Share this

Ze benam me de adem.

Elke keer dat ik naar haar keek deed ze nog exact hetzelfde als die eerste keer. Een halve seconde kreeg ik geen lucht, stond mijn hart stil, wist ik geen raad met mezelf. Ik wist nog exact wanneer dat gevoel was begonnen, ook al was het in een vorig leven geweest.

“Ik ga nog een drankje halen.” Haar zien weglopen was een lange tijd een moment geweest waarop onrust de overhand kreeg. Het moment om te bewijzen dat ik “niet zo was”. Inmiddels wist ik zoveel beter. Wist ik precies wat ik was, wie ik was, en waartoe ik in staat was om dat te kunnen zijn.

Het was het moment geweest waarop ze me de adem echt had benomen.

 

 

 

 

* Ze benam me de Adem is een vervolgverhaal dat geplaatst op deze website gedurende 2019. Volg het verhaal, of om terug te lezen via HIER.

Share this