Het was een hele tijd geleden dat ze een wildvreemde mee naar huis had genomen. En nog veel langer dat ze een drankje in iemands gezicht had gegooid. Lisa had niet het idee dat je makkelijk aan haar kon afzien dat ze lesbisch was, iets waar ze soms best blij mee was (en soms niet).

Het hele voorval had haar langer beziggehouden dan zou moeten. Zelfs uren later, lang nadat de zon was opgekomen en haar wekker was afgegaan, was het nog het meest dominante in haar hoofd. Gekleed in enkel een ochtendjas nam ze een slok van haar koffie. Ze werd op kantoor verwacht maar wilde eerst haar ongeplande gast de deur uit helpen. De koffie was, zoals haar vrienden haar graag inwreven, “achterlijk sterk” en nog kreeg het zwarte vocht haar hartslag nauwelijks omhoog. Terugdenken aan de avond ervoor deed dat echter moeiteloos, samen met haar bloeddruk. Met een halve grauw smeet Lisa de krant van zich af, de pagina’s dwarrelden door de kamer.
“Eh… Goeiemorgen?” Verschrikt keek ze op, recht in het ietwat verfrommelde gezicht van haar ongeplande gast. Snel trok Lisa haar ochtendjas iets meer om zich heen, terwijl Dylan probeerde zichzelf een houding te geven in de deuropening. Keer op keer keek ze weg van de gastvrouw, naar de eettafel die was bedekt met kranten, tijdschriften, papieren. Daarboven op stond de grote dampende kop koffie. En eraan gezeten was de vrouw van wie ze maar een hele vage herinnering had van de avond ervoor. Ze herinnerde zich vooral diens stem, dat ze die zorgzaam en vriendelijk had gevonden. Dat hij haar een beetje warm had laten voelen, net zoals de ogen van het barmeisje. Snel schudde Dylan verwoed haar hoofd, om de gedachtes te stoppen. Het was een beweging waar ze meteen spijt van had, de stenen van de avond ervoor hadden nu nare scherpe punten en rolden daarmee door haar schedel. Een zachte kreun kwam over haar lippen en even leek het erop alsof ze in zou storten. Shit…

Continue reading