Author: Linda (page 1 of 107)

Where monters lurk

Photo credit: Franck_Michel via Foter.com / CC BY

“So, when did you say the attacks happened?” The officer looked at the old man, who looked at the uniform as if he was about to throw up. “At 10, like every other day.” The officer nodded, noted something in his small booklet. “Okay, and any idea who might be behind it?” The old man raised his cane, as if he was about to hit the officer. “I’ve told you already! I’ve told all of you! We all did!” He was practically screaming at this point, his face twisted with frustration, anger, and sorrow. The officer scoffed a little, trying to hold in a laugh. “Oh right, the monster tale. I’m sorry sir, we are official detectives and we do not hunt down old wives tales.” He closed his notebook and turned to his partner. “And this is why I hate being send here, these people are nuts.” The young man looked past his colleague, towards the old man who seemed so desperate. Jacob had heard of the tales surrounding his village, and of the stories that all the officers of the local police department had fled years ago. Every time something happened now, the national police was sent down here.
“If you hate it here so much, why are you always assigned when something happens?” Peering over the edge of his cup of coffee, Jacob eyed his partner. Mark was older, a lot older than he was, yet not old enough to be near retirement. Mark sighed, put down his espresso. “Listen kid, everything that happens here is either vandalism or murder. We don’t know why, we just know that the villagers always tell the same made-up story. Be careful around them, it’s how I lost my old partner.” Jacob looked confused. “I thought old McWree retired?” Mark scoffed again, his way of expressing humour that was humourless. “Retirement, yeah right. Charles was a good officer, a good detective. But he got dragged into this place by those folk. Started to believe their stories, and talk about them at the office. Clearly lost his marbles, they had no choice but to let him go. Before he became a danger to himself and to others.” He had not seen Charles McWree since, and now they assigned him with a complete rookie. Mark sighed. “Okay look kid, I want you to go back to that place tomorrow and see if anybody has some actual useful information, while I go to the morgue and see if they have found anything. I want to hear none of those ghost stories, just find me some reliable witnesses. Okay?” Jacob nodded. Those instructions seemed crystal clear.

Continue reading

The mystical land of Tomorrow

Welcome to the mystical land of Tomorrom, where 90% of productivity goes to, as well as those socks that disappear in the washing machine. A place where unicorns graze in large herds, dragons roam the sky, and the roar of the mighty Nemean lions sounds across the plains. The mystical land of Tomorrow is a magical, and spectacular place where all kinds of wonders have withstood the test of time, and while they have gone extinct in other place these marvellous things and creatures still roam free here.

Continue reading

De farao in Parijs

Wikipedia: Benh LIEU SONG

Is het een symbool van de dood, of een symbool van het leven? Van de onsterfelijkheid, van het oneindige, van dat wat de tand des tijds niet meer zal veranderen. De mensen, de verhalen, het leven zijn vastgelegd in inkt, verf, papier, steen, doek. Geworden tot een momentopname die de genadeloze klok overleefd, bewaard voor de generaties die nog moeten komen. De mysterieuze driehoek is een rots in de branding in een vorm waardig voor farao’s, liefhebbers van het goede leven, onwillig hun domein te verlaten. Zij zochten en vonden de uitweg, een monument gewijd aan de goden, een deur die niet achter je dichtvalt. De piramide, een poort tussen het hiernamaals en de dagelijkse rompslomp, is een connectie tussen het vergankelijke en het eeuwige. De onverwoestbare beelden zijn de nederige vervangers voor de gesneuvelde lichamen.

Gevestigd in het hart van de bruisende stad huist de moderne variatie op het geschiedkundige plein, als beschermer van de kennis van de mens. Kennis beschermd in een glazen tombe tot de tijd daar is. Tot wanneer? Tot er een dag komt dat Artemis haar boog spant voor een laatste jacht, dat Cupido en Psyche samen wegvliegen naar eeuwig geluk, dat Mona Lisa eindelijk onthuld wie ze was?

Tijdloze kunst, gevangen in een tombe van glas, wachtend tot de adem des levens van buitenaf een blik op ze werpt. Zij, de geesteskinderen van vergeten meesters, wakend over hun gedachtegoed, wakend over hun kunde. La Pyramide vertegenwoordigt niet de dood, maar juist het leven.

 

 

 

More and different short stories, can be found through here.

Ingehaald

Ze had kunnen weten hoe dit af zou lopen. Deserteren was niet iets dat je ‘even deed’. Thuis kon ze zich niet verschuilen, tenzij ze haar ouders er ook in wilde betrekken. Toch had ze, ondanks alles, wel gedacht dat ze er iets langer mee weg kon komen…

Continue reading

De verleidster

Je was niet te missen, de gehele bar leek om je heen te bewegen, om je heen te draaien alsof je een eigen soort zwaartekracht uitstraalde. Het was niet dat er niemand anders was dan jij, eerder dat niemand er toe deed. De gehele massa van mensen had zich vervormd tot één grote, grijze massa van identiteit loze gezichten. Ik kende je niet, had je tot die avond nooit eerder gezien, en toch wist ik meteen dat ik je nooit meer zou vergeten.

Continue reading

Older posts

© 2017 Leest&Maakt 't

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!