5.1: Hoe een telefoontje alles veranderde

“Met Dylan.” Wie zou haar bellen met een onbekend nummer? En op het midden van de dag?
“Hé, met Lisa.” Stilte. De lijn kraakte kort, gevolgd door meer stilte. “Je weet wel, de eigenaar van je logeerbed?”
Dylan’s verwarring veranderde al snel in ongeloof. Waarom belde deze dame haar? Behalve dan dat ze haar mogelijk had gered van een nare situatie, en haar die ochtend had voorzien van een gezellig gesprek en goed ontbijt hadden ze niets met elkaar gedeeld. En hadden ze ook niets te delen. Hoe kwam Lisa eigenlijk aan haar nummer?
“Eh ja… Ik herinner je nog,” wist de jonge vrouw te stamelen. “Ben.. ben ik iets vergeten?” Ze had toch alles meegenomen toen ze uit het huis was vertrokken?
“Nee, nee. Ik belde gewoon om te vragen hoe het met je ging.”
Opnieuw wist Dylan even niets uit te brengen. Het was heel erg lang geleden dat iemand haar uit pure bezorgdheid had gebeld, om gewoon even te controleren hoe het met haar ging. Dat zoiets door een wildvreemde werd gedaan maakte de hele situatie niet veel beter.
“Hallo?” Aan Lisa’s stem te horen dacht die dat de verbinding niet goed was, een gedachte die niet misplaatst was gezien de lange stiltes tussen Dylan’s antwoorden.

“Ja, ja ik ben er nog,” haastte ze zich te zeggen. “Sorry, ik zit op werk en ik kan hier niet echt bellen.” Sterker nog als haar baas haar zag bellen wist ze zeker dat ze zeker een tiental minuten naar een preek zou moeten luisteren die hij daar graag over afstak.
“Maar het gaat goed, dank je voor het vragen,” zei ze er snel achteraan om Lisa’s zorgen weg te nemen. Waarom was het toch onmogelijk om een gezicht te zien door de telefoon? Dylan had Lisa’s zorgen weg willen nemen, maar tegelijkertijd zou ze maar wat graag diens gezicht even zien. Lisa was fijn gezelschap geweest die ochtend, lief en met een luisterend oor. Ze had niet beseft hoe erg ze hunkerde naar gewoon een gezellig gesprek, en juist met deze dame. Die ze helemaal niet kende. “Wat doe je anders vanavond?” De woorden hadden haar lippen verlaten voor Dylan zich ten volle realiseerde dat ze ze uit wilde gaan spreken. Ze kon niet geloven dat ze ze hardop zei. Dat ze dit echt voorstelde. Dat ze een wildvreemde zonet mee uit had gevraagd.

The giraffe of Limpopo

On one early and freezing cold morning our guide led us into the nature of the Limpopo region in South Africa. For weeks we had seen the most incredible animals and we were all curious about what we could see by travelling on foot for a change. There were no signs, there was no path, and all we saw for the first hour were rocks and trees. One of those rocks was our destination of the day, there were no animals that day. What we got to see, what our guide shared with us were the ancient spirits of South Africa. On this sole rock in the middle of nowhere the ancient San had once painted whole herds of kudu, springboks, humans, a hippo. And one sole giraffe.

That giraffe was so incredibly lifelike with its long legs and red spots, and it was painted far away from the other animals. Giraffes are relatively solitary animals and the distance from the other paintings struck me as it captured the wandering spirit of this animal perfectly. Half of the pictures I took that day are of that lonesome creature.

Recently I visited the famous site of the caves of Lascaux, a humbling and wonderful experience, where you can only see replicas to protect the original cave. It was a sharp contrast from this remote site in Limpopo where I easily could have touched the paintings if I wanted to, although our guide would have strongly scolded me if I did.

4.2: Oude gewoontes sterven nooit

“Wat ben jij laat zeg.” Marjolein keek met een grijns om de hoek van de deur, in haar hand een flinke map papieren. Met een glimlachje om haar lippen keek Lisa op.
“Niet je neus in andermans steken Mar,” zei ze plagend. Haar collega grinnikte terwijl ze de deur wagenwijd open liet staan. Lisa had altijd een open-deur-beleid gevoerd, wat ze letterlijk deed door maar zeer zelden de deur van haar kantoor te sluiten. Toch was ze blij met de privéruimte, het gaf haar een plek van rust op de chaotische redactievloer. Ze naderden een van de belangrijkste deadlines van het jaar en de chaos was dagen geleden al compleet. Redacteuren keken haar al de hele dag wanhopig aan door de deuropening, hopend dat de chef zou zeggen dat ze de deadline wat strak had ingesteld en dat ze wel een dagje extra zouden hebben. Alsof Lisa dat ooit eerder had gezegd. Ze moesten al blij zijn dat de deadline niet twee dagen geleden al was geweest, wat zij graag had gewild maar wat Arthur haar had verboden om huilende werknemers te voorkomen.
“Zag ik je nou toch met dat meisje vertrekken?” Nieuwsgierig keek de assistent-van-de-hoofdredacteur naar de redactiechef, haar gelijke in het bedrijf. Lisa nam de map over en bladerde er snel doorheen. Een aantal van de papieren vereisten een handtekening en haar goedkeuring, maar Marjolein wist er altijd zo’n bende van te maken dat ze soms nauwelijks een duidelijk overzicht van alle kosten kon krijgen. En om heel eerlijk te zijn was dat haar werk ook niet. Marjolein ging over de financiën, Lisa over de inhoud van het blad. Dat hadden ze lang geleden al afgesproken en Lisa paste wel op dat ze over die grens heenstapte zolang ze in deze functie zat. Marjolein was in staat haar koffie-budget af te nemen als wraak voor zo’n overtreding van macht.

Continue reading

« Older posts

© 2019 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!