaalde mate kon delen. Maar rond deadline-tijd was ook zij niet de vriendelijkste en had ze al helemaal geen tijd voor onzin. Dat Marjolein soms dingen tot op het allerlaatste, het allerkleinste, en vooral het aller-onbenulligste detail wilde bespreken schoot dan het verkeerde keelgat in en de redactiechef had geen moeite met dat te laten merken. De adjunct fronste gepikeerd haar wenkbrauwen.
“We hebben een selectie gemaakt,” deelde ze kortaf mee. “Ze komen overmorgen voor een tweede gesprek. Arthur wil je erbij hebben.”
Dat verklaarde dat slechte humeur, dacht Lisa zonder van haar computer op te kijken. Ze was alweer het volgende stuk van de tekst aan het componeren. Marjolein had er een hekel aan als ze dacht dat andermans mening meer werd gewaardeerd dan de hare.
“Ik zal kijken of ik het red,” zei Lisa. “Maar mijn prioriteit ligt bij het afkrijgen van de laatste stukken zodat we op tijd bij de drukker liggen.” Zou ze het ooit kunnen doorvoeren dat de deadline 24 uur verder naar voren geschoven zou worden, zodat ze niet elke keer in de stress schoten omdat ze het opnieuw op de minuut hadden gered? Waarschijnlijk was het een hopeloze missie, maar Lisa bleef elke keer kleine schietgebedjes doen of het deze maand dan misschien toch eindelijk eens zou lukken.
“Lisa, Arthur wil je erbij hebben. De eerste komt om 1 uur.”
“Wie is het?” Lisa was niet in staat tot lange gesprekken als ze eenmaal in the flow zat, en dit gesprek duurde haar al veel te lang.
“Die Dylan die jij hier hebt aangedragen.”
Dat wist haar aandacht te trekken. Lisa sloeg haar document op en keek op. “Ze is door de eerste ronde gekomen?”
Marjolein knikte en trok een map tevoorschijn. “Dit is haar portfolio,” zei ze terwijl ze de folder aan Lisa overhandigde. “Er zit niets in wat wij zouden publiceren, maar het is niet slecht. Jou kennende zal je wel dol zijn op zo’n ruwe diamant.” Even glommen de ogen van de vrouw, terwijl een lichte glimlach om haar lippen krulde. “Hoewel ik niet had verwacht dat je je liefje aan boord zou halen.” Als er iemand uitgesproken tegen nepotisme was, was het Lisa wel. Die dus ook wat gepikeerd keek bij de overduidelijke insinuatie.
“Ze is mijn liefje niet,” klonk er kortaf. “Na de kroeg hebben we nog één keer wat gegeten en dat was het. Puur voor karmapunten.” Je moest immers iets doen om geluk over jezelf af te roepen, een beetje zorgzaam zijn over iemand die het nodig had kon toch geen kwaad?
Marjolein hief defensief haar handen op. “Rustig maar, het was maar een geintje.”
Alsof niet elke grap een kern van waarheid had, dacht Lisa terwijl ze zich weer naar haar computer wendde. “Ik zal er zijn,” zei ze toe, simpelweg om van Marjolein af te zijn. Ze had wel iets anders te doen, de deadline hijgde in haar nek en als chef had ze het goede voorbeeld te geven.
“Je had me trouwens wel even mogen waarschuwen.”
Was ze nou nog niet weg? Lisa keek half op van haar computer, haar vingers gingen gewoon door met typen. “Waarschuwen waarvoor?”
“Die Dylan,” zei Marjolein terwijl ze een paar bladzijden lostrok uit een map. Meer rekeningen, vermoedde Lisa. “Ik dacht in de eerste instantie dat het een man was toen ik de naam zag.”
Een glimlach krulde om Lisa’s lippen bij de herinnering aan Dylan’s verhaal, dat ze had verteld tijdens het eten. Het was een rare avond geweest, een gezellige afspraak met een lichte date-vibe. De hamburgers waren verrassend goed geweest, de salade schijnbaar ook want Dylan had hem met smaak zitten eten. Lisa koos er zelf voor om te geloven dat dat was om de kwaliteit van het eten, en niet omdat zij de rekening had betaald.
“Maar als ik je altijd waarschuw, wanneer zorgen we dan dat je alert blijft?” Met een plagende blik in haar ogen keek ze haar collega direct in de ogen. Waarmee Marjolein rolde.
“Niet het moment voor grapjes,” herinnerde de adjunct haar. “Arthur’s hoofd ontploft serieus als we niet volgende week een nieuwe redacteur hebben. Hoe je de deadline dit keer redt is me een raadsel.” Dat was het Lisa eigenlijk ook. Een raadsel dat steeds verder in de knoop raakte. Zonder de rekeningen een tweede blik te gunnen krabbelde ze in hanenpoten haar naam eronder.

Discovering the universe might be as complicated as discovering yourself

One of the most important things you do during puberty is discovering yourself, mentally as well as physically. But everyone does it in their own way, and this is what Aristotle and Dante discover the secrets of the universe focuses on.

When I tell people I came out at the age of 25, most of them respond with” “Wow, that’s late!”. My own family responds to that mostly with: “The only person who didn’t realise was in that closet, was Linda herself.” It made me feel odd for a bit, like it wasn’t real if you didn’t struggle with the concept for many years or when you had some huge outing in your teenage years. I decided quite quickly that I wouldn’t listen to these reactions, that my life is my life and my journey is my journey. But still… And then I read Aristotle and Dante discover the secrets of the universe. And I finally felt like I had a story I could connect to.

Continue reading

5.2: Hoe een telefoontje alles veranderde 

“Dat meen je niet?” Verbijsterd staarde Lisa naar Dylan. “Zei hij dat echt?”
Dylan proestte bijna haar slok bier over de bar bij het zien van Lisa’s gezicht, knikte terwijl ze het vocht door haar keel naar haar maag wist te dwingen.
“Ik meen het wel. Ik liep naar binnen, stelde mezelf voor en het eerste wat hij zei was dat hij dacht dat ik een man was vanwege mijn naam. Dat hij me anders niet had aangenomen.” En de relatie tussen haar baas en haar was daarna nooit beter geworden. Bij nader inzien had Dylan op dat moment direct weg moeten lopen maar ze had het inkomen nodig en na alle andere afwijzingen had ze geen keuze gehad. Dus was ze op de bureaustoel gaan zitten en nu was ze alweer vijf jaar bezig om iets anders te vinden.

Continue reading

« Older posts Newer posts »

© 2019 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!