4.1: Oude gewoontes sterven nooit

Het was een hele tijd geleden dat ze een wildvreemde naar huis had meegenomen. En nog veel langer dat ze een drankje in iemands gezicht had gegooid. Lisa had niet het idee dat je makkelijk aan haar kon afzien dat ze lesbisch was, iets waar ze soms best blij mee was (en soms niet).
Het hele voorval had haar langer beziggehouden dan zou moeten, zelfs nu was het nog het meest dominante in haar hoofd. Gekleed in enkel een ochtendjas nam ze een slok van haar koffie. Ze werd op kantoor verwacht maar wilde eerst haar ongeplande gast de deur uit helpen. De koffie was, zoals haar vrienden haar graag inwreven, “achterlijk sterk” en nog kreeg het vocht haar hartslag nauwelijks omhoog. Terugdenken aan de avond ervoor deed echter nog veel meer dan dat. Met een halve grauw smeet Lisa de krant van zich af, de pagina’s dwarrelden door de kamer.
“Eh… Goeiemorgen?” Verschrikt keek ze op, recht in het ietwat verfrommelde gezicht van haar ongeplande gast. Snel trok Lisa haar ochtendjas iets meer om zich heen, Dylan stond duidelijk wat ongemakkelijk in de deuropening te kijken. De eettafel was bedekt met kranten, tijdschriften, papieren. Daarboven op stond de grote dampende kop koffie. En eraan gezeten was de vrouw van wie ze maar een hele vage herinnering had van de avond ervoor. Ze herinnerde zich vooral diens stem, dat ze die zorgzaam en vriendelijk had gevonden. Dat hij haar een beetje warm had laten voelen, net zoals de ogen van het barmeisje. Snel schudde ze verwoed haar hoofd, om de gedachtes te stoppen. Het was een beweging waar ze meteen spijt van had, de stenen van de avond ervoor hadden nu nare scherpe punten en rolden daarmee door haar schedel. Een zachte kreun kwam over haar lippen en even leek het erop alsof ze in zou storten. Shit… Ze moest echt minder drinken.

Continue reading

Chapter 3.1: Are you kidding me?!

“Off all the people, I end up with HER!” Throwing the ball more angrily, she knocked over the cans again and again.
“Stop being so dramatic,” Erin stated, with a slight smirk on her face. It was hilarious to see the annoyance on Naia’s face. Normally Naia wouldn’t even second think about an assignment like that but she was just so incredibly annoyed to have been teamed up with Marisol Lister.
“I really don’t see what your problem with her is. Didn’t you guys used to be friends?”
Another hit, the cans fell to the ground rattling angrily. They weren’t really used to being knocked over so many times and their rattling suggested that they had been tempered with, to make sure they kept standing.
“Well… yeah… I mean we used to hang out,” Naia admitted, unhappy about it, while picking up one of the carnival-rifles. She shouldered the crooked thing as she aimed towards the target. “But she changed so much after the first couple of years. She’s all into this activist thing now, she barely had time to hang out with me and we just grew apart.” There had always been a part of her that was a tad sad about it. During the course of just one summer she lost a close friend to causes she couldn’t really understand. Erin rolled her eyes again.
“Don’t act like such a baby,” she said. “Just do the assignment, use that big brain of hers to score yourself a good grade and move on.” Naia couldn’t say that her friend didn’t have a fair point, Marisol did score the best grades in class after all. Her next exhalation of breath was therefore a sigh of acceptance as well as needed to steady the terrible fake gun. Another direct hit, another score. She was on a roll tonight, even despite her bad mood.
“And after you get that out of the way, use that aim for the team!”

Continue reading

3. Vuile pot

“Hé Lis, is dat niet ongeveer jouw type?” Met een geamuseerde grijns op haar gezicht rolde Lisa met haar ogen. Twee jaar single en haar collega’s en vrienden waren ervan overtuigd dat ze wanhopig op zoek was. In werkelijkheid beviel het vrijgezelle leven haar wel. Haar carrière ging als een trein, in een tempo dat ze nooit had kunnen voorzien. Er werd zelfs geopperd dat ze mogelijk hoofdredacteur zou kunnen worden, als Arthur in zijn huidige tempo richting een burn-out bleef denderen. En anders weren er genoeg andere plekken die hun interesse in de redactiechef hadden getoond.
Om Marjolein echter te vermaken draaide Lisa zich om, zoekend naar de vrouw die de adjunct-chef aan had gewezen. Het was een jong ding, Lisa schatte haar ondanks haar kleine gestalte en fijne bouw toch al snel een paar jaar jonger dan zijzelf. Maar ze was aantrekkelijk, met die flinke bos koperkleurige manen.
“Ze is leuk,” mijmerde de redacteur. “Beetje jammer dat ze hier met een man is.” En die was moeilijk te missen. De beer van een vent was nauwelijks een centimeter van de zijde van de vrouw geweken.
Nu was het Marjolein die met haar ogen rolde. “He’s just trying to pick her up. Ze is geïnteresseerder in haar drankje dan in hem. En ik dacht dat jij elke vrouw kon verleiden?”
Stiekem ben je gewoon nog steeds beledigd dat ik jou nooit heb versierd, dacht Lisa in stilte. Ze kon echter niet ontkennen dat haar collega een punt had: het jonge ding was leuk en Lisa was nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan. Er waren zoveel vrouwen die niet wisten dat ze best konden vallen op hun eigen geslacht, en Lisa kon er best plezier aan hebben om die interesse te prikkelen. Maar niet vanavond, zo besloot ze terwijl ze zich weer omdraaide en een slok nam. Ze glimlachte naar Marjolein.
“Vertel me liever eens over die date die jij laatst had.” Alsof ze niet allang wist dat die op niets uit was gelopen.

Continue reading

« Older posts

© 2019 Leest&Maakt ‘t

Theme by Anders NorenUp ↑

error: Content is protected!!