Share this

“Wat ben jij laat zeg.” Marjolein keek met een grijns om de hoek van de deur, in haar hand een flinke map papieren. Met een glimlachje om haar lippen keek Lisa op.
“Niet je neus in andermans steken Mar,” zei ze plagend. Haar collega grinnikte terwijl ze de deur wagenwijd open liet staan. Lisa had altijd een open-deur-beleid gevoerd, wat ze letterlijk deed door maar zeer zelden de deur van haar kantoor te sluiten. Toch was ze blij met de privéruimte, het gaf haar een plek van rust op de chaotische redactievloer. Ze naderden een van de belangrijkste deadlines van het jaar en de chaos was dagen geleden al compleet. Redacteuren keken haar al de hele dag wanhopig aan door de deuropening, hopend dat de chef zou zeggen dat ze de deadline wat strak had ingesteld en dat ze wel een dagje extra zouden hebben. Alsof Lisa dat ooit eerder had gezegd. Ze moesten al blij zijn dat de deadline niet twee dagen geleden al was geweest, wat zij graag had gewild maar wat Arthur haar had verboden om huilende werknemers te voorkomen.
“Zag ik je nou toch met dat meisje vertrekken?” Nieuwsgierig keek de assistent-van-de-hoofdredacteur naar de redactiechef, haar gelijke in het bedrijf. Lisa nam de map over en bladerde er snel doorheen. Een aantal van de papieren vereisten een handtekening en haar goedkeuring, maar Marjolein wist er altijd zo’n bende van te maken dat ze soms nauwelijks een duidelijk overzicht van alle kosten kon krijgen. En om heel eerlijk te zijn was dat haar werk ook niet. Marjolein ging over de financiën, Lisa over de inhoud van het blad. Dat hadden ze lang geleden al afgesproken en Lisa paste wel op dat ze over die grens heenstapte zolang ze in deze functie zat. Marjolein was in staat haar koffie-budget af te nemen als wraak voor zo’n overtreding van macht.

“Hmm?” Ze keek op. Sinds ze op de redactie was aangekomen had ze eigenlijk niet meer aan Dylan gedacht, niet bewust tenminste. In haar achterhoofd speelde de vrouw zeker nog wel een rol. Bijna twee uur hadden ze nog met elkaar zitten praten, in die tijd had de jonge vrouw vijf keer stellig benadrukt niet lesbisch te zijn. Lisa geloofde dat niet helemaal, maar ze had opgepikt dat de vrouw op dit moment met genoeg worstelde om een zoektocht naar haar eigen seksualiteit erbij te hebben.
Marjolein grijnsde. “Ik zei toch dat ze jouw type was?”
Lisa zuchtte en zette vlug een krabbel. “Zo is het helemaal niet gegaan Marjolein,” zei ze op rustige toon. “Ze was te dronken om nog op haar benen te staan, en die vent wilde daar vreselijk misbruik van maken. Ze heeft op mijn bank geslapen om te voorkomen dat er iets naars zou gebeuren.” Misschien had ze het op een ander moment spijtig gevonden dat het niet meer was geweest, maar tegelijkertijd was Lisa niet zo wanhopig als anderen soms leken te denken. “Ik heb geen one-night-stand nodig om gelukkig te zijn.” Een lichte sneer naar haar collega. Lisa had simpelweg geen tijd of energie voor kantoorroddels en ze zou er wel voor zorgen dat ze zelf niet voor dat doel gebruikt werd. Marjolein zuchtte terwijl ze de papieren terugnam.
“Jij zorgt ook nooit voor leuke verhalen,” mopperde ze zacht.
“Kan ik verder nog iets voor je doen?” Want anders hadden ze beiden wel een betere besteding voor hun tijd. Er stond alweer een zenuwachtige journalist buiten de deur op haar te wachten.
“Heb je al een besluit genomen over die redacteurspositie?”

