“Wat ben jij laat zeg.” Marjolein keek met een grijns om de hoek van de deur, in haar hand een flinke map papieren. Met een glimlachje om haar lippen keek Lisa op.
“Niet je neus in andermans steken Mar,” zei ze plagend. Haar collega grinnikte terwijl ze de deur wagenwijd open liet staan. Lisa had altijd een open-deur-beleid gevoerd, wat ze letterlijk deed door maar zeer zelden de deur van haar kantoor te sluiten. Toch was ze blij met de privéruimte, het gaf haar een plek van rust op de chaotische redactievloer. Ze naderden een van de belangrijkste deadlines van het jaar en de chaos was dagen geleden al compleet. Redacteuren keken haar al de hele dag wanhopig aan door de deuropening, hopend dat de chef zou zeggen dat ze de deadline wat strak had ingesteld en dat ze wel een dagje extra zouden hebben. Alsof Lisa dat ooit eerder had gezegd. Ze moesten al blij zijn dat de deadline niet twee dagen geleden al was geweest, wat zij graag had gewild maar wat Arthur haar had verboden om huilende werknemers te voorkomen.
“Zag ik je nou toch met dat meisje vertrekken?” Nieuwsgierig keek de assistent-van-de-hoofdredacteur naar de redactiechef, haar gelijke in het bedrijf. Lisa nam de map over en bladerde er snel doorheen. Een aantal van de papieren vereisten een handtekening en haar goedkeuring, maar Marjolein wist er altijd zo’n bende van te maken dat ze soms nauwelijks een duidelijk overzicht van alle kosten kon krijgen. En om heel eerlijk te zijn was dat haar werk ook niet. Marjolein ging over de financiën, Lisa over de inhoud van het blad. Dat hadden ze lang geleden al afgesproken en Lisa paste wel op dat ze over die grens heenstapte zolang ze in deze functie zat. Marjolein was in staat haar koffie-budget af te nemen als wraak voor zo’n overtreding van macht.

Continue reading