Share this

“Hé Lis, is dat niet ongeveer jouw type?” Met een geamuseerde grijns op haar gezicht rolde Lisa met haar ogen. Twee jaar single en haar collega’s en vrienden waren ervan overtuigd dat ze wanhopig op zoek was. In werkelijkheid beviel het vrijgezelle leven haar wel. Haar carrière ging als een trein, in een tempo dat ze nooit had kunnen voorzien. Er werd zelfs geopperd dat ze mogelijk hoofdredacteur zou kunnen worden, als Arthur in zijn huidige tempo richting een burn-out bleef denderen. En anders waren er genoeg andere plekken die hun interesse in de redactiechef hadden getoond. Ze werd om de week gemaild door headhunters die haar namens verschillende soorten media contacteerden.
Om Marjolein echter te vermaken draaide Lisa zich om, zoekend naar de vrouw die de adjunct-chef aan had gewezen. Het was een jong ding, Lisa schatte haar een paar jaar jonger dan zijzelf, iets dat werd benadrukt door de kleine gestalte en fijne bouw. Maar ze was zeker aantrekkelijk, met die flinke bos koperkleurige manen.
“Ze is leuk,” mijmerde de redacteur. “Beetje jammer dat ze hier met een man is.” En die was moeilijk te missen. De beer van een vent leek ongeveer aan de vrouw vastgeplakt te zitten.
Nu was het Marjolein die met haar ogen rolde. “He’s just trying to pick her up. Ze is geïnteresseerder in haar drankje dan in hem. En ik dacht dat jij elke vrouw kon verleiden?”
Stiekem ben je nog steeds beledigd dat ik jou nooit heb versierd, dacht Lisa in stilte. Ze kon echter niet ontkennen dat haar collega een punt had: het jonge ding was leuk en Lisa was nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan. Er waren zoveel vrouwen die niet wisten dat ze best konden vallen op hun eigen geslacht, en Lisa kon er best plezier aan hebben om die interesse te prikkelen. Maar niet vanavond, zo besloot ze terwijl ze zich weer omdraaide en een slok nam. Ze glimlachte naar Marjolein.
“Vertel me liever eens over die date die jij laatst had.” Alsof ze niet allang wist dat die op niets uit was gelopen.

“Twee bier, een rosé en een gin-tonic.” Ze moest half over de bar hangen en in het oor van de bartender schreeuwen om zich verstaanbaar te maken. Ze was niet zo klein, maar alle togen in de wereld leken altijd veel te hoog gebouwd te zijn. Alsof iedereen 3 meter lang moest zijn… Dylan’s hoofd bewoog toen ze de stem naast haar registreerde. Die was zacht, ook al werd er dan geschreeuwd, en duidelijk heel anders dan die van de man. Ze had niet geregistreerd dat er iemand anders naast haar was gaan staan, hoewel ze meteen opgelucht was dat de gozer even verdwenen was. Ze wist maar al te goed waarom ze met hem mee was gegaan maar terwijl de avond vorderde werd het steeds moeizamer om een reden te bedenken waardoor ze weg zou kunnen glippen. Meegaan met een wildvreemde vent die haar moeiteloos aan zou kunnen, het was bekend dat als je dronken bent je vaker domme dingen doet en Dylan was al helemaal geen vreemde van dat fenomeen, maar dit was toch wel iets gevaarlijker dan normaal aan het worden.
“Hé meid, gaat het wel?” Zacht legde Lisa haar hand op de schouder van de vrouw. Ze had haar meteen herkend aan haar haarkleur, maar aan het begin van de avond had ze er wel beter uitgezien dan nu. Dylan hing met een mouw in een plas wijn, haar hoofd maar een paar centimeter boven het hout alsof ze het nauwelijks meer omhoog kon houden. “Wil je misschien wat water?”
Dylan’s hoofd voelde zo zwaar, alsof het gevuld was met bakstenen die op pijnlijke wijze heen en weer rolden als ze zich bewoog. Ze wilde knikken, maar het enige dat ze nog leek te kunnen doen was haar hoofd naar voren laten vallen waar het dan gewoon maar bleef hangen.
“Kom op mop, we gaan naar huis.” Daar was de zware stem weer, de stevige hand om haar arm. Met moeite bracht Dylan haar hoofd weer omhoog. Nee, ze wilde helemaal niet met hem mee. Ze wilde nog één drankje en dan naar bed. Haar eigen bed. Maar het geluid dat uit haar mond kwam leek in niets op de woorden die ze dacht, het leek helemaal nergens op.
“Ik zal een taxi voor haar bellen, en drink dit.” Daar was die zachte stem weer. Die was warm, zorgzaam, lief. Bibberend van de inspanning nam Dylan het glas water aan. Ze had zo’n dorst, alsof ze al maanden niet gedronken had. Waar ze eerder het water in de kroeg had afgeslagen nam ze dit glas gretig aan. Nog één drankje, zelfs water was prima.
“Ze heeft geen taxi nodig, ik woon hier om de hoek.”
Het hele gesprek ging grotendeels langs haar heen. Vaag besefte Dylan dat ze het over haar hadden, maar het kon haar nauwelijks schelen.
“Waarom ga jij dan niet lekker lopen, dan zorg ik dat zij ook veilig thuiskomt.”
“En waarom bemoei jij je niet even lekker met je eigen zaken, vuile pot?”

Dylan kreeg niet mee hoe de man de gin-tonic in zijn gezicht kreeg. Ze wist wel dat ze meegesleept werd naar buiten. Lopen kon ze nauwelijks meer.

Share this