“Dat meen je niet?” Verbijsterd staarde Lisa naar Dylan. “Zei hij dat echt?”
Dylan proestte bijna haar slok bier over de bar bij het zien van Lisa’s gezicht, knikte terwijl ze het vocht door haar keel naar haar maag wist te dwingen.
“Ik meen het wel. Ik liep naar binnen, stelde mezelf voor en het eerste wat hij zei was dat hij dacht dat ik een man was vanwege mijn naam. Dat hij me anders niet had aangenomen.” En de relatie tussen haar baas en haar was daarna nooit beter geworden. Bij nader inzien had Dylan op dat moment direct weg moeten lopen maar ze had het inkomen nodig en na alle andere afwijzingen had ze geen keuze gehad. Dus was ze op de bureaustoel gaan zitten en nu was ze alweer vijf jaar bezig om iets anders te vinden.

Continue reading