Zelfs als ze in hun pyjama zitten, is het fascinerend om acteurs te zien oefenen. In slechts enkele seconden veranderen ze in hele andere personen, mensen, wezens. Ze worden een rol, stappen in een ander leven dat dan ineens “van hen” is, plotseling zijn ze precies degenen die ze moeten zijn. Voor een buitenstaander voelt het haast vreemd, alsof je naar een schizofreen persoon kijkt die in luttele minuten tussen verschillende persoonlijkheden wisselt. Tenminste, zo stel ik me dat dan voor.
Maar waar ik dat voornamelijk eng, want onvoorspelbaar, zou vinden is dit iets dat energie uitstraalt. Wanneer je ze in kostuum ziet en hoort oefenen heeft het een dynamiek, iets elektrisch dat nergens mee te vergelijken is. Dan worden ze iemand anders, in een wereld die niet met hem mee verandert. En toch eigenen ze zich de wereld toe, dwingen die om aan te passen. Tot ze de set oplopen is de wereld nog van de ander, vanaf daar is hij van hen.