De koloniale tijd ligt misschien in het verleden, maar vergeten zijn deze jaren niet zomaar. In Congo Blues laat Jonathan Robijn zien hoe diep sommige littekens kunnen gaan, en hoe één actie vele vreemden tegelijk kan raken.

De koloniale tijd is een gedeelte van de geschiedenis die veel Europese landen voornamelijk proberen te begraven. Hij wordt niet ontkend, maar er moet vooral niet over worden gepraat en als het wordt gedaan zullen veel mensen zelfs proberen het te marginaliseren. De jongste generaties kunnen en mogen er geen last meer van hebben. Congo Blues bewijst op subtiele wijze het tegendeel: het koloniale verleden leeft nog altijd voort in de zielen van iedereen die er bij betrokken is geweest, en dat betekent ook de kinderen en kleinkinderen van hen die er bij betrokken waren.

Rustig
Hoewel het Belgische regime in Congo – lange tijd was het land het privé-eigendom van de Belgische koning – een zeer heftige en met bloed besmeurde periode is geweest in de geschiedenis van beider landen, is daar in Congo Blues weinig van terug te zien. Het verhaal begint langzaam, kabbelt rustig door, en eindigt net zo gemoedelijk. Het zorgt voor een puur psychologische worsteling, maar tegelijk doet het lichtelijk teniet aan de boodschap die het boek met zich meedraagt. Morgan’s pijn en verleden wordt nauwelijks aangekaart en net zo min verwerkt, het gaat alleen over zijn zoektocht in het heden. En dat terwijl heden en verleden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn in het boek.

Continue reading