Het hoofdpijn-dossier, zou het één dag niet opgebracht kunnen worden? In twee maanden tijd waren er drie redacteuren opgestapt, waarvan twee zeer capabele schrijvers die een groot gat achterlieten in de huidige editie. Het opvullen ervan was een nachtmerrie gebleken waar Lisa zelf voor in de pen was geklommen. De derde redacteur was zelfs zonder een waarschuwing met de noorderzon vertrokken. Van de ene op de andere dag was de vrouw simpelweg niet meer komen opdagen, pogingen om haar aan de telefoon te krijgen waren op niets uitgelopen. Lisa liet haar pen op het bureau vallen en streek met haar hand langs haar gezicht. “Ik heb er geen seconde over nagedacht,” bekende ze met een diepe zucht. Het aannemen van nieuwe mensen bezorgde haar altijd hoofdpijn. Het was een zoektocht die eindeloos leek, ze konden maar niet de juiste match vinden voor het kantoor dat voornamelijk door vrouwen werd bevolkt. Het was de zege en tegelijk de vloek van de tijdschriftenbranche; er was keuze uit vele getalenteerde schrijvers, journalisten die altijd op zoek waren naar de mogelijkheid om een gerenommeerde carrière op te bouwen, maar net zo belangrijk was de klik met de redactie en velen hadden net niet wat ze zochten. Of net niet wat de drie machthebbers van de redactie van ‘Tmai zochten. Arthur wilde het liefst een man, Marjolein een volgzaam type, en Lisa zelf zocht vooral iemand die hersens had en niet alleen maar zat te wachten op opdrachten. Alles moeten voorkauwen en in hapklare brokjes aanleveren zodat iemand anders het kon uitvoeren was vermoeiend, en tijdrovend.
“We moeten echt iemand aan gaan nemen Lis, als we die deadline nog willen halen tenminste.” Marjolein’s blik werd zowaar een beetje bezorgd. De redactiechef leunde achterover in haar stoel terwijl ze met haar handen door haar haar ging.
“Ik weet het,” zuchtte Lisa. “Ik kom aan het einde van de week met een selectie, beloofd.” Dat gaf haar nog drie dagen. Dat was niet veel, maar het zou te doen moeten zijn. Als ze contact zocht met wat oud-collega’s tenminste.

“Dames, wat hoor ik over de nieuwe redacteur?” Natuurlijk, dacht Lisa terwijl ze Arthur’s hoofd om de hoek zag komen. Net als ze het erover hadden dat zij iets was vergeten te doen kwam de hoofdredacteur eindelijk eens tevoorschijn uit de krochten van een of ander verhaal waar hij mee bezig was.
Hoe Arthur in de woon- en interieurbladen branche terecht was gekomen was de vrouw nog altijd een raadsel. De man was een ouderwetse journalist, als hij zijn tanden in een stuk liet zinken en weigerde los te laten deed hij haar altijd denken aan de hond die haar ouders vroeger hadden gehad. Het beest weigerde de kussens in het huis los te laten als hij ze eenmaal te pakken had, hoe hard je ook trok of hoe hard je ook op zijn neus sloeg met een krant. De luchtige stukken die Arthur nu moest overzien moesten de man een doorn in het oog zijn, vandaar dat hij zich bijna dood leek te werken om naast zijn werk als hoofdredacteur ook als freelance journalist zijn naam vast te houden. Het was één van de redenen dat werd overwogen om hem te vervangen, mogelijk door zijn redactiechef, mogelijk door zijn adjunct.
“We zijn ermee bezig Arthur,” zei Lisa, terwijl ze haar gezicht in de plooi trok om de man niet nog gestrester te maken dan hij vermoedelijk al was. “Einde van de week.”
Marjolein draaide zich half om en reikte Arthur de map aan. “Lisa heeft ze net bekeken,” zei ze erbij. “Gelukkig heeft haar scharrel haar niet te lang beziggehouden vanochtend.” De grijns die haar collega haar toewierp deed Lisa demonstratief haar hoofd op haar armen leggen, terwijl ze kreunde. Arthur keek verbaasd van de één naar de ander.
“Ik wist niet dat je aan het daten was Lisa,” zei hij met net zo’n domme toon als het gezicht dat hij trok.
“Ben ik ook niet,” bromde Lisa. Er waren zoveel dingen die haar baas niet hoefde te weten. Haar datingleven, of het gebrek daaraan, was slecht één daarvan.
“Ooh, maar…” Hij snapte er duidelijk niets van.
Marjolein giechelde zacht, een geluid dat Lisa altijd ergerde. Ze waren allang geen 18 jaar oud meer, waarom gedroegen sommige vrouwen zich dan nog zo? “Ik praat je later wel bij Arthur. Voor nu wil ik je even spreken over die nieuwe rubriek van je.”

Eindelijk rust, dacht Lisa terwijl ze eindelijk haar laptop opstartte om zich door de hoeveelheid mail heen te worstelen.

Share this