Share this

– Hoe bedoel je, dat je er niet bij bent?
Dylan’s vingers vlogen over het scherm. Het was nooit helemaal duidelijk geworden hoe Lisa aan haar nummer was gekomen, mogelijk had ze het zelf gegeven in een dronken moment tijdens de avond ervoor, maar het was niet iets geweest waar ze zich nog druk over maakte. Voor nu voelde ze alleen maar de stress over het idee dat ze een sollicitatie had bij een hoogstaand woontijdschrift, en dat degene die haar daartoe had overgehaald er niet was om haar te steunen.

Hoezo verwachtte ze eigenlijk steun? Lisa en zij kenden elkaar niet, de vrouw had haar enkel getipt over de functie. Maar tegelijkertijd voelde het als meer dan dat. Voordat Dylan die gedachte af kon maken, een ietwat paniekerige gedachte die ervoor zorgde dat haar hersenen in overdrive gingen, zoemde haar telefoon weer.

– Rustig ademhalen, las ze. Het was alsof Lisa haar gedachten op afstand kon lezen.
– Je stukken zijn goed, je portfolio heeft misschien een gat maar het is indrukwekkend. Het komt allemaal goed, ook als ik er niet ben.

Hoe kun je dat nou weten?

Lisa’s rust straalde haast van de digitale wegen af, Dylan voelde haar hartslag iets kalmer worden. De adrenaline zakte iets, haar hersenen begonnen iets minder hyperactief rond te stuiteren. Als ze niet meer wist wat ze moest, als de onrust bezitnam van haar lichaam wist ze dat ze sneller begon te praten. Ratelen, zo noemden haar familieleden het. Ze was nauwelijks te stoppen tot ze een stroom aan klanken uitbracht die niemand meer kon verstaan. Het ergste was nog dat ze dat zelf niet doorhad, tot de hoofdpijn transformeerde tot volledige migraine.
– Omdat je stukken beter weergeven wie je bent dan je denkt.

Wat was dat nou weer voor antwoord? Wat moest ze daarmee?

– Explain?

Ze zou eigenlijk een vergadering moeten voorbereiden, alle stukken verzamelen, de presentatie laten drukken en klaarzetten, maar ze kon zich er niet toe zetten. Ze wilde deze baan, meer dan wat dan ook in de wereld.

Geloof me nou maar gewoon. Casual chic outfit aan, portfolio mee, en vooral rustig adem blijven halen. Wat je ook doet, niet gaan hyperen.

Had ze Lisa verteld over hoe ze werd als ze nerveus was? Of was ze zo geweest toen ze aan de keukentafel had gezeten? Met een zucht legde ze haar telefoon weg en klikte de bestanden open om te printen. Zacht op haar knokkel bijtend dacht ze terug aan het etentje met Lisa. Het was gezellig geweest, rustig en ontspannen. Het was lang geleden dat ze zoiets had gedaan met een vriendin, dat ze de tijd had genomen om eens gewoon een leuke avond te hebben en waarin ze over haar eigen projecten en dromen had gepraat.

Haar telefoon zoemde nauwelijks of haar hand vloog er al naartoe.

– Wil je anders koffie gaan drinken? Over een half uurtje, bij jouw kantoor?

Ja, Lisa kon gedachten lezen. Dylan wist het nu zeker.
Creepy…

– I know ;-P See you in a bit.

Rustig legde Lisa haar telefoon weer weg, en focuste zich op haar stuk. Als ze over een half uur aan de andere kant van de stad wilde zijn moest ze nu nog tien minuten echt knallen en dan in de tram springen. Qua werkdruk was het absoluut niet verstandig dat ze nu af ging spreken met een wildvreemde, maar tegelijk lag het in haar aard. Iemand had hulp nodig, hulp die zij kon geven, dus waarom zou ze het niet doen? Ze streek door haar haar, de donkere krullen sprongen prompt weerbarstig alle kanten op alsof ze even duidelijk moesten maken dat ze het overal niet mee eens waren vandaag.
“Lisa, hoe staat het met die nieuwe rubriek?” Arthur’s stem donderde door de deuropening, gevolgd door diens hoofd. De stress had al net zo’n effect op zijn haar als op dat van haar. De grijze plukken stonden recht overeind, alsof de man zijn vingers in het stopcontact had gestoken of alsof hij Albert Einstein probeerde te imiteren.

“Arthur, volgens mij is het pas over drie maanden carnaval,” merkte Lisa droog op.
“Carnaval? Waar heb je het over?”

Lisa wees naar haar eigen haar. “Kapsel, ontploft, je hebt een bespreking straks.” En als hij daar zo binnenkwam betwijfelde ze of hij erg serieus genomen werd door het bestuur.
Nevermind that, hoe zit het met die rubriek?” De arme man leek op de rand van een zenuwinzinking te staan.

“Komt eraan, einde van de dag ligt hij bij de vormgevers. Maar deze is meteen voor die nieuwe redacteur.” Want zij kon het werk er eigenlijk niet bij hebben. Er waren te veel pagina’s die gecontroleerd en goedgekeurd moesten worden. Vorig kwartaal hadden ze een voorpagina gehad die precies hetzelfde was als die van de concurrent, een flater die Lisa ten koste van alles wilde voorkomen in de toekomst. Eigenlijk was die controle Arthur’s werk, maar hij had al maanden niet omgekeken naar dat soort details. Het was een van de redenen waarom werd overwogen hem te vervangen, en één van de dingen waar Marjolein en zij een woordeloze strijd over voerden omdat het dat soort kleine dingen waren waarmee ze hun kunde konden laten zien aan het bestuur van de uitgeverij. Lisa vouwde haar armen over elkaar en leunde op haar ellebogen terwijl ze haar nek kraakte. Ze zou minder lange uren moeten maken achter haar computer, haar schouders protesteerden tegen de plotselinge beweging.

“Het komt allemaal goed,” probeerde ze haar baas gerust te stellen. “Alle rekeningen zijn geaccrediteerd en verwerkt, de salarissen staan klaar om betaald te worden, en de kopij ligt straks een paar uur voor de definitieve deadline bij de drukkers. Het enige waar jij je zorgen over hoeft te maken is dat die bespreking goed gaat.” Meer kon ze er ook niet over zeggen, en dus had Arthur dit maar van haar aan te nemen om die donkere blik in zijn ogen iets te laten afnemen. Lisa blikte op haar horloge en kwam overeind.
“Maar ik heb nu eerst een afspraak. Ik ben na de lunch weer terug.”

Share this