Month: March 2019

Vrouwen die schrijven leven gevaarlijk is mijn nieuwe levensmotto

Ik ben een schrijver, daar heb ik nooit een geheim van gemaakt en op deze website probeer ik het in alle vormen te tonen. En ik ben een vrouw. Moet ik meer zeggen over de reden waarom ik dit boek las?

De literaire wereld is een moeras: hoewel het wonderschoon kan zijn, is het ook een gebied met gevaren die niet altijd even goed zichtbaar zijn. Dat deze gevaren anders zijn voor verschillende bevolkingsgroepen is iets dat eigenlijk voor zichzelf spreekt, maar anno 2019 is dat toch iets dat soms wordt vergeten. Vrouwen die schrijven leven gevaarlijk herinnert de lezer er in korte, krachtige biografieën en essays aan dat de wereld niet altijd eerlijk is. Ook de wereld van de literatuur, waar men zich makkelijk kan verschuilen achter pseudoniemen of letterlijk achter het geschreven woord, niet.

Continue reading

De Congo Blues gaat over alle soorten blues

De koloniale tijd ligt misschien in het verleden, maar vergeten zijn deze jaren niet zomaar. In Congo Blues laat Jonathan Robijn zien hoe diep sommige littekens kunnen gaan, en hoe één actie vele vreemden tegelijk kan raken.

De koloniale tijd is een gedeelte van de geschiedenis die veel Europese landen voornamelijk proberen te begraven. Hij wordt niet ontkend, maar er moet vooral niet over worden gepraat en als het wordt gedaan zullen veel mensen zelfs proberen het te marginaliseren. De jongste generaties kunnen en mogen er geen last meer van hebben. Congo Blues bewijst op subtiele wijze het tegendeel: het koloniale verleden leeft nog altijd voort in de zielen van iedereen die er bij betrokken is geweest, en dat betekent ook de kinderen en kleinkinderen van hen die er bij betrokken waren.

Rustig
Hoewel het Belgische regime in Congo – lange tijd was het land het privé-eigendom van de Belgische koning – een zeer heftige en met bloed besmeurde periode is geweest in de geschiedenis van beider landen, is daar in Congo Blues weinig van terug te zien. Het verhaal begint langzaam, kabbelt rustig door, en eindigt net zo gemoedelijk. Het zorgt voor een puur psychologische worsteling, maar tegelijk doet het lichtelijk teniet aan de boodschap die het boek met zich meedraagt. Morgan’s pijn en verleden wordt nauwelijks aangekaart en net zo min verwerkt, het gaat alleen over zijn zoektocht in het heden. En dat terwijl heden en verleden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn in het boek.

Continue reading

The giraffe of Limpopo

On one early and freezing cold morning our guide led us into the nature of the Limpopo region in South Africa. For weeks we had seen the most incredible animals and we were all curious about what we could see by travelling on foot for a change. There were no signs, there was no path, and all we saw for the first hour were rocks and trees. One of those rocks was our destination of the day, there were no animals that day. What we got to see, what our guide shared with us were the ancient spirits of South Africa. On this sole rock in the middle of nowhere the ancient San had once painted whole herds of kudu, springboks, humans, a hippo. And one sole giraffe.

That giraffe was so incredibly lifelike with its long legs and red spots, and it was painted far away from the other animals. Giraffes are relatively solitary animals and the distance from the other paintings struck me as it captured the wandering spirit of this animal perfectly. Half of the pictures I took that day are of that lonesome creature.

Recently I visited the famous site of the caves of Lascaux, a humbling and wonderful experience, where you can only see replicas to protect the original cave. It was a sharp contrast from this remote site in Limpopo where I easily could have touched the paintings if I wanted to, although our guide would have strongly scolded me if I did.

© 2019 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!