“Dit is toch een stilte-coupe?” Ik kijk verbaasd op van mijn boek. De jonge vrouw voor mijn neus kijkt me vragend aan, ik knik, waarop zij naar de zeer luidruchtige mensen achter ons kijken. “Ik weet alleen dat ze Duits spreken, en geen Engels. Iemand sprak ze net al aan.” Ze blijft afwachtend naar mij kijken. “Ik spreek geen Duits,” zeg ik er dus maar snel achteraan. “Hm, Ich spreche ein bisschen Deutsch,” gaat zij daarop verder, maar ze blijft wel zitten en spreekt de herrieschoppers niet aan. “Maar dat is ook logisch. Zoals je wel kunt zien ben ik Oosters.” Volgens mij is het tijd om het boek weg te leggen. Met een frons kijk ik naar haar, nu ik beter kijk zie ik ook dat ze jonger is dan ik in de eerste instantie dacht. Misschien net 20 jaar oud? In ieder geval had ik niets “oosters” aan haar gezien. “Ja, ik krijg daar best vaak opmerkingen over, maar  ja, ik kan het niet ontkennen want je hoort het toch wel een beetje aan me.” Ik geef het op…

Continue reading