“Hé Lis, is dat niet ongeveer jouw type?” Met een geamuseerde grijns op haar gezicht rolde Lisa met haar ogen. Twee jaar single en haar collega’s en vrienden waren ervan overtuigd dat ze wanhopig op zoek was. In werkelijkheid beviel het vrijgezelle leven haar wel. Haar carrière ging als een trein, in een tempo dat ze nooit had kunnen voorzien. Er werd zelfs geopperd dat ze mogelijk hoofdredacteur zou kunnen worden, als Arthur in zijn huidige tempo richting een burn-out bleef denderen. En anders waren er genoeg andere plekken die hun interesse in de redactiechef hadden getoond. Ze werd om de week gemaild door headhunters die haar namens verschillende soorten media contacteerden.
Om Marjolein echter te vermaken draaide Lisa zich om, zoekend naar de vrouw die de adjunct-chef aan had gewezen. Het was een jong ding, Lisa schatte haar een paar jaar jonger dan zijzelf, iets dat werd benadrukt door de kleine gestalte en fijne bouw. Maar ze was zeker aantrekkelijk, met die flinke bos koperkleurige manen.
“Ze is leuk,” mijmerde de redacteur. “Beetje jammer dat ze hier met een man is.” En die was moeilijk te missen. De beer van een vent leek ongeveer aan de vrouw vastgeplakt te zitten.
Nu was het Marjolein die met haar ogen rolde. “He’s just trying to pick her up. Ze is geïnteresseerder in haar drankje dan in hem. En ik dacht dat jij elke vrouw kon verleiden?”
Stiekem ben je nog steeds beledigd dat ik jou nooit heb versierd, dacht Lisa in stilte. Ze kon echter niet ontkennen dat haar collega een punt had: het jonge ding was leuk en Lisa was nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan. Er waren zoveel vrouwen die niet wisten dat ze best konden vallen op hun eigen geslacht, en Lisa kon er best plezier aan hebben om die interesse te prikkelen. Maar niet vanavond, zo besloot ze terwijl ze zich weer omdraaide en een slok nam. Ze glimlachte naar Marjolein.
“Vertel me liever eens over die date die jij laatst had.” Alsof ze niet allang wist dat die op niets uit was gelopen.

Continue reading