Het klinkt net zo vredig als ik me voel. Golfbaan Naardebos ligt glooiend voor mijn neus. Een witte vlag beweegt wat loom in de wind. Het is hier uitgestorven. Golfers zijn er niet en de verdere menselijke activiteit beperkt zich tot het parkeerterrein. Een vogel zingt een liedje, ergens hoog in een boom. Het is niet zonnig, het regent niet, de wind is zwak. Alles rust, zo lijkt het. Een moment om even na te denken, of juist niet.

Ik kies, zeer bewust, voor niet. Doelloos kijk ik wat om me heen, alles rustig in me opnemend. Een insect dat over een blad loopt, een ekster in het gras, een tekstje op het raam van het golfkarretje.

“Hidde voor Linda!” Tot zover de rust, het werk roept weer. Zonder enig geluid komt de golfkar weer tot leven, zoeft hij over het gras. De cavalerie is weer onderweg.