Share this

“Met Dylan.” Wie zou haar bellen met een onbekend nummer? En op het midden van de dag?
“Hé, met Lisa.” Stilte. De lijn kraakte kort, gevolgd door meer stilte. “Je weet wel, de eigenaar van je logeerbed?”
Dylan’s verwarring veranderde al snel in ongeloof. Waarom belde deze dame haar? Behalve dan dat ze haar mogelijk had gered van een nare situatie, en haar die ochtend had voorzien van een gezellig gesprek en goed ontbijt hadden ze niets met elkaar gedeeld. En hadden ze ook niets te delen. Hoe kwam Lisa eigenlijk aan haar nummer?
“Eh ja… Ik herinner je nog,” wist de jonge vrouw te stamelen. “Ben.. ben ik iets vergeten?” Ze had toch alles meegenomen toen ze uit het huis was vertrokken?
“Nee, nee. Ik belde gewoon om te vragen hoe het met je ging.”
Opnieuw wist Dylan even niets uit te brengen. Het was heel erg lang geleden dat iemand haar uit pure bezorgdheid had gebeld, om gewoon even te controleren hoe het met haar ging. Dat zoiets door een wildvreemde werd gedaan maakte de hele situatie niet veel beter.
“Hallo?” Aan Lisa’s stem te horen dacht die dat de verbinding niet goed was, een gedachte die niet misplaatst was gezien de lange stiltes tussen Dylan’s antwoorden.

“Ja, ja ik ben er nog,” haastte ze zich te zeggen. “Sorry, ik zit op werk en ik kan hier niet echt bellen.” Sterker nog als haar baas haar zag bellen wist ze zeker dat ze zeker een tiental minuten naar een preek zou moeten luisteren die hij daar graag over afstak.
“Maar het gaat goed, dank je voor het vragen,” zei ze er snel achteraan om Lisa’s zorgen weg te nemen. Waarom was het toch onmogelijk om een gezicht te zien door de telefoon? Dylan had Lisa’s zorgen weg willen nemen, maar tegelijkertijd zou ze maar wat graag diens gezicht even zien. Lisa was fijn gezelschap geweest die ochtend, lief en met een luisterend oor. Ze had niet beseft hoe erg ze hunkerde naar gewoon een gezellig gesprek, en juist met deze dame. Die ze helemaal niet kende. “Wat doe je anders vanavond?” De woorden hadden haar lippen verlaten voor Dylan zich ten volle realiseerde dat ze ze uit wilde gaan spreken. Ze kon niet geloven dat ze ze hardop zei. Dat ze dit echt voorstelde. Dat ze een wildvreemde zonet mee uit had gevraagd.

Share this