“Geachte gast…”

Het klinkt net zo vredig als ik me voel. Golfbaan Naardebos ligt glooiend voor mijn neus. Een witte vlag beweegt wat loom in de wind. Het is hier uitgestorven. Golfers zijn er niet en de verdere menselijke activiteit beperkt zich tot het parkeerterrein. Een vogel zingt een liedje, ergens hoog in een boom. Het is niet zonnig, het regent niet, de wind is zwak. Alles rust, zo lijkt het. Een moment om even na te denken, of juist niet.

Ik kies, zeer bewust, voor niet. Doelloos kijk ik wat om me heen, alles rustig in me opnemend. Een insect dat over een blad loopt, een ekster in het gras, een tekstje op het raam van het golfkarretje.

“Hidde voor Linda!” Tot zover de rust, het werk roept weer. Zonder enig geluid komt de golfkar weer tot leven, zoeft hij over het gras. De cavalerie is weer onderweg.

When trying to find… the plot

So here I’m sitting. I haven’t written in a while, not even this blog which is so terribly behind that I’m starting to get worried about it. It is time for some rearrangement of my life, and mostly of my time and schedule.

Where will I start this time? I stare at the ceiling. If I smoked I would blow circles towards it. The room around me would be shaded. London can be so pittoresque, so busy, so big, if only you would live there in the right time and in the right circles. I don’t, I just sit here as a broken down journalist and writer desperate to earn my meal and therefore I write whatever people tell me to write. It’s killing my soul, it’s killing all my creativity, but who would pay a writer? I’m not fricking Shakespeare, if I was I wouldn’t be sitting in this room!
I snap out of the daydream, woken up by a yelling neighbour. He and his wife have had screaming matches for most of the week. She always wins by the way and the funny thing is that they never argue in their own home. Only out on the street. I get up, walk unto my balcony and look down. There they stand, as expected. This time they’re arguing about the dog, I can’t understand half of what they say. Her voice gets to high-pitched, I think only the dog would understand it.

Daily life is a funny thing. When you look at all these things separately they seem random, but when you write them down you can see a way to connect the daydream of being a poor writer in the mid 1800’s in England to the argument of my neighbours on the street. The only problem I seem to have, is that I lose this plot quite easily resulting in my story stranding halfway through the end. It’s easy to rush, to just say they are having an argument and never mentioning why. But that way you wouldn’t know that the argument is just about something little and plays no further role. Or does it…? Because today it is about the dog, but yesterday it was about that she wants to have children… And there is a connection between those and with the possible future.

Plots and logical connections are easily lost to a writer, or so thought out but clumsily written that no reader will ever understand them. I need a map… NOW!

Nagasaki volgt… – Vandaag In & meer

Op 6 augustus 1945 werd ‘s werelds eerste atoombom gebruikt, toen de Amerikanen deze op de stad Hiroshima dropten. De VS besloot echter dat één signaal niet duidelijk genoeg was, en zo werd op 9 augustus 1945 nog een keer een allesverwoestend wapen gebruikt. In de stad Nagasaki kwamen toen opnieuw direct tienduizenden mensen om het leven, waarna Japan zich onvoorwaardelijk overgaf.

Ondanks de bijna 80.000 doden na de ontploffing van Little Boy waren de leiders van Japan het er op 9 augustus 1945 nog niet over eens of ze zich zouden moeten overgeven. De VS had verwacht die overgave binnen een dag te hebben en het uitblijven ervan zorgde voor onrust aan de andere kant van de Stille Oceaan. Het besluit kwam dat er nog een signaal gestuurd moest worden: geef je over of wordt vernietigd!

Continue reading

« Older posts

© 2018 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!