De oude man gaat zitten, niet in de zon zoals velen doen maar net twee stoelen bij die stralen vandaan. Zijn jas heeft hij zorgvuldig over de leuning gehangen, zijn shirt rechtgetrokken voor hij plaatsnam.
Ergens doet hij denken aan een concertpianist, een kunstenaar die statig plaats neemt op de kruk maar die op haast plechtige wijze voorkomt dat zijn kleding kreukt terwijl hij dat doet. De kunst mag niet verstoord worden, ook niet door een vouw in de stof.

Op het kleine tafeltje voor hem staat een grote, aardewerken, witte mok. Damp stijgt eruit op. Een bordje, net zo wit, ernaast scheidt twee donuts van het tafelblad. De man werpt geen blik op de etenswaren, uit de binnenzak van zijn jasje vist hij een smartphone waar hij geestdriftig op begint te tikken. Wie zou hem hebben geleerd hoe hij ermee om moet gaan? En vooral, waarom?

Wanneer hij de telefoon plat op tafel legt klinken zacht de tonen van muziek. Een nummer van The Beatles? Ik kan het net niet uitmaken boven het rumoer van de mensen om ons heen. Rustig, elke handeling doordacht, en haast met enige ceremonie neemt de man plaats in de door hem gecreëerde serene bubbel. Niemand kan hem hier storen terwijl hij één van de donuts tussen duim en wijsvinger vastpakt en een hap neemt, gevolgd door een slokje thee – inclusief voorzichtig slurpend geluid -. In ultieme vrede worden de donuts verorberd, de thee genuttigd, waarna de man achterover leunt. Het nummer is nog niet afgelopen.
De man doet niets, beweegt niet, verandert niets aan zijn kaarsrechte houding. Met zijn handen in zijn schoot gevouwen luistert hij naar het nummer, een ander dan bij zijn eerste hap maar nog steeds The Beatles. Zijn smetteloze jasje hangt nog steeds over de stoel, net zo in tijd bevroren als zijn eigenaar. Alleen de smartphone en een paar versleten sneakers verstoren dat plaatje, van een oudere heer die zijn vaste thee-uurtje nuttigt. De sneakers, en de Starbucks.

Het nummer stopt, de man keert terug uit zijn trance. De telefoon verdwijnt weer in de binnenzak, het jasje wordt aangetrokken. Zonder een woord te zeggen geeft de heer zijn lege kop en bordje af bij de balie en vertrekt. Met The Beatles, en de noorderzon.