Month: November 2018 (page 1 of 3)

De eerste zonsverduistering – Vandaag In

Wikipedia: Luc Viatour

Vandaag in 3340 voor Christus wordt er voor het eerst een zonsverduistering aanschouwd. De eerste bron die dit fenomeen vastlegt dateert in ieder geval uit die tijd.

Veel oude beschavingen noteerden bijzondere fenomenen, al dan niet in geschreven bronnen of in rotstekeningen. Één zo’n gebeurtenis was een zonsverduistering, een fenomeen dat maar sporadisch plaatsvindt en dat bovendien nooit op de hele wereld tegelijk aanschouwd kan worden.

De oudste bron die we hebben waarin een zonsverduistering wordt vastgelegd zijn is een uitkerving in de Loughcrew Cairns in Ierland. Deze megalithische stenen vertonen een serie cirkelvormige rotstekeningen die corresponderen met de berekende datum van een zonsverduistering. Deze zou op 30 november 3340 voor Christus hebben plaatsgevonden. De tekeningen tonen 92 verschillende banen van de zon en de maan, samen met een uitgetekende horizon. In één van de geometrisch correcte banen is een zonsverduistering vastgelegd.

Continue reading

Blauw staan

“Ik sta blauw!”
Het enthousiasme waarmee Emma binnen kwam stormen deed Jess met haar wenkbrauwen fronsen.
“Blauw staan is niets,” zag ze genoodzaakt haar beste vriendin te herinneren. Emma verzon graag haar eigen uitdrukkingen, waarbij ze luid verkondigde dat die logischer waren dan de werkelijke spreekwoorden. Ook nu kreeg ze weer die vastberaden uitdrukking op haar gezicht, klaar om haar woordkeuze te verdedigen.
“Tuurlijk wel. Als je blut bent sta je rood, en blauw is het tegenovergestelde van rood. Dus als je allesbehalve blut bent sta je blauw.”
De logica was niet eens zo verschrikkelijk krom, maar dat maakte Jess sceptische blik niet minder.
“Dus je staat blauw,” besloot ze maar mee te spelen. “Zomaar? Ineens?” Naar haar weten had Emma net zo weinig geld als zij, wat betekende dat ze elke maand problemen hadden met het ophoesten van de huur. De grijns op Emma’s gezicht werd nog ietsjes groter, net als Jess’ argwaan.
“Dat zal je wel zien.”

Ze zou het inderdaad zien. Eerst dacht Jess nog dat Emma aan de loterij had meegedaan, ervan overtuigd dat zij het winnende lot in handen had. Maar die hoop vervloog toen op een dag de deur uit de scharnieren vloog en haar vriendin niet veel later in handboeien werd afgevoerd. Grootschalige fraude, ze had miljoenen euro’s van werk doen verdwijnen. Tenminste, dat was de aanklacht.
“Wie komt u bezoeken?” De bewaker keek nauwelijks op van het logboek.
“Emma Roth.”
“Roth… U bedoelt de dame die blauw wilde staan?”
Ja, die ja.

Grandma

I wonder…

Sitting on the couch I suddenly wonder. What would my grandmother think if she saw me now; covered with a blanket, comfortable snuggled into the pillows with a cup of tea in my hands. What would she think if we could talk just one more time…?

The last time we spoke, a moment of which I was fully aware that it would be the very last, she thanked me. Her grip on my hand was still so strong but her body had been failing her for quite a while at that time. My grandmother, almost 86 when she passed away, had heard so much of what I told her over the last three years of her life. She had been suprisingly supportive towards me. I knew from stories how stern she could be, how harsh. It was scary to tell her I was bisexual, and it was fun to plan my Scotland trip with her. I never got to show her the pictures, she passed away six months before I left. And I never got the chance to tell her about all the other discoveries I made in the two years she has now been gone. That I found out I like writing multilinear stories, that I discovered working-life can be tough as nails, that sending your manuscript to a publishing house is bloody scary, that I met some awesome new friends that she probably would have criticized anyway, that I came out as actually being gay on the first day of a heatstroke that stuck with the Netherlands for almost 6 straight weeks last summer.
But mostly I wonder if she would have visited my new appartment, my first ever. In the end she couldn’t walk anymore but the complex has an elevator and my house consists of one floor. Maybe she would have, maybe I would have just shown her pictures. I will never know.

It is weird, but from time to time I think about her. About how she would’ve reacted, what she would’ve thought and said. And I wonder, just wonder.
Because it’s been two years today, and the answers will never come.

Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!