Share this

Het was een hele tijd geleden dat ze een wildvreemde mee naar huis had genomen. En nog veel langer dat ze een drankje in iemands gezicht had gegooid. Lisa had niet het idee dat je makkelijk aan haar kon afzien dat ze lesbisch was, iets waar ze soms best blij mee was (en soms niet).

Het hele voorval had haar langer beziggehouden dan zou moeten. Zelfs uren later, lang nadat de zon was opgekomen en haar wekker was afgegaan, was het nog het meest dominante in haar hoofd. Gekleed in enkel een ochtendjas nam ze een slok van haar koffie. Ze werd op kantoor verwacht maar wilde eerst haar ongeplande gast de deur uit helpen. De koffie was, zoals haar vrienden haar graag inwreven, “achterlijk sterk” en nog kreeg het zwarte vocht haar hartslag nauwelijks omhoog. Terugdenken aan de avond ervoor deed dat echter moeiteloos, samen met haar bloeddruk. Met een halve grauw smeet Lisa de krant van zich af, de pagina’s dwarrelden door de kamer.
“Eh… Goeiemorgen?” Verschrikt keek ze op, recht in het ietwat verfrommelde gezicht van haar ongeplande gast. Snel trok Lisa haar ochtendjas iets meer om zich heen, terwijl Dylan probeerde zichzelf een houding te geven in de deuropening. Keer op keer keek ze weg van de gastvrouw, naar de eettafel die was bedekt met kranten, tijdschriften, papieren. Daarboven op stond de grote dampende kop koffie. En eraan gezeten was de vrouw van wie ze maar een hele vage herinnering had van de avond ervoor. Ze herinnerde zich vooral diens stem, dat ze die zorgzaam en vriendelijk had gevonden. Dat hij haar een beetje warm had laten voelen, net zoals de ogen van het barmeisje. Snel schudde Dylan verwoed haar hoofd, om de gedachtes te stoppen. Het was een beweging waar ze meteen spijt van had, de stenen van de avond ervoor hadden nu nare scherpe punten en rolden daarmee door haar schedel. Een zachte kreun kwam over haar lippen en even leek het erop alsof ze in zou storten. Shit…

“Rustig aan meid.” Lisa kwam overeind, deed meteen een stap naar de wildvreemde vrouw toe. “Ga anders even zitten. Wil je iets eten?” Met zachte hand drukte ze Dylan op de stoel die zij achterliet, waarna ze de keuken inliep. Af en toe wierp ze een blik achterom, om te kijken of Dylan’s hoofd nog rechtop stond. De gast keek wat verdwaasd naar het tafereel, van de vreemde vrouw gekleed in een dunne ochtendjas die een koekenpan op het vuur zette en twee eieren uit een doosje haalde. Het was huiselijk, liefkozend haast. Liefkozend… Dylan’s gedachten schoten door. Als ze met die gozer mee was gegaan gisteren wist ze tenminste zeker wat er gebeurd zou zijn. Dat zou toch niet zijn waarom ze hier was? Waarom ze hier in bed wakker geworden was?
“Ehm… We hebben… Ik bedoel… Hebben wij…?” stamelde Dylan omslachtig, ze durfde de gedachte nauwelijks af te maken.  “Ik… ik bedoel, ik val niet op vrouwen en ik was echt, echt heel erg dronken.”
Terwijl de woorden zwaar in de lucht hingen, zich neerdrukten op Dylan’s schouders begon een kleine glimlach zich om Lisa’s lippen te vormen. terwijl ze haar aandacht even focuste op de eieren die ze op de rand van de pan stuk tikte. Een soepele beweging, die ze al vele keren voor zichzelf had gemaakt, en tevens ook voor geliefdes uit het verleden. Voor vrienden na een lange avond stappen. Een enkele keer had ze het zelfs voor een one-night-stand gedaan, maar die was dan wel uitzonderlijk goed in bed gebleken. De stilte die ze liet vallen moest de jonge vrouw tot waanzin drijven, gaf haar gedachtes de tijd om met haar op de loop te gaan, en toch had Lisa ondanks die kennis niet direct de behoefte haar meteen gerust te stellen. Die kater was straf voor de domme beslissingen, of bijna-domme beslissingen, van de avond ervoor zo besloot de oudere vrouw. “Melk en suiker?” Dylan schudde haar hoofd. “Cappuccino?” Nu knikte ze terwijl ze op haar lip beet en Lisa wanhopig aankeek, maar de vrouw was te druk bezig met de routine van ontbijt maken. Elke keer dat Dylan doorkreeg dat ze te lang zat te kijken wendde ze haar blik af, voelde ze het kriebelige gevoel van de avond ervoor terugkomen terwijl ze ongemakkelijk op haar stoel schoof. Haar blik ging door het huis, een klein appartement dat gevuld was met boeken, een bureau, en overal lagen tijdschriften. Werkelijk overal.

“Let vooral niet op de rommel,” zei Lisa terwijl ze de koppen koffie op tafel zette, het was haar derde van de ochtend. “En maak je vooral geen zorgen.” De zachte glimlach op het gezicht van de vrouw was geruststellend, vriendelijk. “Er is niets gebeurd, dat is de logeerkamer.” Ze knikte richting de deur waar Dylan uit was gekomen. Logeer-, werk- en mediakamer, het ding was klein maar had meer taken dan enige andere kamer in haar huis. Dylan knikte terwijl ze haar handen om de kop vouwde en voorzichtig een slokje nam. Ergens protesteerde haar maag, maar ze wist het binnen te houden. Haar neus rimpelde kort, de koffie was een stuk sterker dan ze gewend was.
“Dus… wat is er dan wel gebeurd?”

Share this